Dag van:
Blue Monday….. Nou, was het dat maar......
Voor mij voelde het als een snotgroene maandag......
Zo’n dag waarop alles al verkeerd zit vóórdat je goed en wel je ogen open hebt...... Omroep Gelderland had bedacht om deze maandag op vier plekken erwtensoep uit te delen.......snertmaandag noemden ze het..... Nou, dichter en beter bij de waarheid kon bijna niet.....
Met het appverkeer van gisteravond in de schoolappgroep in mijn achterhoofd durfde ik me eigenlijk al niet meer ziek te melden..... Het was weer zo’n koor van noodkreten, gaten in roosters en wanhopige oproepen..... Toch werd ik wakker, begon me aan te kleden en voelde het meteen: dit gaat hem niet worden......
Holtes met pijn, zere keel, snot, hoest, het hele pakket......
Lieve hemel, wat voelde ik me belabberd.....
'Wees eens verstandig', zei ik tegen mezelf.....'gewoon ziekmelden'......
Met een bezwaard hart pakte ik de telefoon en belde......
Geen gehoor.....
Dan maar een berichtje typen.....
Ik was net begonnen toen de telefoon alsnog ging.....
En meteen hoorde ik het: een wanhopige, bijna huilende stem.......
"Alsjeblieft, meld je niet ziek… ik heb alwéér twee afmeldingen".......
En nog voordat ik goed en wel kon nadenken, laat staan wat terug zeggen, werd ik overvallen door een fikse hoestbui...... terwijl ik tussen het proesten door mezelf hoor zeggen: "Laat maar… ik kom er al aan".....
En alleen die dankbaarheid die toen volgde gaf me, mezelf voor de gek houdend, dat extra zetje van 'kom meid je bent niet beroerd, je bent alleen maar belabberd'.....
En zo stapte ik op deze blauwe snertmaandag, beladen met een huisapotheek, toch richting school......
De plek waar personeel hebben (en ik snap het allemaal hoor, want het is overal zo), inmiddels een luxe lijkt te zijn geworden......
Bij binnenkomst kreeg ik het echter meteen voor de kiezen: twee extra leerlingen in de klas, omdat andere groepen niet, of nauwelijks verantwoord, bemand konden worden.....
Even slikken, jas uit, glimlach op.....hatsjie en hatsekidee....
Welkom dametjes....
De dag kabbelde voort zoals alleen zulke dagen dat kunnen......
Met tissues binnen handbereik, een stem die langzaam verdween en een hoofd dat steeds zwaarder werd..... een neus vol druppels, een lijf vol pillen.....
Extra vragen, extra onrust, extra zorg...... Pauzes die geen pauzes waren.....
En leerling die notabene de hele school op stelten zet door de centrale brandalarm knop in te drukken....
Koffie die koud werd voordat ik eraan toekwam...... maar ach, je proeft toch nauwelijks de koffiesmaak....
En ergens tussendoor de gedachte: hoe houden we dit eigenlijk vol.....?
Het antwoord is simpel.....'gedragen door collega's'....!!....
Waarvoor innige dank....!!!!
Aan het eind van de schooldag sleepte ik mezelf direct nadat de kinderen de school verlaten hadden, weer naar buiten.....
Snertmaandag was het zeker.....
Geen erwtensoep voor mij......ik voelde mezelf al snert genoeg......
Maar hé, ik was er geweest......
Morgen, op mijn vrije dag maar een dagje
echt ziek mogen zijn......
echt ziek mogen zijn......
En dan maar zien welke kleur die dag me brengt.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten