Dag van:
Een korte blog dit keer…
Een bijna-geen-blog zeg maar...
Want eerlijk is eerlijk: na veertien uur werken op één dag, plof je uiteindelijk je bed in en ben je op een punt aangekomen waarop je geen boe meer kunt zeggen en geen bah meer kunt uitbrengen...
Veertien uur werken ja...
Dat is dus bijna twee werkdagen in één dag gepropt...
En dat voel je...
Het begon allemaal al niet zo veelbelovend....
Na een nacht waarin slapen kennelijk niet op het programma stond, ging ik om kwart over zeven de deur uit....
Fris en fruitig is misschien een wat al te optimistische omschrijving, maar vooruit… ik was in ieder geval onderweg...
Tot ik mijn straat uit wilde rijden...
Daar stond een soort hoogwerker pontificaal de doorgang te blokkeren.....
Alsof iemand had gedacht: laten we eens kijken hoeveel voertuig-capriolen deze vrouw vanmorgen kan uitvoeren om hier weg te komen.
Dus daar ging ik....keren, steken,
manoeuvreren en waarschijnlijk een paar verkeersregels heel creatief interpreteren om uiteindelijk via een andere route mijn weg te vervolgen....
Maar we waren er nog niet...
Zo'n twee kilometer voor school belandde ik namelijk in een file...
Op een plek waar normaal gesproken nog geen opstopping staat al zou half Nederland tegelijk besluiten om naar school te gaan...
Maar vandaag dus wel...
Links file, rechts file, voor me file, achter me file...
Alles stond vast...
Een ongeluk, vele kilometers verderop, had ervoor gezorgd dat werkelijk iedereen in de wijde omgeving stilstond....
En daar zit je dan…met je goede humeur dat inmiddels ergens halverwege de ochtend nu toch echt wel was blijven steken....
Eenmaal op school wachtte het volgende avontuur..
In de klas heerste een soort bewegingsonrust van hen ik jou daar......
En niet alleen in mijn klas trouwens., want alle klassen leken vandaag collectief besloten te hebben dat rustig zitten zwaar overschat wordt.....
Omslag van het weer misschien..?
Druk in de lucht..?
Of gewoon september..?
Geen idee...
Maar ergens had ik ook zoiets van: misschien is het maar goed....dan blijven we tenminste allemaal een beetje wakker.....
Na schooltijd waren er natuurlijk nog allerlei kleine klusjes die al een tijdje lagen te wachten....
Van die klusjes die afzonderlijk hooguit vijf minuten duren, maar die zich op wonderbaarlijke wijze altijd weten te vermenigvuldigen zodra je denkt dat je eindelijk naar huis kunt....
Maar goed.... 's middags naar huis was sowieso geen optie....
Toch was er echter één lichtpuntje...
Er was voor eten gezorgd...
Salade en pizza......
En toen begon daarna de informatieavond voor ouders...
Papa's en mama's kwamen binnen met die typische blik van ‘vol verwachting klopt ons hart’...
Wat zal de juf allemaal te vertellen hebben..?
En dus vertelde de juf...
Over wat kinderen leren....
Hoe kinderen leren....
Waarom sommige dingen tijd kosten...
Waarom ontwikkeling niet altijd in een keurig rechte lijn verloopt...
En nog een heleboel meer van wat er allemaal bij het prachtige, soms ingewikkelde en vooral intensieve vak van onderwijs komt kijken...
En terwijl ik daar stond, besefte ik me alweer een beetje:...dit is de laatste informatieavond in mijn carrière...
De laatste keer dat ik hier voor een groep ouders mijn verhaal sta te vertellen....
De laatste keer dat ik uitleg hoe we werken, wat we belangrijk vinden en wat kinderen allemaal meemaken en leren in een schooljaar...
Best een bijzonder moment eigenlijk...
Maar veel tijd om vanavond om daar uitgebreid bij stil te staan had ik niet....
Om negen uur vertrok de laatste ouder...
Spullen bij elkaar graaien...
Digibord en laptop afsluiten..
Lokaal weer enigszins fatsoenlijk achterlaten....
Nog even bedenken of ik echt alles had....
En toen kwam de volgende belangrijke levensvraag:....heb ik nog genoeg benzine om morgen überhaupt op school te komen...?
Nee dus...
Dus eerst nog tanken....
Want veertien uur werken is één ding, maar morgen zonder brandstof langs de kant van de weg staan, leek me toch net iets te veel van het goede...
En uiteindelijk draaide ik om kwart voor tien de sleutel in de voordeur....
Thuis, eindelijk...
Interessanter kan ik het vandaag niet maken....
Veel vermoeiender trouwens ook niet...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten