Dag van:
Ik hoef toch niet meteen te beginnen...?
Dat spreek ik mezelf zachtjes toe, terwijl ik nog heerlijk in bed lig....
Ik mag best nog eventjes blijven liggen…
Héél eventjes maar....
Want het is tenslotte een semi-vakantie/werkdag....
En als ik nou precies één semi blijf liggen, dan heb ik toch nog een ietsepietsie vakantiegevoel....?
Klinkt volkomen logisch....
Tenminste… in mijn hoofd....
Want zo werkt het natuurlijk helemaal niet....
Mijn lichaam ligt nog keurig horizontaal, maar mijn hoofd is allang op school....
Die is inmiddels bezig met overdrachtsformats, aanvraagformulieren, mailtjes, roosters, lijstjes, nog meer lijstjes....
En waarschijnlijk ergens tussendoor ook nog een formulier om aan te vragen dat ik een formulier mag aanvragen....
En terwijl ik mezelf nog probeer wijs te maken dat ik écht nog vijf minuutjes mag blijven liggen, zie ik in gedachten al een complete werkdag voorbijtrekken....
Mijn vakantiegevoel kijkt me vanaf het nachtkastje een beetje beteuterd aan....
"Nou" vraagt het.....
"Wat nou"....?
"Je zou mij toch nog even vasthouden"....?
"Ja…"
"En"...?
"Sorry.....mijn hoofd heeft het werk al opgestart"....
Dus daar lig ik dan...
Lichamelijk nog op vakantie...
Mentaal al drie vergaderingen verder...
En ergens tussen nog heel even blijven liggen en waar ligt mijn telefoon is de semi-vakantie officieel voorbij...
Conclusie van deze ochtend: een semi-vakantie/werkdag bestaat blijkbaar alleen op papier....
In je hoofd begint het werk gewoon zodra je wakker wordt....
En daar helpt geen enkele extra semi tegen....
En zo zat ik even later — na een bak koffie,
want dat dan weer wél — achter mijn werklaptop...
want dat dan weer wél — achter mijn werklaptop...
Vijf weken had dat ding werkeloos liggen wachten...
En kijk nou toch…
Hij doet het nog...!
Dat is wel eens anders geweest...
Dan was ineens mijn intranet-icoontje verdwenen, was mijn wachtwoord verlopen, wilde het ding niet opstarten of had mijn laptop blijkbaar besloten dat vakantie voor hem ook betekende dat hij helemaal niets meer hoefde te doen...
Maar vandaag..?
Tuurlijk, vandaag doet-ie het gewoon...
Alsof er helemaal niets gebeurd is...
En eigenlijk is het best lekker om alles weer eens rustig op een rijtje te zetten...
Eerst het smoelenboek...
Dat vind ik altijd wel een fijne...
Even al die koppies bekijken en bedenken wie straks bij welke kleuter hoort...
Zo krijg ik meteen weer een beetje een beeld van het wel een wee van mijn leerlingen voor het nieuwe schooljaar...
Daarna de portfolioformats maar bij elkaar gezet...
In keurige themamapjes...
Ja ja... ik kan wel gestructureerd zijn...
Aanvraagformulieren gezocht en ook maar meteen opgeborgen in alweer mapjes...
Overdrachtsformulier in elkaar geflanst...
Rooster erbij...
En zo schrijf ik het hier natuurlijk allemaal heel snel op…
Want tussen “even alles op een rijtje zetten” en “zo, dat staat weer netjes” zit in werkelijkheid gewoon een flinke hoeveelheid tijd...
Maar uiteindelijk heb ik alles redelijk op orde wanneer Willem thuiskomt van twee vergaderingen in zijn kerk...
En dan verandert de dag ineens van werkmodus naar Borre-modus...
“Zeg Willem… zou je het crematorium niet eens kunnen bellen....?
Even vragen of de betaling is overgekomen en of Borres as al vervoerd wordt”...?
Ik zie het gezicht van Willem veranderen zodra ik zijn naam noem....
Borre, het doet nog steeds pijn...
Maar het is gek…
Zijn naam brengt niet alleen verdriet....het brengt hem ook even terug...
Heel even is hij er weer....
In onze woorden, in onze gedachten....
In dat kleine glimlachje dat ondanks alles verschijnt...
En ja hoor, de betaling is gelukt....
Borres as wordt vandaag naar de dierenartspraktijk gebracht...
“Straks hebben we Borre weer thuis”....
En dan gaat er een tijdje overheen...
“Zeg Willem… zou je de dierenartspraktijk niet even kunnen bellen om te vragen of de vervoerders de as inmiddels gebracht hebben”...?
Willem veert op....
“Ach ja… natuurlijk”...!
Hij belt....
En…ja hoor, de urn is er...
Ik heb nog nooit iemand zo snel zijn sokken en schoenen zien aantrekken...
Binnen een paar seconden vliegt Willem de deur uit...
Nog geen drie kwartier later komt hij thuis....
Met een grote doos in zijn handen....
“Ik moest wel huilen hoor"…
Even is het stil....
“En de buren waren zo lief toen ik net aankwam”...
Hij kijkt naar de doos....
“Het moet wel een grote urn zijn hè....hoe groot zou die zijn”....?
Voorzichtig zet hij de doos op zijn stoel...
Nog voorzichtiger maakt hij hem open...
En dan:....
“Wow"…
Hij kijkt naar het hart....
“Wat mooi"…
Maar dan komt de twijfel....
“Ik kan niet bij Borre, Wampie”....
Ik begrijp precies wat hij bedoelt....
Bij Bikkel zit de as in een doorzichtig zakje in het blik, waardoor het allemaal wat tastbaarder was....
Maar dit is anders....
In dit hart zit de as rechtstreeks onderin...
Er zit een soort dop onder, zoals bij een spaarvarken...
Dat hart voor Willem niet zomaar een hart....het moet een verbinding worden....
Iets waardoor hij voelt:....
Borre is niet weg....Borre is hier...
Hij legt zijn hand op het hart...
Heel voorzichtig...
Alsof hij bang is dat zelfs het aanraken te veel kan zijn....
“Dit voelt ook goed, Wampie”....
En juist dat zinnetje raakt mij...
Omdat ik weet dat hij het hart nodig heeft...
Niet alleen als urn, maar als iets van Borre...
“Er moet alleen nog iets bij,” zegt hij...
“Een foto of zo”...
Dus ik ga zoeken....
Een foto in glas...?
Een foto op hout...?
En dan zie ik een lampje...
Een ledlamp met een foto en tekst....
Ik upload de mooiste foto van Willem en Borre samen....
Een foto waarin je bijna kunt zien hoeveel ze van elkaar hielden....
En ik bestel hem....
Willem is verguld met het idee...
En vooruit…ik bestel ook nog een paar sokken met Borres foto erop....
Die houd ik nog even geheim.
Want als hij straks zijn schoenen aantrekt met Borre op zijn sokken, kan ik natuurlijk onmogelijk níét zeggen:
“Zo… nu kun je tenminste geen stap meer zetten zonder Borre”...
Maar dat moment komt later...
Want Willem is alweer naar een vergadering....
Iets met een fusie van de Liemerse kerken of zoiets...
Belangrijk in ieder geval...
En ik..?
Ik zit heerlijk in mijn stoel....
Met mijn semi werkdag achter de rug, mag ik nu nog even semi vakantie vieren...
Mijn vakantiegevoel nog ergens tegen de rugleuning en de beentjes omhoog...
En ik, die normaal gesproken een film kijken ongeveer net zo aantrekkelijk vindt als een vergadering op maandagochtend, kom zomaar een speelfilm tegen op tv...
'Marry Me'....
Een Amerikaanse romantische komedie uit 2022 met Jennifer Lopez...
Een wereldster die ontdekt dat haar partner vreemdgaat en vervolgens, midden voor een uitzinnig publiek, besluit te trouwen met een wildvreemde man uit dat publiek...
Een gewone leraar...
Twee totaal verschillende werelden....
En toch…
Ze vinden elkaar...
Niet omdat alles perfect is, maar juist omdat ze elkaar langzaam leren zien...
En ergens zit ik daar ineens met een brok in mijn keel...
Ik die nooit films uitkijkt....
Die meestal na twintig minuten denkt: nou, ik weet het wel.... doorzappen...!!!
Maar deze kijk ik helemaal uit...
En het ontroert me...
Misschien omdat het vandaag ook een beetje daarover ging....
Over mensen die elkaar vasthouden...
Over liefde die soms pijn doet...
Over afscheid nemen en toch proberen iemand dichtbij te houden...
Over een hart dat niet alleen een urn is...
Over een foto die straks licht geeft...
Over een paar sokken die nog stiekem even geheim blijven...
En over een man die, zodra hij de naam van zijn hond hoort, even weer helemaal opveert...
Dus ja…
Het was een vreemde dag...
Een beetje werk...
Een beetje vakantie...
Een beetje Borre...
Een beetje tranen...
Een beetje lachen...
Een beetje film...
En heel veel liefde.
Een echte hinkeldepinkeldag dus...
Van het ene been op het andere...
Van laptop naar urn...
Van werk naar Borre...
Van verdriet naar een glimlach...
Van vakantiegevoel naar schoolhoofd....
Niet netjes in één vakje maar gewoon een beetje van alles.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten