Dag van:
Nee echt hè… soms is het maar goed dat je in je vakantie gewoon thuisblijft.....
Altijd vond ik vakanties in het buitenland mateloos inspirerend; Griekse dorpjes, Parijse straatgeluiden, terrasjes waar je cappuccino nog dramatischer smaakt dan hij is......
Maar nu ontdek ik dat thuisblijven minstens zo avontuurlijk kan zijn.....
Want thuis zie je ineens dingen waar je normaal overheen leeft.
Laat ik beginnen met te zeggen: ik geniet.....
En hoe.....!
Dank aan alle goede weergoden, ik ben inmiddels zo bruin alsof ik drie weken op een Grieks eiland olijven heb geplukt.....
Dat watertje voor mijn neus… zó rustgevend.....
Hoewel de dagelijks slinkende hoeveelheid baby-eendjes, om redenen die moeder natuur niet nader toelicht, wel een wat grimmige realitycheck geeft......
Leven in balans, zullen we maar zeggen.....
De tuin staat intussen in een soort feeststemming......
Alles groeit, bloeit, uitbundig en gezellig..... Elke ochtend met Willem op het boventerras koffie drinken zonder Griekse vrienden die zich in je gesprek mengen of Parijse sirenes die elk romantisch moment wegblazen, gewoon pure “ons-samen-tijd”....
Oké… en daarna gaat Willem gewoon weer aan het werk, dat dan weer wel.....
Zo ontspannen ben ik zelfs dat ik vandaag dacht dat het donderdag was, om vervolgens van de kalender te horen dat vrijdag al gearriveerd was......
Dat soort vakantieverwarring waar je normaal voor naar elk buitenland dan ook gaat.....
Maar.......
Toen kwam het volgende....
Want thuisvakantie betekent blijkbaar ook dat je tijd krijgt om existentiële vragen te stellen over…bijvoorbeeld je eigen tuin.....
Ik ben al jaren bezig met mijn groene paradijs.....
Appelboom op één met ster......
Vlijtige Liesjes, lobelia, salvia, mijn vaste cast.....
Maar al jaren had ik één romantische droom: een blauwe regen......
Zo’n sierlijke, lichtblauwe waterval van bloemen langs de voordeur.....
Vier of vijf jaar geleden kocht ik er eentje.....
Geplant, verzorgd, vertroe.teld, aangesproken...
Hij groeide. Jaar na jaar na jaar......
Maar bloemen.....?
Ho maar......
Vandaag was ik eigenlijk vastbesloten dat ondankbare ding eruit te trekken....
Maar ja… er zat weer jong fris blad aan.
Maar op tijd dacht ik: laat ik me eens inlezen......
En toen brak mijn klomp.....
Blauwe regen bloeit in de eerste jaren vaak helemaal niet....
Niet omdat hij lui is.....
Maar omdat hij een soort van ambitie heeft....
Blijkbaar begint zo’n plant in de natuur onderin een bos in de schaduw, en besteedt hij al zijn energie aan omhoog klimmen richting zonlicht....
Ja sorry blauwe regen… hier sta je tegen een bakstenen muur......
Pas als de blauwe regen “volwassen” is stopt dat klimmen en maakt hij bloemhout.....
En dan..... BAM.... bloemen.....
Maar dat kan 5 tot 15 jaar duren.....
Pardon....?
VIJFTIEN jaar naar een groene liaan kijken zonder één trosje....?
Maar wacht.....het werd nog beter.
Als hij géén bloemen heeft, is dat eigenlijk een compliment.....
Dan heeft hij het te goed.....
Te veel voeding, te veel water, te veel luxe.....
Een verwende prins dus.....
Want..... en dit staat letterlijk ergens geschreven..... blauwe regens bloeien alleen van ellende.....
Ik las het drie keer.....
Van ellende.....
Dus terwijl ik mijn uiterste best doe om al mijn planten liefde, water en voeding te geven, blijkt deze aristocraat alleen onder stress te presteren.....
Geen water in de zomer.....
Geen voeding....
Een beetje lijden....
Dan pas bloeit hij.....
Ik stond echt in de tuin te denken:
Heb ik weer.....een SM plantje gekocht.....?
En ineens kreeg die gedachte een psychologische diepgangetje....
Want… mensen blijken soms ook na ellende op te bloeien.....
Posttraumatische groei noemen ze dat.....PTG.....
Een bewezen fenomeen....
En toen viel alles op zijn plek.....
Ik heb dus geen probleemplant.....
Ik heb een PTG-plantje....
Een therapeutisch behoeftige blauwe regen....
Geen tuinliefhebber, maar een levenscoach heeft hij nodig.....
Dus voorlopig blijft hij staan....
En ik ga hem minder verwennen.....
Sterker nog…
Ik overweeg hem binnenkort licht emotioneel te verwaarlozen....
Voor de bloei.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten