Dag van:
Overladen met complimenten voor Willems dienst van vanmorgen en notabene ook voor mijn PowerPoint...
Het was ook wel een écht mooie maar vooral inspirerende dienst, waar veel over nagepraat werd....
De vraag hoe Willem toch altijd weer aan al die onderwerpen komt weer aan mijn gesteld....
Dus ik vertel over de vele boeken, artikelen Willem leest en de documentaries en interviews die hij bekijkt en beluisterd voordat hij een preek of podcast schrijft....
En natuurlijk de gesprekken die hij natuurlijk met heel veel mensen voert, maar dan vooral luistert....
Een HSP'er voelt, hoort en ziet nou eenmaal heel veel achter de mens...
En dan begint er iemand over het programma van die drag queens, en goede tijden slechte tijden komt aan bod en weet ik hoeveel quizzen waar ik nog nooit van gehoord heb, laat staan gezien...
En heus.... zelf kijk ik ook heus wel zulke programma's...
Dat van die drag queens vind ik prachtig, en b&b vol liefde daar smul ik van....
"Ja, zegt de vragenstelster tegen mij, maar al dat soort programma's zijn zo oppervlakkig"....
Nou vind ik zelf dat als je kritisch kijkt naar wát je aan oppervlakkigheid bekijkt, en hoeveel....dit helemaal geen kwaad kan...
Want het kan soms ook even héél ontspannend zijn als je altijd maar aan staat door je werk....
Maar inderdaad worden er nog weinig écht goede, inspirerende programma's bekeken dit televisie minnend Nederland...
En dat maakt weer dat die zinvolle programma's van de buis verdwijnen om voor commerciële shit plaats te maken....
Denk aan het programma Zomergasten waarvan de laatste vorig weekend was....
Gelukkig zijn er nog wel een paar goede programma's die je aan het denken zetten...
Die bekijken Willem en ik graag....
En laten we nou, alsof het zo moest zijn voor deze blog, vandaag op ons wenken bedient worden met het programma 'de verwondering'....
Annemiek Schrijver spreekt in alle rust (in haar 'boshuisje') met bekende en bijzondere gasten....
De gesprekken gaan over zingeving, het alledaagse leven en het heilige of mystieke daarin.....
Gasten komen uit diverse maatschappelijke achtergronden....
Pfieuw... en of ik even aan het nadenken gezet werd....
En nóg wel door het volgende gedicht waarbij ik eerst wilde afhaken (veulsssss te moeilijk!!), maar er toch door gegrepen werd....
Het is een gedicht van Ida Gerhardt:
Ga niet naar anderen als dat leed u slaat
dat een mens kromt, of als een wig u splijt;
ga niet naar anderen: raak uw kracht niet kwijt,
die harde kern, waarmee u het bestaat.
En houd uw huis in stand, gelijk altijd.
Ga niet naar anderen: hun blik verraadt
weigering, te beseffen wat er is.
Straks woedt hún onrust om in uw gemis.
Mijd hun bedisselen, hun ergernis
dat ge u blijkbaar niét gezeggen laat.
Zoek het bij een goede vriend, u toegewijd,
één die u niets verwijt, niets vraagt, niets raadt,
maar u verdraagt met uw beschreid gelaat.
Die, zelf zwijgzaam, u kent voor wie ge zijt
en merkt dat het, nog bevend, berg_op gaat.
Ik denk dat ik zelden zo een troostrijk maar vooral ook zinnig hart onder de riem heb gehoord....
En het sloeg wat betreft de preek van Willem van vanmorgen, over zorg voor elkaar, de spijker op z'n kop.....
Door één zin werd ik vooral geraakt maar pfffft....de rest heb het wel heel veel keer moeten lezen....
Ik geloof alleen dat ik het nu wel aardig begrijp:
“Ga niet naar anderen als dat leed u slaat
dat een mens kromt, of als een wig u splijt”
Als je iets heel ergs overkomt....verdriet dat je letterlijk onderuit haalt of je van binnen helemaal uit elkaar trekt.... ren dan niet meteen naar zomaar jan en alleman om erover te praten.....
“Ga niet naar anderen: raak uw kracht niet kwijt,
die harde kern, waarmee u het bestaat.”
Blijf bij jezelf....
Laat door je verdriet niet je innerlijke kracht verdwijnen....
Er zit in jou een stevige kern die ervoor zorgt dat je overeind blijft en verder kunt.....
“En houd uw huis in stand, gelijk altijd.”
Blijf zo goed mogelijk je leven en je eigen omgeving overeind houden.....!!
Probeer niet alles wat je hebt opgebouwd door je verdriet te laten instorten....
Laat wat goed is niet verdwijnen...!!
“Ga niet naar anderen: hun blik verraadt
weigering, te beseffen wat er is.”
Zoek niet zomaar steun bij iedereen..... Sommige mensen kunnen of willen je verdriet niet echt zien.....
Ze vinden het misschien ongemakkelijk en weten niet hoe ze ermee om moeten gaan....
Of ze zien alleen hun eigen verdriet....
“Straks woedt hún onrust om in uw gemis.”
En hun eigen ongemak of onbegrip kan je verdriet uiteindelijk alleen maar groter maken......
“Mijd hun bedisselen, hun ergernis
dat ge u blijkbaar niét gezeggen laat.”
Vermijd mensen die meteen gaan vertellen wat je moet doen, hoe je je moet gedragen of hoe je het volgens hen moet oplossen....
Zeker mensen die geïrriteerd raken omdat jij niet simpelweg doet wat zij zeggen....
Met andere woorden: je hebt op je kwetsbaarste moment geen behoefte aan mensen die je verdriet proberen te repareren.....
Maar aan mensen die steunen als je er dwars doorheen gaat....
“Zoek het bij een goede vriend, u toegewijd,
één die u niets verwijt, niets vraagt, niets raadt,”
Zoek één goede vriend....
Iemand die er werkelijk voor je is, zonder oordeel....
Iemand die niets van je verlangt en je niet voortdurend advies geeft....
“maar u verdraagt met uw beschreid gelaat.”
Iemand die gewoon bij je kan zijn terwijl je verdrietig bent....
Die je tranen niet ongemakkelijk vindt en je niet probeert op te vrolijken voordat je daar zelf aan toe bent....
“Die, zelf zwijgzaam, u kent voor wie ge zijt”
Een vriend die je kent zoals je werkelijk bent....
Die niet alleen je vrolijke, sterke kant kent, maar ook weet wie je bent als je gebroken of onzeker bent...
Soms is “ik ben er gewoon” inderdaad veel waardevoller dan duizend goedbedoelde adviezen....
“en merkt dat het, nog bevend, berg_op gaat.”
Die vriend ziet dat je langzaam weer omhoogkomt...
Nog wankelend, nog bevend, maar je komt erdoorheen...
Ik vind alle zinnen raak....
Maar och die ene zin.....
Die ene zin die, in tegenstelling met die andere zinnen die wél uitleg nodig hadden, meteen binnenkwam en voor mij geen uitleg behoefde.....
En houd uw huis in stand, gelijk altijd.”
Ik vind het zó mooi....
Niet omdat je niet mag instorten...
Niet omdat je sterk móét zijn...
Niet omdat verdriet geen plaats mag krijgen...
Maar omdat er ergens een plek moet blijven waar je weer thuis kunt komen....
Als het verdriet je leven binnendringt, laat het dan niet je hele huis overnemen....
Geef het een kamer, geef het ruimte, huil als dat nodig is… maar laat ergens een licht branden....
Houd iets van je gewone leven, je eigenheid en je veilige plek overeind....
Want daar zul je uiteindelijk weer naar terugkeren....
Blijf de dagelijkse dingen doen die waardevol voor je zijn....
Het geeft houvast en structuur als het leven breekt.....
Blijf vasthouden aan je normen en waarden... en aan de liefde....
Ik denk dat ik het zo mooi vind omdat dit het was wat mij door alle ooit doorstane ellende heen overeind heeft gehouden.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten