23 januari 2026

Dag van:

 Laatste werkdag van de week...

Een week waar ik me doorheen gesleept heb....

Ik zou me immers ziek gemeld hebben maandag....

Alleen waren dat verrekte verantwoordelijkheidsgevoel, de discipline en plichtsgetrouwheid, de belemmerende factoren....

Dan kreeg de klas er deze week ook nog eens een leerling bij....

We zitten nu 1 leerling boven onze eigenlijke limiet....

Maar wat heet limiet in deze tijd.....

En tot overmaat van ramp begaf mijn laptop het......

Nee ho..... dit was slechts de ramp.... de overmaat zat hem in het feit dat de ict-er in Londen zat als gast bij een belangrijke ict- beurs.....

Drie dagen zonder laptop.... frustratie omdat de officiële helpdesk me nauwelijks kon helpen omdat ik een netwerk kabel nodig had waar ik natuurlijk niet bij kon omdat de ict-er van school er niet was.....

Hierdoor merkte ik eigenijk ook pas hoe

afhankelijk je eigenlijk bent geworden.... laat ik zeggen: gemaakt bent,  van technologie.....

Lesgeven zonder computer voelde alsof ik onthand was; tegenwoordig lijkt het bijna onmogelijk om nog voor de klas te staan zonder scherm, bestanden en digitale hulpmiddelen......

Maar..... naarmate de dagen verstreken, gebeurde er toch iets onverwachts......

Ik ontdekte dat ik zelf veel meer wist en onthield dan ik dacht......

Lesstof en afspraken zaten in mijn hoofd, voorbeelden kwamen vanzelf, gesprekken met leerlingen werden zelfs levendiger en mijn creativiteit vierde hoogtij......

Verhip..... ik had minder steun van een computer nodig dan ik altijd had aangenomen......

En dat roept dan weer vragen bij mij op....

Want....die kapotte laptop liet me dan wel zien dat technologie handig is, maar dat mijn eigen brein misschien nog altijd wel het belangrijkste gereedschap is.....

Is dat zo.....?

Die kapotte laptop dwong mij om opnieuw na te denken over wat werkelijk onmisbaar is......

Zonder computer voelde ik me eerst beperkt en onzeker, alsof ik een essentieel deel van mijn gereedschap kwijt was......

Alles wat normaal binnen handbereik lag; presentaties, notities, schema’s, was ineens weg......

Gemis aan controle of zoiets..... 

Alsof kennis pas bestaat wanneer zij opgeslagen, geordend en opgeroepen kan worden via een scherm......

De computer lijkt een verlengstuk van mijn denken te zijn geworden......zozeer zelfs, dat het wegvallen ervan voelde als een verlies van vermogen.......

Maar juist in die leegte werd iets zichtbaar..... 

Mijn brein is geen opslagplaats, maar een levend proces......

Het onthoudt niet alleen feiten, maar geeft betekenis, legt verbanden en reageert op het moment......

Waar de computer informatie bewaart, begrijpt mijn brein......

Waar technologie herhaalt, interpreteert de mens......

Misschien ligt de echte kwetsbaarheid niet in het stukgaan van een laptop, maar in het vergeten van mijn eigen denkcapaciteit......

De kapotte laptop herinnerde mij eraan dat technologie slechts een hulpmiddel is, maar geen oorsprong......

Het denken begint niet bij het apparaat, maar bij de mens......

Weet je dat ik zelfs weer 'zakdoekje leggen'

heb gespeeld met de kinderen.....

De klas kreeg een andere adem.....

Een assistent zat samen met een leerling boven een enorme berg Playmobil, verdiept in een wereld die geen uitleg nodig had......

Aan andere tafels lagen mozaïeken en puzzels verspreid, handen zoekend, schuivend, proberend......

Verderop knutselden kinderen met een bak vol ‘waardeloos’ materiaal, restjes, doppen, karton, die in hun handen ineens waarde kreeg......

En ergens zat een groepje rustig en langdurig te kneden met Play-Doh, alsof niets anders belangrijk was dan de vorm die onder hun vingers ontstond......

Zonder planning op een scherm, zonder digitale instructies, gewoon in een kring, met lachen, spanning en verwachtingsvolle blikken......

Het voelde bijna alsof de tijd even een stap terug deed......(of misschien toch vooruit?).....

Omdat de kinderen nog niet konden werken met de digitale lessen en 2D-werkbladen omdat ze niet uitgeprint konden worden, ontstond er ruimte.....

Ruimte voor spel, voor gesprek, voor concentratie zonder haast.....

De sfeer in de klas werd zachter, rustiger, menselijker.....

Niet gestuurd door een programma, maar door wat er op dat moment nodig was.....

En nou begin ik de dag altijd al langdurig met spel omdat ik zie dat kinderen daar het meest van leren en eigen maken...dit deed me toch weer eens extra  beseffen dat leren niet altijd begint bij een scherm......

Vaker begint het bij samenzijn, bij doen, bij spelen..... concreet dingen vastpakken....

En misschien, heel misschien, was die kapotte laptop precies wat nodig was om dat weer eens even extra te laten landen.....