Dag van:
Novembergrijs... en mijn humeur doet gezellig mee.....
Wat een mist vanmorgen...!
Laaghangende wolken, zo laag dat het lijkt alsof ze ergens onderweg de weg zijn kwijtgeraakt.....
De wereld ziet er meteen anders uit....
Grauw, kil, koud en vooral ontzettend somber....
Alsof iemand een grijze deken over alles heen heeft gelegd en voorlopig niet van plan is die er weer af te halen....
En gek genoeg doet dat weer iets met je, althans, met mij...
Je zou toch denken: lekker warm binnen, de beesten om me heen, een kop koffie binnen handbereik en mijn haakwerk op schoot... Wat wil een mens nog meer...
Een beetje gezelligheid, een beetje huiselijkheid, alle ingrediënten voor een prima dag zijn aanwezig.....
Maar nee hoor....
Mijn humeur besluit gewoon gezellig met het weer mee te veranderen....
En dat betekent dat er vandaag weinig van terechtkomt....
Niks wil lukken....
Ik zit hier maar een beetje thuis....
November is sowieso al niet mijn favoriete maand, maar vandaag vind ik het helemaal een stomme maand....
Wat een somberheid en wat een gedoe allemaal....
En als ik dan ook nog eens naar de wereld kijk, denk ik helemaal: wat een zooitje is het eigenlijk....
Het helpt natuurlijk niet dat ik inmiddels zes dagen thuiszit....
Zes dagen waarin mijn wereldje behoorlijk klein is geworden....
Wat er buiten allemaal gebeurt, krijg ik voornamelijk via appjes mee.....
Drie keer vals alarm op school...
En hoewel het uiteindelijk gelukkig loos alarm bleek te zijn, geeft het me toch een vervelend gevoel....
Vooral omdat ik er niet was....
Niet om mijn klassenteam te steunen, niet om even mee te denken, niet om samen de schouders eronder te zetten....
Je kunt dan wel thuiszitten omdat het moet, maar met je hoofd ben je toch nog regelmatig op school....
Je mist je mensen, je mist je groep., je mist het gevoel dat je ergens bij hoort en dat je nodig bent....
En dan kijk ik naar buiten....
In de appelboom is het ook al niet veel beter....
Waar ik normaal gesproken graag even de vogeltjes observeer, is het vandaag opvallend stil....
Amper een vogeltje te bekennen....
Ze zullen zich wel ergens diep in de bomen hebben verstopt....
Misschien zijn ze net als ik een beetje de weg kwijt in deze mist....
Ondertussen prikken de oogdruppels in mijn oog, is het koud in huis en blijkt ook het journaal op televisie niet bepaald een bron van vrolijkheid.....
De wereld lijkt steeds ingewikkelder te worden en ik word er vandaag niet bepaald optimistischer van....
En zo kom ik maar niet uit mijn dip...
Zelfs de prachtige bos bloemen die ik van mijn teamleider en het managementteam heb gekregen, en het ontzettend lieve kaartje van mijn collega's, weten mijn stemming maar nauwelijks op te krikken....
En dat terwijl ik echt wel zie hoeveel aandacht en warmte daarin zit....
Het raakt me, absoluut., alleen lukt het me vandaag niet om dat gevoel om te zetten in een beetje vrolijkheid....
Misschien is dat ook wel hoe het werkt....
Je kunt omringd zijn door lieve mensen, mooie bloemen op tafel hebben staan en alle reden hebben om dankbaar te zijn, maar dat betekent niet dat je je automatisch ook goed voelt....
Soms zit je gewoon even niet lekker in je vel....
Zes dagen thuiszitten is best lang...
Zeker als je gewend bent om iedere dag bezig te zijn, omringd door kinderen, collega's, geluiden, kleine en grote gebeurtenissen....
En als je dan ook nog eens verplicht tot rust moet komen, terwijl je hoofd nog volop meedraait, valt dat niet altijd mee...
En dan helpt zo'n mistige novemberdag natuurlijk ook niet....
Misschien klaart het morgen op....
Misschien breekt de zon door en komen de vogeltjes weer tevoorschijn...
Misschien lukt het me dan om mijn haakwerk weer met wat meer enthousiasme op te pakken en de wereld iets minder zwartgallig te bekijken....
Voor vandaag geef ik mezelf maar even toestemming om een beetje te sikkeneuren...
Niet iedere dag hoeft gezellig te zijn....
Niet iedere dag hoef je dankbaar, positief en opgewekt door het leven te huppelen....
Soms mag je gewoon vinden dat november een stomme maand is, dat het weer nergens op lijkt en dat je humeur ver beneden het nulpunt zit....
Morgen weer een dag...
En wie weet, als de mist optrekt, trekt mijn humeur gewoon een beetje met haar mee...
Tot die tijd blijf ik maar lekker binnen...
Met mijn bloemen, mijn haakwerk en mijn gedachten....
Want soms heb je van die dagen...
En vandaag is er overduidelijk zo eentje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten