Dag van:
Regen...
Op internet wordt het inmiddels gekscherend een onbekend natuurverschijnsel genoemd...
En eerlijk gezegd snap ik dat wel een beetje...
We waren het natuurlijk ook niet meer gewend.....
Vanmorgen zitten de ramen van de slaapkamer vol met talloze druppeltjes en druipers....
De lucht is grijs, de temperatuur is zowaar gedaald en er waait een heerlijk fris briesje....
Alleen mijn lijf heeft dat memo blijkbaar nog niet ontvangen....
Ik transpireer gewoon vrolijk verder....
Volgens de deskundigen komt dat doordat ons lichaam voor een groot deel uit water bestaat en dat water niet zomaar onmiddellijk afkoelt.....
Onze biologische thermostaat heeft blijkbaar een behoorlijke vertraging....
En alsof dat nog niet genoeg is, houden onze huizen ook nog eens warmte vast....
Dus: ramen en deuren wagenwijd open....
Vandaag hebben we trouwens een missie.
Sterker nog: ik heb er drie.....
Maar we beginnen met de belangrijkste...
Missie één: Borre..
Het wordt een soort afsluiting rond Borre....
Hoewel dat natuurlijk eigenlijk onzin is, want je sluit rouwen niet zomaar af omdat je een paar praktische dingen hebt geregeld.....
Dat verdriet blijft nog wel een tijdje met ons meelopen....
Maar we kunnen wél de zakelijke dingen rondom zijn dood afronden....
En daarvoor hebben we een taart...
Een grote taart...
Met twee enorme koppen van Borre erop...
Die taart moeten we naar de twee dierenartsenpraktijken brengen waar in de afgelopen tijd zo ontzettend veel voor hem is gedaan: Westervoort en Duiven....
Het derde filiaal, in Didam, krijgt dan maar een stukje van de anderen....
De meeste voetstappen van Borre liggen tenslotte bij die eerste twee...
Bij de HEMA gebeurt het al...
Willem ziet de taart met die twee grote Borrekoppen erop en de tranen schieten hem in de ogen...
En dan moeten we er nog mee naar de dierenarts....
Dus daar gaan we...
Met Borre op de achterbank...
Nou ja... niet echt Borre natuurlijk....maar wel zijn twee grote koppen op een taart....
En laat nou precies die achterbank de plek zijn waar Borre zelf zo vaak heeft gelegen toen hij nog in leven was....
Dat maakt het toch weer even slikken...
In Westervoort worden we ontzettend hartelijk ontvangen...
De taart wordt bewonderd, er wordt gelachen en er wordt natuurlijk ook een beetje geslikt...
Heel voorzichtig wordt de taart doormidden gesneden....
Eén Borrekop blijft achter...
De tekst ‘Dank je wel’ is voor hen....
De andere helft, met ‘Voor alle goede zorgen’, gaat mee naar Duiven....
Na ongeveer tien keer “dank jullie wel” en “sterkte”.....“wat ontzettend lief”....en natuurlijk: “ooooh... wat lekker het water loopt me nu al in de mond”, mogen we weer vertrekken.....
Op naar Duiven...
Daar is het stil...
Geen mensen of dieren in de wachtkamer, geen bedrijvigheid in de praktijkruimtes....
Tot er iemand aan komt lopen....
Ze ziet de taart en is zichtbaar onder de indruk....
“Wat mooi”....
Ze vertelt dat iedereen achter zit, ze hebben gezamenlijk pauze....
Dus wij worden meegenomen naar de keuken...
En ja hoor...
Daar zitten ze allemaal...
Gezellig bij elkaar te kletsen en brood te eten, terwijl er op een klein gasstelletje een pan soep staat te pruttelen...
Het ruikt heerlijk...
En ineens hebben we dus een soort luncharrangement gecreëerd...
Soep, brood en...Borretaart als dessert....
Al krijg ik een beetje de indruk dat sommige medewerkers ondertussen naar de taart kijken met een blik die zegt:
“Die soep hoeft voor mij eigenlijk niet meer....uk ga rechtstreeks door naar het dessert"....
Willem heeft het gered...
Met hier en daar een traantje...een grapje....een diepe zucht....
Maar vooral met een heel blij en dankbaar gevoel...
Want wat hebben ze toch goed voor Borre gezorgd.....
En misschien is dat uiteindelijk wel de mooiste afsluiting die we hem kunnen geven....
Missie twee: het poppenhuis..
Willem blijft thuis en ik ga door naar Elst...
Missie twee wacht....
Ik ga het poppenhuis ophalen waarvoor ik gisteren ben uitgeloot....
En niet zomaar een poppenhuis...
Een mooi groot huis dat, als het straks niet meer voor een thema gebruikt wordt, gewoon dienst kan doen als boekenkasten....
Multifunctioneel speelgoed...
Daar hou ik van..
De vrouw van wie ik het overneem is een afgekeurde onderwijzeres, maar gelukkig is ze het fröbelen nog lang niet verleerd....
Ze maakt nog steeds de leukste dingen en knapt speelgoed op...
Alleen...ze heeft inmiddels een beetje veel...
En dus moet er wat weg...
Nou, daar wil ik dan best bij helpen...
Het huis past precies op de achterbank van de auto...
Ik rij er behoorlijk trots mee weg...
Morgen gaat hij meteen de klas in...
Missie drie: Griekenland..
Alle boodschappen van het lijstje dat ik van deze en gene kreeg voor we gingen, waarop kruiden en zo uit Griekenland moeten eindelijk verstuurd worden...
Dat was er de afgelopen tijd natuurlijk totaal bij ingeschoten...
Door Borre, door het verdriet,d oor alles wat er gebeurde...
Ik verzamel een hele stapel enveloppen met bubbeltjes aan de binnenkant en begin te sorteren...
Kruiden hier, olijfzepen daar....
Dit naar die persoon, dat naar die ander....
En ik ben ontzettend blij dat ik destijds alles netjes heb opgeschreven want anders had ik nu echt geen idee meer wie wat ook alweer besteld had...
Uiteindelijk gaat alles mee naar het PostNL-punt...
En daar gaan ze; de Griekse kruiden, de olijfzepen, se kleine cadeautjes....
Stuk voor stuk de deur uit....
En dan denk je: 'zo, na een vakantie, na alle verdriet, na Borre, na de dierenartsen, na de taart, na het poppenhuis, na Griekenland, na PostNL....nu heb ik écht alles afgehandeld....
Toch?
Nou...de ervaring leert van niet...
Want ik weet nu al dat ik morgen de school binnenloop en binnen ongeveer een halfuur alweer een nieuw lijstje heb...
Iets wat besteld moet worden...
Iets wat geregeld moet worden...
Iets wat kapot is...
Iets wat bedacht moet worden...
Iets wat ik “nog even snel” moet doen...
En dan thuis zal er ook vast wel weer iets zijn....
Want zo werkt het leven nu eenmaal....
Een mens is nooit klaar...
En misschien is dat maar goed ook....
Want zolang er nieuwe lijstjes ontstaan, zijn er nieuwe dingen om je druk over te maken, om om te lachen, om samen te doen... om voor te leven...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten