Dag van:
Ondertussen heb ik wel geleerd om je niet, of in ieder geval zo min mogelijk, te verzetten tegen ongemakken.....
Het wordt er immers niet minder van.....
En zelf word je er alleen maar chagrijnig van.....
Dan heb ik het natuurlijk over dat restje irritante rugpijn, of werkdruk, maar vandaag vooral over de hitte......
Klagen en zeuren helpt geen zier.....
Mij heb je er dus niet over gehoord vandaag...
Nou ja... heel even misschien.....
Vanmorgen tijdens de briefing vroegen we ons af waarom er voor de leerlingen nog steeds geen hitteprotocol op het schoolnetwerk stond.....
Landelijk was dat allang van kracht....
Het was zelfs uitgebreid op het journaal geweest.....
Maar bij ons op school bleef het oorverdovend stil....
Tot het einde van de dag....
Toen verscheen er een piepklein berichtje.... over zonnebrandcreme.....
Maar ach... ik zeg maar zo... ik zeg maar niks.....
Laat die zweetdruppels maar druppelen.....
Voordat je kleding echt doorweekt is, heeft de zon het alweer drooggestookt.....
Eerder naar huis zat er natuurlijk ook niet in....
De laatste weken voor de zomervakantie zijn altijd druk.....
Groepsindelingen moeten online, ouders moeten worden geïnformeerd – en hebben logischerwijs nog honderd vragen – en de overdrachten staan weer op het programma.....
Vandaag droegen wij drie van de 10 leerlingen die naar een andere klas gaan, over.....
En eigenlijk besefte ik me vanmiddag pas hoe bijzonder zo'n moment is.....
Je praat van een leerling dat ene jaar, soms zelfs twee jaar, in een klein half uur helemaal bij.....
Hoe het functioneert.....
Waar het in gegroeid is.....
Wat lastig was.....
Hoe de thuissituatie eruitziet....
De leerontwikkeling.....
De successen.....
De zorgen.....
Terwijl ik vertelde, dacht ik aan de ene kant: "Jeetje... wat hebben we ze eigenlijk veel geleerd en meegegeven".....
Maar tegelijkertijd realiseerde ik me ook dat dit juist drie pittige leerlingen waren..... Kinderen die heel wat hebben meegemaakt.....
Kinderen die veel van je vragen..... erg veel van je vragen....
Zeker ook juist de combinatie van deze drie bij elkaar....
En ineens zag ik weer hoeveel ontzettend veel energie daarin is gaan zitten....
Ja, ik weet heus wel dat ik soms zuchtend thuiskwam.....
Dat er momenten waren dat ik weleens met mijn handen in het haar zat.....
Dat mijn geduld meestal eindeloos was, maar soms ook heel hard moest werken om het te bewaren en soms had gewild dat ik er wat meer van had gehad....
Toch deed je het gewoon.....
Pas toen ik mezelf vanmiddag hoorde vertellen, en de gezichten van de nieuwe juffen zag – waarvan af en toe letterlijk de monden openvielen – drong het ineens tot me door dat het misschien helemaal niet zo gewoon was.....
Dat het eigenlijk best zwaar is geweest.....
Alleen voelde het niet voortdurend zo....
Misschien omdat ik deze doelgroep juist zo ontzettend graag heb.....
De uitdagingen, de kansen en heus ook regelmatig wel de oplossingen inzag....
Ach, soms zie je pas achteraf hoeveel je hebt gedragen, omdat je tijdens het dragen vooral bezig was met de kinderen.....
Deze kinderen....
Juist deze kinderen....
De basis is gelegd.... nu mogen ze door....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten