19 oktober 2026

Dag van:

Willem is iemand die slecht tegen verandering kan...

Ik moet zeggen dat naarmate ik ouder word, dit ook voor mij een wat prominentere rol gaat spelen dan voorheen....

Behalve waar het de inrichting van de woonkamer betreft, want die kan ik iedere maand wel omgooien....

Nou leent zich a) daar onze woonkamer niet voor en b) dat is nou iets waar Willem éééécht niet tegen kan dus hou ik daar rekening mee....

Edoch..... soms....ja soms, zelden,  kan ik me niet bedwingen....

Zeker niet nadat ik gisteren bij de kringloopwinkel dat ontzettend leuke tv meubel ding zag staan....

Die wil ik koste wat het kost toch wel heel graag ophalen...

Maar hoe pak je zoiets aan bij een man als Willem...??

 Tja, daar moet natuurlijk een goed doordacht plan voor komen.....

Want zomaar thuiskomen met een nieuw meubelstuk is vragen om moeilijkheden.....

En zeggen dat het maar een klein dingetje is, terwijl het ondertussen het halve aangezicht van de woonkamer verandert, gaat natuurlijk ook niet werken.....

Dus dacht ik bij mezelf: misschien moet ik het eens heel voorzichtig aanpakken.
Gewoon terloops vertellen dat ik gisteren bij de kringloopwinkel iets héél leuks heb gezien.....

Niets aan de hand voor....gewoon een mededeling.....

Een onschuldig verhaaltje over een meubeltje dat daar toevallig stond en dan even later laten vallen dat het eigenlijk best leuk zou staan in onze woonkamer..... 

Dat het precies zou passen ook..... 

Dat we er misschien nog wel iets mee kunnen..... en dat het beter bij de andere meubels past dan het huidige meubel, wat houtstructuur betreft....
En vooral niet te enthousiast worden, want voor je het weet, denkt Willem dat er een complete reorganisatie van de woonkamer op komst is.....

Een andere mogelijkheid is natuurlijk om het meubel gewoon op te halen en het thuis neer te zetten.....

Gewoon kijken wat er gebeurt.....

Misschien vindt hij het stiekem ook wel leuk..... 

Misschien went hij er vanzelf aan.....
Maar ja… dat laatste is natuurlijk wel een gokje..... en eigenijk ook niet mijn stijl om het zo te doen...
Kortom, ik zit met een dilemma van jewelste..... 

Dat meubeltje staat daar maar, en voor je het weet, heeft iemand anders het meegenomen.....

En dat zou toch eeuwig zonde zijn…

Nou, daar heb ik dus een tactiek voor bedacht.....

En die blijkt, tot mijn eigen verbazing, nog helemaal niet zo slecht te werken ook....!

Ik pak het dus subtiel aan....

Al scrollend door mijn fotogalerij op de telefoon, alsof ik zomaar wat plaatjes aan het bekijken ben, laat ik Willem terloops meekijken.....

‘Och ja, Willem, kijk, dit was dat meubel dat ik gisteren zag....

Moet je kijken wat een bergruimte’...

Willem kijkt even op.....

‘Ja, mooi’, zegt hij.....zonder zich ook maar enigszins bewust te zijn van wat hij eigenlijk ziet.....

Maar... toch een eerste opening....!

Ik scroll nog wat verder terug naar de foto, alsof ik zelf ook nog eens goed moet kijken.....

‘De tv zou op dit tv-meubel ook veel beter uitkomen, zie je’.......

Nu raakt Willem toch wat geïnteresseerder..... als het maar over zijn tv gaat....

Hij kijkt nog eens goed naar het schermpje....

‘Ja, mooi ding’, zegt hij opnieuw, maar nu toch iets bewuster van de aanblik.....

Ik ruik mogelijkheden…

En dan komt het moment waarop ik mijn zorgvuldig opgebouwde tactiek naar een hoger niveau til....

‘Ik zou hem wel heel graag willen hebben, Willem… maar ik weet dat jij veranderingen moeilijk vindt’.....

Kijk, dat is wat we noemen: op het gemoed spelen.....

Niet te nadrukkelijk natuurlijk, want het moet wel geloofwaardig blijven.....

Willem kijkt me aan.....

‘Hoe weet je dat het past’....?

Aha, een praktische vraag.....en geen resoluut nee.....

Geen afwijzing, geen blik van: waar begin je nu weer over.....?

Gewoon een vraag.....

Ik zie licht aan het einde van de tunnel....!

‘En hoe duur is dat ding’....?

'Past het wel in mijn auto'....?

Nou écht hè....ik kan jullie vertellen: op dat moment maakte ik een inwendig sprongetje omdat ik voelde dat er beweging in de zaak zat.....

Want als een man vraagt hoe duur iets is, dan is hij in ieder geval al een stap verder dan wanneer hij vraagt waarom je in vredesnaam naar zo'n ding zit te kijken.....

Er wordt gerekend.....

Er wordt nagedacht.....

Er worden mogelijkheden onderzocht.....

Er wordt nog eens naar mij gekeken....

Hij probeert aan het idee te wennen....

En vooral: er is nog niet definitief nee gezegd....!

Natuurlijk moet ik nu niet te hard van stapel lopen.....

Ik heb in mijn leven inmiddels genoeg geleerd om te weten dat je een dergelijke situatie niet moet verstoren door onmiddellijk te roepen dat je hem straks gaat ophalen.....

Nee, ik moet dit proces zorgvuldig begeleiden.....

Misschien moet ik de afmetingen nog eens opmeten......

Dat lijkt me een uitstekend idee, dan kan ik meteen laten zien dat ik niet zomaar impulsief een meubelstuk wil aanschaffen, maar dat hier een weloverwogen plan aan ten grondslag ligt.....

Nou ja, een plan…

Ik wil gewoon dat meubel...!

Maar goed, Willem moet dan natuurlijk ook het gevoel hebben dat hij inspraak heeft.....

Dat we samen tot deze 'belangrijke' beslissing zijn gekomen.....

Dat hij er zelf ook een beetje achter staat.....

Misschien wel zo voelt alsof hij het zelf bedacht heeft....

En eerlijk is eerlijk: ik snap hem ook wel.....

Hij houdt van vertrouwd, van weten waar alles staat en van een woonkamer die niet iedere week een compleet ander aanzien heeft.....

Alleen… ik word soms zo ontzettend blij van iets nieuws.....

Van een ander hoekje, een ander kastje, een lamp die ineens precies blijkt te passen.....

Het hoeft niet eens duur te zijn....

Het gaat om het plezier van iets ontdekken en er thuis weer iets moois van maken.....

En laat ik nou net iemand zijn die bij een kringloopwinkel niet alleen tweedehands spullen ziet, maar vooral mogelijkheden.....

Een kastje is nooit zomaar een kastje....

Een lamp is nooit zomaar een lamp....

En een tv-meubel is… nou ja, in dit geval een buitenkans die ik liever niet aan mijn neus voorbij laat gaan.....

Dus voorlopig laat ik de zaak even rusten.....

Ik ga niet drammen, ik ga niet zeuren en ik ga vooral niet iedere vijf minuten vragen of hij er al over heeft nagedacht.....

Ik wacht rustig af.....

Althans, dat probeer ik.....

Want ondertussen zie ik dat meubel natuurlijk al helemaal in onze woonkamer staan.....

Ik weet precies wat erop komt, wat erin kan en hoe mooi de tv erop zal staan.....

In mijn hoofd is de verhuizing al achter de rug.....

Alleen Willem moet nog even zover komen......

Maar kijk.....Willem komt in actie....

Hij zoekt licht geïrriteerd naar zijn meetlint....

En dat is dat moment waarop je als vrouw heel voorzichtig moet blijven ademhalen.....

Want je weet het maar nooit.....

Voor hetzelfde geld wordt er gemeten om definitief vast te stellen dat het ding absoluut niet past.....

En dan kun je het verder wel vergeten.....

Dus ik houd me gedeisd.....

Willem meet, kijkt, fronst en meet nog eens.... 

Er wordt gerekend en vergeleken.....

En ik..... ik sta erbij met een gezicht dat zoveel mogelijk uitstraalt: ach, we zien wel hoor, lieverd, het is maar een meubeltje.....

Terwijl ik ondertussen inwendig een vreugdedansje sta te maken.....

Want zeg nou zelf: een man die zijn meetlint tevoorschijn haalt, is toch al een heel andere man dan de man die pertinent weigert om überhaupt naar een foto te kijken....

Er gloort hoop aan de horizon....!

En dan blijkt ook nog eens dat het allemaal best zou kunnen passen......

En als iets past, als het ook nog eens betaalbaar is en als je er bovendien een zee aan bergruimte bij krijgt, dan wordt het steeds moeilijker om goede argumenten te bedenken om het níét te doen.....

Tenminste, dat denk ik dan.....

En voor ik het goed en wel besef, zijn we samen op weg om het meubel op te halen.....

Samen......!

Geen ruzie, geen dramatische taferelen en geen dagenlange discussies over de mogelijke gevolgen voor onze woonkamer.....

Gewoon Willem en ik, op weg naar de kringloopwinkel.....

Ik kan mijn geluk nauwelijks op......

Het meubel dat ik al helemaal in onze woonkamer had zien staan, gaat daadwerkelijk straks mee naar huis....!

Och laat het er alsjeblieft nog staan...

En dat staat het....

Nog even doet Willem wat moeilijk over uitsteken uit de kofferbak.....maar, zegt de wet, iets mag 1 meter uit je auto steken....

En dat doet het uiteindelijk niet eens want een vriendelijke medewerker leert ons dat je iets ook een beetje kan optillen, over een neergeklapte autosteun heen, zodat het wel past....

Nu nog mijn twee maffe kippen mee die ik ook nog even op de kop tikte....

En dan komt het mooiste…

Want eenmaal thuis, op zijn nieuwe plek, blijkt het tv-meubel niet alleen te passen, maar ook nog eens ontzettend leuk te staan.....

De tv komt er prachtig op uit, er is volop bergruimte, er kan geen stof in de laatjes, we kunnen onder de kast stof zuigen en het geheel ziet er gewoon hartstikke goed uit.....

Willem is er wég van.....!

Hij krijgt er zelfs veranderideeën door....

Die plant dáár, en die beeldjes dáár...

Dat kattenmeubel weg en het mandtafeltje op die plek....

Nou ja.....de man die zo slecht tegen veranderingen kan, die eerst licht geïrriteerd zijn meetlint moest zoeken en die waarschijnlijk het liefst alles gewoon bij het oude laat…diezelfde Willem staat nu mee te denken en te genieten van het resultaat.....

En ik geniet minstens zo hard....

Niet alleen van dat leuke meubel, maar vooral van de hele gang van zaken....

Want hoe mooi is het eigenlijk dat iets waar je vooraf een heel tactisch plan voor moet bedenken, uiteindelijk gewoon een gezamenlijke onderneming wordt waar je allebei blij van wordt...?

Ik had natuurlijk ook gewoon kunnen drammen.....kunnen zeuren, overtuigen en blijven herhalen hoe leuk dat meubel wel niet was.....

Maar nee, ik koos voor de diplomatieke aanpak.....

Een beetje voorzichtig aftasten, wat inspelen op het gemoed, een fotootje laten zien en vervolgens het meetlint zijn werk laten doen.....

Hihihihi en kijk eens aan...!

Een tevreden Willem, een tevreden Wampie en een prachtig nieuw tv-meubel in de woonkamer.....

Wat wil een mens nog meer....?

Nou, misschien nog een leuk kastje, of een mooie lamp, of iets anders fraais dat ik binnenkort bij de kringloop tegenkom…

Maar daar hebben we het voorlopig maar even niet over.....

Je moet je successen tenslotte niet overdrijven.....

Ik kijk eens tevreden om me heen.....

Het meubel staat....de tv staat.....de bergruimte is geweldig....en Willem is enthousiast....missie geslaagd!

En nu maar voorlopig even niet langs de kringloopwinkel…

Of nou ja…