Dag van:
We voeren het tijdstip van wakker worden vandaag maar weer een klein beetje op.....
Een half uurtje eerder gaat de wekker af....
Want vanaf vandaag is het weer tijd voor de jaaropening, vergaderingen en andere terugkomdag-gezelligheid....
Je moet er zin in hebben…
Of, zoals in mijn geval: je moet er zin voor máken....
Maar eerlijk is eerlijk… zo’n jaaropening met ááááál het personeel van de hele school heeft ook wel weer wat....
En directeur Martijn heeft er dit jaar opnieuw iets leuks van gemaakt....
We kregen allemaal een fikse vragen-bingokaart...
De bedoeling..?
Rondlopen...
Steeds iemand anders aanspreken...
Een vraag van je kaart stellen...
Het antwoord opschrijven...
En natuurlijk ook de naam van degene die je met je vraag lastig had gevallen...
Wie als eerste de hele kaart vol had, mocht zo hard mogelijk BINGO!!! roepen en won chocoladerepen....
Het spel was prima.
De prijs vond ik persoonlijk wat minder...
Voor een zak drop had ik waarschijnlijk nét iets harder mijn best gedaan....
Maar goed… op vier vragen na had ik mijn kaart toch maar mooi gevuld....
En aangezien ik normaal gesproken niet bepaald bekendsta als fanatiek bingomateriaal, vond ik dat eigenlijk best een nette score...
Daarna werd het allemaal wat serieuzer...
Burgerschap kwam voorbij...
Het herkennen van kindermishandeling en misbruik...
En vooral dat onderbuikgevoel…
Dat gevoel dat soms ergens diep vanbinnen zegt: hier klopt iets niet...
En juist dát gevoel moet je serieus nemen...
En toen…
Taaaaaart.....!
Namens alle jubilarissen...
Heel lief natuurlijk...
Maar ik blijf toch met één belangrijke vraag zitten:...waarom nou altijd taart...?
Waarom nooit saucijzenbroodjes....?
Of op z’n minst samsam...?
Taart én saucijzenbroodjes...
Ik vraag het maar even voor een collega…
Genoeg gezeurd....
Op naar de teamvergadering...!
Daar zetten we de puntjes weer keurig op de i....
De begroting...
De pleinafspraken...
De taak- en werkverdeling...
De nieuwe orthopedagoog...
De levels van ondersteuning...
De dit...
De dat...
De zus...
De zo...
Je kunt er maar beter over vergaderen hè…
Anders weet straks niemand meer wat we allemaal afgesproken hebben.....
En dan staat daar ineens de frietkar...
Dat was dan weer een soort van samenkomen waar iedereen wél enthousiast voor was...
Rijen dik...
Door de gang...
Door de hal...
Naar buiten...
En na heel veel geduld, een flinke wachtrij én uiteindelijk nog een verdwaalde regendruppel recht op mijn bol, stond ik daar dan toch:...met mijn frietje stoofvlees...
En tja…
Dat betekent natuurlijk dat er vanavond culinair gezien even rustig aan gedaan moet worden...
Droge toast met boter...want je moet de schade wel een beetje beperken hè... en Willem eet toch buitenshuis vanavond...
Daarna was er eindelijk tijd voor…de klas...
Een klas waar je werkelijk nooit mee klaar bent...
Vandaag dus onder andere:....de klassenmap, het taxirooster, de taakverdeling, het invalrooster voor als iemand ziek wordt...
Het poppenhuis uit de weggeefhoek een beetje opknappen...
Het smoelenboek bijwerken...
De eerste contacten met externen weer leggen...
En dus ook het eerste MDO alweer plannen...
De agenda vullen met de eerste afspraken...
Kortom: het gewone werk begint alweer langzaam zijn weg naar binnen te vinden...
En alsof dat allemaal nog niet genoeg was, werd het tijd voor de grote personeelsfoto...
Dus duikt ineens een paar honderd man het grote plein op...
Vooraan....achteraan..... bovenaan (op het klimrek)...tussen anderen verscholen...
Iedereen probeert ergens een plekje te bemachtigen waarop je later niet precies ziet dat je eigenlijk helemaal niet op de foto wilde....
En natuurlijk daarna nog een individuele foto...
En foto voor een soort van hall of fame gehalte....
Ach ja…
Het hoogst noodzakelijke van een terugkomdag...
Want voor je het weet staat die foto weer ergens op een personeelslijst, intranet of ander officieel document en vraag je je af:....waarom zie ik er daar nou altijd uit alsof ik net uit bed kom....?
Maar langzaam aan begint het toch weer te landen...
De terugkomdagen zijn niet alleen maar vergaderen, regelen, plannen, lijstjes maken en achter dingen aanrennen....
Ze zijn ook een soort voorbereiding op het weer terugkomen...
Langzaam weer wennen aan het ritme...
Aan de school...
Aan de collega's...
Aan de geluiden...
Aan alle dingen die straks weer vanzelfsprekend lijken...
En ondanks het feit dat je op zo’n dag behoorlijk wat werk verzet…is het eigenlijk helemaal niet verkeerd...
Want ergens tussen de bingo, de taart, de vergaderingen, de frietkar, de personeelsfoto en alle lijstjes door, begint het weer een beetje te kriebelen...
Nog even...
Dan komen de leerlingen weer binnenstormen...
Met hun verhalen, hun energie, hun chaos, hun vragen, hun lachbuien, hun eigenwijsheid....
En vooral…hun eigen, unieke manier om van een doodgewone schooldag weer een Dag van Wampie te maken.
En eigenlijk kijk ik er stiekem toch best wel weer naar uit......
Dag nog twee dingetjes....
Al mijn Rescue cats zijn verkocht en van de opbrengst is gisteren zowaar een katje gesteriliseerd....
En Willem heeft het lampje daar ik ontwierp te nagedachtenis aan Borre binnen....
Het Borre altaartje vult zich....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten