Dag van:
Meedogenloos, dat kreng van een wekker....
En niet in het allerminst omdat Willem een beroerde nacht had, die mij ook wakker hield....
Zo erg dat ik hem op een gegeven moment naar beneden naar de bank heb gestuurd zodat hij tussen zijn honden kon slapen want ik weet dat dat hem rust geeft.....
Het was dus geen straf, en beter nog.... het hielp....!!!!
Hij sleep binnen tien minuten in..... en ik kon hem, doof of niet doof, boven nog horen snurken......
En een paar uur later die wekker dus....
En de bibbers....
Nee, niet van de kou, maar bij het idee dat ik de weg op moest......
Met dit weer.....!!!!!!
En het portier krijg ik alleen met geweld open....
De auto rolt langzaam de straat op......
Alles is wit en stil, alsof de ochtend nog moet wakker worden......
De weg glanst verraderlijk...... onder de sneeuw ligt ijs dat niet te zien is maar wel gevoeld wordt......
De handen blijven rustig aan het stuur, de voet voorzichtig op het pedaal.....
Vandaag heeft haast geen zin.......(wanneer trouwens wel?).....
Het is de eerste dag na de kerstvakantie.....
De laptop en schooltas liggen achterin, nog een beetje vol vakantierust......
Buiten schuiven huizen, bomen en lantaarnpalen langzaam voorbij......
Andere auto’s rijden gelukkig net zo bedachtzaam, met extra ruimte ertussen...... Iedereen lijkt elkaar stilzwijgend te begrijpen: afstand houden, rustig blijven, samen veilig verder.......
De wegen in de wijk zijn slecht gestrooid..... De bussen hebben wel wat sneeuw plat gereden, maar het loont de moeite niet.....
Elke bocht wordt afgeremd, elke kruising vraagt aandacht......
De ruitenwissers vegen sneeuw weg in een vast ritme.....
De reis duurt langer dan anders, maar dat geeft niet...... want nogmaals, dit is geen dag om te haasten......
Dit is een dag om voorzichtig te zijn, om te glijden zonder te glippen, om stap voor stap weer in het gewone ritme te komen......
De school komt vanzelf dichterbij......
Dan maar wat later arriveren.....
Langzaam, maar zeker......
De parkeerplaats is een ijspaleis vloer....
Met geweld rij ik over de sneeuwbergjes on een plekje op te rijden....
Daar kom ik vanmiddag nooit never meer uit denk ik nog....
Maar dat is van later zorg....
Langzaam druppelen de kinderen binnen....
Ook de busjes hebben er moeite mee vandaag....
De directeur staat als troost buiten koffie aan de ploeterende chauffeurs uit te delen, welke dankbaar in ontvangst wordt genomen....
De sneeuw ligt dik en zacht.....
Een witte deken die kraakt onder kleine laarzen......
Kinderen rennen heen en weer, hun adem vormt wolkjes in de koude lucht.....
Er klinkt gelach, hoog en aanstekelijk, afgewisseld met het schrapen van sleetjes over de sneeuw......
Iemand glijdt naar beneden en roept van plezier, een ander duwt voorzichtig weer omhoog......
Overal bewegen wanten en mutsen, jassen ritsen.......
Sneeuw vlokt van een bankje als er tegenaan wordt gestoten......
Er is het doffe plof van een kind dat neerkomt in de sneeuw, gevolgd door gegiechel en het snelle sjk-sjk van handen die sneeuw bij elkaar vegen......
Volwassenen staan in de buurt, roepen aanmoedigend, lachen mee, trekken een slee recht.......
De bomen kijken stil toe, hun takken kaal en wit......
De wereld is even eenvoudig en blij: rennen, glijden, duwen, lachen......
De kou prikt op wangen, maar niemand wil naar binnen......
Hier is sneeuwpret, hier is geluid, hier is puur plezier.....nu, op dit moment......
Een witte eerste sneeuwpret schooldag....
Het plezier van de kinderen verzacht het ongemak dat juffen ondervonden....
Skipakken, mutsen, wanten, sloffen, sjaals natte sokken uitpakken, handjes warm wrijven, een accu die het bijna begeeft als ik met donder en geweld weer over het, bij elkaar geveegde sneeuwheuveltje, uit de parkeerplaats wil rijden en alleen slippende banden hoor.... maar ik zál eruit komen....!
En dan voorzichtig weer naar huis rijden ook al zijn de wegen nu schoner.....
Nu weer even aan wennen an het feit dat morgen mijn nieuwe vrije dag is....
Gezien de weersomstandigheden ben ik daar nu alleen maar blij om....
Maar tja.... hoe zal het woensdag weer zijn.....?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten