Dag van:
Niks doen… en toch heel veel voelen...
Kijk ze nou toch liggen daar op die kraam…
Vier van mijn zeven gehaakte Rescue Cats zijn er nog over.....
Drie zijn er inmiddels de afgelopen week al verkocht.....
En ze pronken op allerlei Kos- en Rescue-apps en sites, tussen al die andere leuke, zelfgemaakte spulletjes.....
Drie katten heb ik inmiddels kunnen helpen....
Voornamelijk met gebitsverzorging.....
En daar word ik dus écht blij van....
Want ineens is zo’n gehaakt beestje niet alleen een leuk hebbedingetje, maar heeft het ergens op Kos een echt dier een beetje geholpen....
Dat maakt haken toch nét even leuker....
Vanmorgen had ik me voorgenomen om op mijn laatste vakantiedag helemaal niets te doen....
Want volgende week zijn het alweer van die semi vakantiedagen.....
Dagen gevuld met administratieve dingen voor school, terugkomdagen waarin de klas inrichten, vergaderingen en oudergesprekken centraal staan....
Dan uiteindelijk nog een weekend waarin je jezelf weer langzaam in je werkritme moet zien te krijgen....
Willem preekt vandaag in Drachten....
Tjonge… wat was die vroeg op....
Het is toch al gauw een kleine twee uur rijden daarheen....
Zelf blijf ik nog lekker liggen....
Een beetje doezelen, een beetje slapen en vooral heel veel rare dromen....
Onder andere dat de school in brand stond....
Mijn onderbewuste heeft blijkbaar ook alweer besloten dat het bijna tijd is om aan het werk te gaan......
Als ik uiteindelijk opsta en Willems werk/slaapkamer binnenloop, blijf ik even vertederd staan....
Boven op zijn bed ligt zijn clownskoffer....
De grote schoenen, rare petjes, pruiken, een enorme bril, strikjes, en nog veel meer van die typische Willem- clown Falo-dingetjes....
En ik denk: het is eigenlijk maar goed dat hij vandaag op pad is....even afleiding.
Even niet thuis waar werkelijk alles nog aan Borre doet denken....voelen....herinneren....ruiken...
Al zal het thuiskomen straks ongetwijfeld weer even lastig zijn....
Want er is één snuit minder tegen het raam....
En die ene snuit stond altijd vooraan...
Borre was tenslotte de leider.....daar zorgde hij wel voor....
Mijn voornemen om niets te doen bestaat uiteindelijk uit online woordspelletjes spelen.....
En eerlijk gezegd vind ik dat heerlijk.....
Mijn brein blijft bezig en alert...
En natuurlijk scroll ik ook wat door sociale media...
En dan merk je toch dat je al veel meer met je werk bezig bent dan je dacht...
Ik zie ineens een enorm groot poppenhuis voorbij komen in een weggeefhoek in de buurt....
Dát zou gaaf zijn voor ons eerste thema van het nieuwe schooljaar: verhuizen/mijn huis....
Ik schrijf me meteen in...
Straks wordt er geloot tussen alle inschrijvers....
Snel app ik ook een paar collega's, zo hebben we maar liefst vier kansen...
En dan scroll ik verder...
Een psychotherapeute verschijnt in beeld....
Waarom je juist bij zo’n filmpje ineens stopt met scrollen, terwijl er duizenden andere dingen voorbij komen… ik weet het niet...
Misschien is dat inderdaad zoiets uit je on(der)bewuste, of de kelder van de flat, zoals Willem het altijd noemt....
Er wordt gesproken over kenmerken die je als emotioneel verwaarloosd kind kunt ontwikkelen en die je later, als volwassene, nog met je mee kunt dragen...
Hmmm…
Toch maar even verder kijken...
De meeste dingen voelen niet echt als traumatisch....
Ze voelen eigenlijk gewoon als: “zo ben ik nu eenmaal”....
En dan komen de acht punten...
1. Je verontschuldigt je voor het hebben van behoeften, omdat je hebt geleerd dat die lastig waren.
2. Je wordt de emotionele steun voor iedereen om je heen, terwijl je zelf in stilte worstelt.
3. Je denkt te veel na over elk appje, elk gesprek en elke gezichtsuitdrukking, overtuigd dat jij iets verkeerd hebt gedaan.
4. Je voelt je schuldig als je nee zegt, zelfs als je volledig uitgeput bent.
5. Je verlangt naar diepe liefde, maar duwt mensen weg zodra je je kwetsbaar voelt.
6. Je weet niet goed wat jij wilt, omdat je je hele leven bent geworden wie anderen nodig hadden dat je was.
7. Je blijft maar presteren, presteren en presteren… in de hoop dat je je op een dag eindelijk ‘goed genoeg’ zult voelen.
8. Je zegt tegen jezelf: ‘Anderen hadden het veel erger.’ En daarmee bagatelliseer je je eigen pijn.
En dan zegt ze:
“Misschien herken je jezelf in één van deze acht”...
Ik denk:
In één van de acht....?
Ik herken mezelf in alle acht.....
En vervolgens doe ik natuurlijk precies wat er bij punt acht staat....
Ach… zo erg was mijn jeugd toch niet....
Er waren ook goede dingen...
Ik heb het overleefd...
Anderen hadden/hebben het vast veel erger...
En precies op dat moment besef ik dat ik dus mijn eigen pijn aan het bagatelliseren ben...
Misschien is dát juist waarom emotionele verwaarlozing zo moeilijk te herkennen is...
Het gaat namelijk niet alleen om wat er wél gebeurde....
Het gaat misschien nog wel veel meer om wat er ontbrak....
Niet leren dat jouw gevoelens er óók mochten zijn....
Niet leren dat je behoeften niet lastig zijn....
Niet altijd hoeven presteren om gezien of gewaardeerd te worden...
En luxe of rijkdom compenseert dat niet....
Dat soort patronen verdwijnen blijkbaar ook niet vanzelf wanneer je volwassen wordt...
Ze reizen met je mee...
In je relaties, in je werk, in de manier waarop je voor anderen zorgt....
En vooral in de manier waarop je naar jezelf kijkt....
En ja…als je inmiddels 66 bent, heb je natuurlijk al heel wat jaren gehad om over jezelf na te denken....
Ik heb inmiddels heel wat zelfreflectie maar aanleiding van de gevolgen ervan, achter de rug....
Heel wat inzichten opgedaan...
Heel wat patronen leren herkennen...
En misschien is het mooie wel dat wat er nog resteert, blijkbaar ook af te leren is...
Dus wat doe ik...?
Ik download haar gratis e-book...
Klinkt mooier dan het is, want natuurlijk zit daar uiteindelijk een verdienmodel achter.... En eerlijk gezegd snap ik dat ook nog wel....
Ik krijg een aantal A4'tjes met vragen, verdeeld over zes categorieën...
Aan de hand van je antwoorden kun je hart bellen en kan zij je vervolgens verder helpen....
Slim gedaan, Monique Daal.....
Gelukkig heb ik zelf ooit ook nog een aantal jaren psychologie gestudeerd....
Tot ik op een gegeven moment merkte dat ik in werkelijk iedereen een probleemgeval begon te zien…toen ben ik maar gestopt na drie jaar....
Maar met die kennis, en vooral met mijn eigen ervaringen en de inzichten die ik in de loop der jaren heb verzameld, neem ik de vragen eens rustig door....
Sommige vragen schuif ik aan de kant...
Andere blijven hangen...
Die raken blijkbaar toch nog ergens iets...
En eigenlijk ben ik na afloop best een beetje trots...
Trots op waar ik inmiddels sta...
Want ja… misschien is er nog wat te leren...
Misschien zijn er nog wat patronen die anders mogen...
Maar er voor een ander zijn, is heus niet altijd verkeerd...
Zorgen voor anderen is niet meer automatisch mezelf wegcijferen...
En ergens geeft het me ook een warm gevoel wanneer ik besef dat ik in mijn relatie toch een vorm van vertrouwen heb gevonden...
Dat ik me kwetsbaar mág voelen...
Dat er ruimte is voor verdriet...
Voor mijn eigen manier van verwerken...
En dat Willem en ik elkaar daarin blijkbaar steeds weer weten te vinden...
De vragen die ik onbeantwoord laat, mogen voorlopig gewoon ergens in een laatje van mijn hoofd blijven liggen...
Ze geven stof tot nadenken...
En misschien is dat voorlopig genoeg...
Daarna ga ik weer lekker verder met mijn woordspelletjes...
En ik bedenk me: als dit niets doen is…dan is dat eigenlijk best lekker...
Om vijf uur is Willem thuis...
Ook hij heeft een zinvolle dag gehad...
Zinvol door juist wél iets te doen...
Hij heeft gepreekt over humor en daarna heel lang gefilosofeerd bij zijn theologische nestor thuis...
En bijzonder genoeg ging het tijdens dat bezoek óók deels over hun gezinslevens waarbinnen ze allebei zijn opgegroeid...
Dus ja…
Willem en ik hebben de avond buiten in ons tuintje aan het water genoeg te bespreken gehad....
En natuurlijk is daar bij thuiskomst ook weer die kleine, venijnige pijnprikkel....
De gemiste neus tegen het raam van het halletje....en zodra Willem de honden eten
geeft, zijn ze er weer....
geeft, zijn ze er weer....
Die lege plek...
Die afwezigheid...
Die stilte waar eerst een Borre stond...
Rouw is nog rauw...
Dat blijft voorlopig gewoon zo...
Maar misschien zit er juist daarin ook iets moois.
Tja.... en het mooie van nu is dat we elkaar in ieder geval alle emotionele ruimte geven die we nodig hebben....
De dag sluiten we af met samen Tatort kijken en.......
JA IK BEN UITGELOOT.... IK HEB HET POPPEN HUIS....!!!!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten