Dag van:
Gisternacht zat ik nog tot ver na twaalven achter de laptop.....
Een PowerPoint voor Willems dienst moest af.....
Vanmorgen wachtte de volgende klus alweer: de laatste kleuterlessen voor ná de zomervakantie maken.....
En toen... oooooh, toen het eindelijk klaar was...
Ik pakte meteen mijn telefoon, belde mijn vriendinnetje en riep: "We gaan nú weg! Me-time.....!
We gaan ijs eten bij Amalfi in Duitsland!".....
Nog geen kwartier later zaten we al in de auto.....
Slechts één plan, en verder geen schema.... Gewoon gáán....
Maar ja... als je al weken en weken alleen maar werkt, pijn hebt, niet hebt kunnen winkelen én eindelijk weer eens lucht krijgt... dan blijft het natuurlijk niet bij een ijsje.....
Dus werd het: een hebbedingetje hier, een leuke jurk daar, een gezellig terrasje tussendoor, schoenen bij de ene winkel, nog een luchtige zomerflodder bij de volgende... Ach ja... als je toch bezig bent...
En pas daarna...
Ja, pas dán reden we naar Amalfi....
Als de spreekwoordelijke kers op de taart.....
En kiezen tussen al die smaken....?
Dat bleek natuurlijk onmogelijk.....
Dus werden het gewoon drie bollen.... Probleem opgelost....
Och... wat kan een mens daar toch van genieten.....
Dat eerste koude lepeltje dat langzaam door je oververhitte slokdarm glijdt...hemels....!
Meer dan tevreden, met volle tasjes én een nog voller gevoel, reden we weer naar huis....
Mijn rug liet me inmiddels luid en duidelijk weten dat ik iets té enthousiast was geweest.....
Kan me werkelijk niets schelen....
Ik was er weer even uit geweest....
Even geen verplichtingen....
Even alleen maar me- en vriendinnetje time....
Eenmaal thuis zorgde ik er natuurlijk netjes voor dat, voordat Willem thuiskwam, het televisiescherm weer zijn vertrouwde groene grasveldkleur had aangenomen....
Nederland moest immers voetballen....
Overal zaten stadions vol, pleinen stroomden vol met oranje supporters, cafés puilden uit en vanuit de tuinen van de diverse buren vulde de geur van de barbecue onze neusgaten....
Maar Willem en ik....?
Wij zaten heerlijk thuis..... binnen....
Met de ventilator die recht in onze snufferds stond te blazen....
En dat was misschien maar goed ook...
Want van deze wedstrijd kreeg je vanzelf oververhittingsverschijnselen....
1-0...
2-0...
3-0...
4-0...
Oeps... 4-1...
Maar vooruit... dan maken we er toch
gewoon 5-1 van...!
gewoon 5-1 van...!
Willem was compleet buiten zinnen....
Zijn oerkreten deden de muren bijna trillen....
Geen enkel superlatief was groot genoeg om zijn enthousiasme te beschrijven....
En ik...?
Ik deed er nog maar een extra ijsklontje in mijn groene limonade...
Want iemand moest natuurlijk het hoofd koel houden.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten