Dag van:
De specht hoorde ik vanmorgen niet timmeren.....
De muggen dansten ook niet laag boven het gras zoals ze de afgelopen dagen deden.....
En de vogeltjes in de appelboom leken haast te hebben....alsof ze in allerijl nog wat laatste hapjes uit de takken wilden pikken voordat er iets zou gebeuren......
Meestal zijn dat van die kleine voortekenen waar je pas later betekenis aan geeft.....
Alsof de natuur iets probeert te fluisteren wat je eigenlijk ook al wel weet, maar waar je niet aan wil denken.....
De zon scheen nog wel toen ik opstond, maar ondertussen laten de wolken zich steeds nadrukkelijker zien....
Niet die mooie, luchtige, witte dons wolkjes waar je zo blij van wordt.....
Nee, van die grauwe sluierwolken.....
Van die wolken waarvan je al van een afstandje voelt: hier zit iets in wat straks over ons heen gaat vallen.....
En ja hoor… in de loop van de middag laten ze ook precies dát gebeuren....
De warmte verdwijnt, de lucht wordt kil en de regen tikt weer onvermijdelijk tegen de ramen....
Misschien is dat in mijn geval eigenlijk
helemaal niet zo erg....
helemaal niet zo erg....
Want er ligt nog een behoorlijke berg werk op mij te wachten....
Een PowerPoint maken voor Willem, die zondag in Drachten preekt....
Een PowerPoint voor school voor mijn functie als taalspecialist....onderwerp: ontluikende geletterdheid en de inrichting van een taal- en leeshoek....
Daarnaast nog een PowerPoint-les om de letter ui aan te leren....
En alsof dat nog niet genoeg is: een cadeau voor Willem bestellen, en dat dan ook nog personaliseren, wat het meteen een stuk ingewikkelder maakt....
En o ja… er draait ook nog een was in de machine die straks natuurlijk weer aan de lijn moet....
Allemaal van die dingen die gewoon moeten gebeuren....
Maar ja… probeer dat maar eens wanneer je net met een nieuwe laptop en een nieuw besturingssysteem werkt....
Nieuwe instellingen....
Een totaal andere manier van werken....
Opnieuw overal inloggen....
Programma’s die nét ergens anders zitten dan je gewend bent.... en zelf ook niet weten wat ze met dat Windows 11 aanmoeten....
Kortom: alles wat vroeger vanzelf ging, moet nu weer opnieuw uitgevonden worden....
Werk dat je normaal gesproken in een uurtje doet, kost ineens twee uur extra....
Maar ja… je moet mee met de tijd, hè....
En terwijl ik zo bezig ben met zoeken, instellen en uitvinden op internet, gebeurt er nog iets anders wat internet nu eenmaal altijd doet: je komt van alles tegen wat je eigenlijk helemaal niet zocht… maar wat wél interessant is....
En daar verschijnt ineens een aankondiging....
Een theatervoorstelling: Ramses en zo....
Ja, dé Ramses....
Van mijn levensspreuk: zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder....
Niet die voorstelling over zijn leven, pffft die heb ik allang gezien via Netflix, Videoland of weet ik waar het allemaal tegenwoordig te streamen is....
Nee....
Dit is een voorstelling in een theater, van pianist Cor Bakker en zanger Maarten Heijmans.... met nummers van Ramses maar ook van mijn andere held Jacques Brel....
En meteen denk ik: ooooh… laat het alsjeblieft een avond zijn dat Willem ook kan…laat het niet uitverkocht zijn er nog stoelen vrij zijn....
Even kijken....
En ja hoor....
Het kán....(iets met haar in de lucht...grijs of niet)...
En dat zijn dan van die momenten waarop je eigenlijk nergens meer rekening mee houdt....
Niet of het een werkdag is....
Niet of je de volgende dag vroeg op moet....
En zelfs niet met de kosten, want sommige dingen betaal je gewoon met liefde....
Gewoon: verstand op nul....
Kaarten bestellen, want hier wil ik bij zijn....
En… yes.....gelukt....
Zelfs twaalfde rij....dus lekker dichtbij....
En het mooiste van alles: het is al volgende week....
Geen wekenlang ongeduldig aftellen....
Gewoon bijna meteen genieten....
Eén ding is daardoor meteen zeker: de verplichte taken van vandaag doe ik ineens met een stuk meer plezier....
Zelfs de tegenslagen....
Want ja, die zijn er ook vandaag genoeg....
Tegenslagen waar ik me dan maar in vastbijt totdat het uiteindelijk tóch lukt....
Ondertussen vertelt mijn onderwijsassistent uitgebreid over haar dag....
Een dag vol lastige leerlingen....
Een activiteit van een stagiaire die een activiteit niet echt goed had voorbereid....
En ook nog een heftige epileptische aanval van een leerling....
Kortom: ook zij hadden in de klas hun dag vandaag niet bepaald mee....
En terwijl al die verhalen door de kamer gaan, loopt ons huis ondertussen steeds voller....
De jongste dochter van Willem komt langs....
Een oud-leerling van mij komt op bezoek....
Willem staat uiteindelijk in de keuken te koken, maar het recept dat hij voor ogen had blijkt het niet te worden, omdat sommige ingrediënten in de winkel niet op voorraad waren....
Dus wordt er wat geïmproviseerd....
Nou ja… zo’n dag dus....
Maar hé.
Wat maakt het eigenlijk uit?
Want woensdag gaan we heerlijk naar het theater....
En daar zullen de klanken van Ramses weer klinken....pingelend, zingend en jubelend....
En alleen die gedachte maakt deze rommelige, regenachtige dag ineens een stuk lichter....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten