Dag van:
Het begint zo’n beetje normaal te worden: witte vlokken die uit de lucht dwarrelen alsof ze er elke winter al jaren wonen......
Je zou de klimaatverandering cq crisis even vergeten.....
Een licht opgewonden "Kijk, sneeuw!", gevolgd door een rustige constatering: ach ja, daar zijn ze weer......
Alsof de lucht zachtjes zegt: "Goedemorgen, ik ben er vandaag nog steeds".....
Tussen twee sneeuwbuien door.....of beter
gezegd, tussen twee momenten waarop de vlokken net doen alsof ze pauze hebben, loop ik naar buiten om de snoepboom voor de vogels eens flink bij te vullen......
gezegd, tussen twee momenten waarop de vlokken net doen alsof ze pauze hebben, loop ik naar buiten om de snoepboom voor de vogels eens flink bij te vullen......
Die beesten hebben inmiddels hun vaste stamkroeg-eetplek ontdekt en kijken me aan alsof ik hun persoonlijke cateraar ben......
Mezen met kritische blik, roodborstjes die zelfs net iets te dichtbij durven komen......
Ach ja, als het sneeuwt, mag iedereen best wat extra’s......
Maar terwijl ik de vogels hun buffet serveer, dringt het besef zich aan: er is meer aan de winkel......morgen......
Dat woord alleen al.....
Morgen begint het arbeidstijd-leven weer..... Weg vakantie-achtige vaagheid, weg "we zien wel wanneer we opstaan"......
Nee hoor, morgen willen lessen geboren en kinderbreinen gevuld worden.....
Lesplannen, structuur, leerdoelen......
Het soort dingen dat je niet 'even' doet, maar waar een hele middag, en zonder twijfel ook een stevige namiddag, vrolijk in verdwijnt vandaag.....
Angstvallig probeer ik niet te denken aan al die wantjes, sjaals, mutsen, skipakken en winterjassen op ons wachten, die morgen aan en uit en aan en uit moeten....
En dat niet alleen.... je moet ook nog zien te onthouden wat van wie is..... en hopen dat niet alle wantjes van Zeeman of de Wibra komen en hetzelfde zijn.....
Je moet ook nog proberen de zooi bij elkaar te houden....
Helemaal fijn als bij de volgende pauze alles ook weer droog is..... dus de radiatoren liggen vol.....
Maar goed dat is morgen......
En dan is er hier nog het eten.....
Dat is namelijk op...... ja, óók de hello fresh maaltijden.....
Niet een beetje op, maar creatief-op.....
Willem is na een ronduit slechte nacht, gevolgd door een glibberige autorit naar de kerk om voor te gaan, officieel doodmoe...... Ikzelf kijk naar de sneeuw, naar de weg, naar de auto, en besluit: rijden.....?
Nee niet vrijwillig..... niet vandaag........
Dus wat doe je dan als moderne mens.....?
Juist, je bestelt eten......
Nou......mooi niet.......
Waar en wat we ook proberen te bestellen, overal hetzelfde antwoord.....
Nul op request......geen pizza, geen chinees, zelfs geen patatje en geen "we zijn er over 45 minuten"......
Onder deze weersomstandigheden wordt er niet bezorgd......
De bezorgers hebben blijkbaar ook een grens, en die ligt ergens bij sneeuwvlok nummer twaalf.......
Dus staan we daar in de keuken......hongerig.....lichtelijk chagrijnig..... Met een koelkast die vooral echo’s bevat.....leeheeg-eeeeeg.....
Tja en dan moet je wat hè, de grote kast-inventarisatie dan maar......
De vriezer gaat open......
De onderste keukenlade bevat dingen waarvan we het bestaan waren vergeten......
Er duiken restanten op uit kerstpakketten: mysterieuze sauzen, een zakje iets-met- macaroni, een blik waarvan niemand nog weet waarom het ooit gekocht is......
"Dat kan vast wel ergens bij", zeggen we dan optimistisch......
En wonder boven wonder: het lukt.....
Met een flinke schep creativiteit, een snufje "ach joh, kan best", en "doe dat er ook maar doorheen", plus een gezonde dosis improvisatie staat er ineens eten op tafel..... Warm en vullend......
Verrassend lekker zelfs......
We kijken elkaar aan met die blik van: Zie je wel....wij redden ons in geval van nood wel.....
En terwijl buiten de sneeuw rustig doorgaat met zijn werk, bereiden wij ons voor op de avond.....
De avond vóór de terugkeer naar structuur, naar ritme, naar orde in het leven......
Agenda’s die weer inhoud en betekenis krijgen.....
Wekkers die weer een rol spelen.....
Rokken en jurken met knopen en ritsen in plaats van elastiek..... of helemaal niks.... alleen om je hem slobberend....
Morgen weer back to real life.....
Met één onzekere factor......de portieren van de auto moeten morgen wel open willen......
De motor moet starten.....
Je weet het maar nooit in deze barre wintertijd......
Dus straks nog even naar buiten, wat liefde geven aan blik, rubber, en ontdoen van die minstens 12 centimeter sneeuw..... en dan maar hopen dat alles morgenochtend meewerkt......
Maar nu.....?
Nu is het warm......
Het eten is op......
De vogels zijn gevoerd......
We hebben weer heerlijk met onze over-enthousiaste Griekse vrienden, om onze komst over zes weken, gechat....
Ik heb eindeloos met een kleindochter zitten chatten over haar prehistorische vissen en slordig morsend etende gekko....
De sneeuw valt.....
En ondanks alles, of misschien juist daardoor, voelt het goed......
We zijn er klaar voor......
Of in elk geval: bijna.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten