Dag van:
Tja, van alles eigenlijk.....
Zouden we vroeger Koninginnedag hebben gevierd, dan stond ik nu waarschijnlijk met een oranje hoedje op ergens langs een route te zwaaien......
Maar ja… na zo’n 53 jaar zit die datum er nog wel in, alleen de invulling is iets anders geworden.....
Vandaag breng ik mijn vriendin Annet naar de reumatoloog in het ziekenhuis.....
Ook feestelijk… op z’n eigen manier.....
In een ziekenhuis is het namelijk altijd één en al bedrijvigheid.....
Artsen die al vroeg hun rondes lopen, verpleegkundigen die van alles regelen en ondertussen nog tijd vinden voor een vriendelijk woord.....
Op de spoedeisende hulp is het helemaal een komen en gaan, met sirenes die je al van verre hoort.....
Achter de schermen wordt er keihard gewerkt in laboratoria, gipskamers, en bij de röntgen, en in de operatiekamers staan complete teams klaar om levens te redden of te verbeteren.....
En verder wordt er eten en drinken rond gebracht, worden er bedden van de één naar de ander kamer versleept enz....
En dan heb je daar… de vrijwilliger.
In een blauw jasje.....
Met een blik alsof hij het hele ziekenhuis persoonlijk draaiende houdt.....
Daar loopt hij hoor.....
Ongevraagd hulp aanbiedend bij de aanmeldzuil, terwijl er eigenlijk precies op staat wat je moet doen.....
Maar ja, zijn menselijke hand is toch fijner hè.....
Ondertussen voorziet hij ook de medisch secretaresse en de dames van de patiënten service van koffie alsof hij de directie bedient… en dan… dan begint het....
Want wat moet je dan verder....?
Nou.... hij heeft er wat op gevonden.....
Stoelen.....
Aanschuiven......
Ronde na ronde na ronde......
Zodra iemand opstaat, in alle haast, om de dokter of assistente te volgen, en vergeet zijn stoel niet netjes terug te zetten, dan staat híj er.....
Met de handen op de rug een grote stappenloopt hij op de stoel af.... en schuift aan....
Met een gezicht alsof hij zojuist een nationale ramp heeft voorkomen......
Ik kan het bijna niet aanzien.....
Maar gelukkig worden we juist dan gered door de reumatoloog die ons komt halen… en geloof me: mijn stoel stond keurig aangeschoven......
Na het ziekenhuis wil Annet nog 'even' naar een tuincentrum....
Niet die van dinsdag natuurlijk....nee, een andere.....
Alsof er een tekort is aan tuincentra hier.....
"Eén kar is genoeg hoor", zegt ze nog bij de ingang....
Ha...
Ha......
Ha........!!
Gelukkig ben ik eigenwijs en pak ik er zelf ook één, en binnen vijf minuten ligt mijn kar al voor een groot deel vol alsof ik een compleet landgoed ga aanleggen.....
En Annet helpt vrolijk mee: "Voor je verjaardag alvast"! roept ze, terwijl ze nog wat extra’s in háár kar gooit....
Over de kassa zullen we het daarom maar niet hebben.
Dan nog naar de Action voor twee kleine koffertjes......
Tijdens de opuiming van de schuur een paar weken geleden, heb ik onze oude 'korte reizen' koffertjes de laatste eer bewezen door ze door de shredder van de stort te helpen, maar nu gaan we zaterdag dus een weekend naar Enkhuizen en om voor 1 nachtje nou een mega koffer mee te nemen zou bij zo'n hotelreceptie wel eens vragen kunnen oproepen....
Er moeten dus twee van die mini koffertjes komen.....
Nee hè....bad timing Wampie want half Nederland is deze meivakantie op vakantie of weekendjes weg....
Gevolg: twee koffertjes met lichte gebreken...
Nou ja, ach..... ze kunnen dicht, dat is toch het belangrijkste.... en Willem en ik lopen zelf ook niet zo soepel meer dus vooruit, ik neem die laatste twee mee....
Eenmaal thuis help ik Annet nog met haar tuin, en daarna duik ik mijn eigen Hof van Eden in....
Een tuintje lijkt misschien klein en simpel, maar het kan verrassend veel met een mens doen.....
Zeker met mij.....
Zodra je tussen het groen staat, vertraagt alles een beetje.....
Je handen in de aarde, het ritme van planten en water geven, het haalt je uit je hoofd en brengt je terug naar het moment.....
Zo’n stukje groen is niet alleen een plek buiten, maar ook een plek van binnen, waar je adem weer rustiger wordt en je gedachten zachter.....
En zo ben ik weer in de weer met het scheppen van gezellige hoekjes en knusse plekjes....
De lavendel heeft er een soortgenoot vriendje bij....
Ik heb eindelijk weer een blauwe druif die zich hoop ik snel om de rozenboog zal slingeren...
En mijn border Grieks blauw is behoorlijk aangevuld....
Ik ben zo weer een paar uur bezig....
Met mij in ieder geval wel.....
Mijn tuin klopt voor geen meter.... roestige haken, scheve tegels, een tafeltje dat betere tijden heeft gekend en een rozenstruik die compleet zijn eigen plan trekt.....
Maar juist dat maakt het zo leuk.....
Zowel beneden op het vlonder gedeelte als het trapje op naar het boventerras waar ook het tuinkasje staat, overal is het één en al vrolijkheid....
Overal valt iets te ontdekken.....
Tot zelfs als ik ’s avonds naar bed ga.....
Want daar..… ligt een zak potgrond..... waarvan ik ben gevraagd had om die van de vlonder even naar boven te tillen.... (het boventerras)....
Maar nu ligt bij hier.....
Op mijn bed.....
"Willem"! roep ik naar beneden, "er ligt een zak potgrond op bed"....!
"Ja", roept hij terug, "je zei toch dat die naar boven moest"....?
Tja.....
Soms moet je dingen blijkbaar héél specifiek formuleren.....
De potgrond ligt inmiddels weer netjes in de tuinkas.....
En ik… eindelijk in bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten