Je moet het herkennen de paring van vissen...
Herkennen aan kleine tekenen....
Er was een jaar dat ik ze boven het water uit zag springen tegen de lisdodde stengels aan....
Maar bij die ene keer is het helaas ook gebleven....
Toch gisteren al voelde je de onrust in het water....
Grote vissen die achter elkaar aan zaten.... snel en gehaast....
Vissen in de sloot paren (paaien) niet zoals zoogdieren, maar schieten kuit moet je weten....
Je herkent dit in het voorjaar en de vroege zomer vooral aan dát onrustig gedrag.....
Wat ik zag waren de vissen die wild door elkaar heen zwemmen in ondiep water, veel gespetter aan de oppervlakte, en waterplanten die hevig bewegen.....
Vrouwtjes schieten eitjes af in ondiep water (vaak tussen waterplanten) en de mannetjes zwemmen er overheen om die eitjes te bevruchten......
Overal zag je belletjes borrelen.....
Ik vind het prachtig hoor al die natuur om me heen....
Och, die rozen ook....
Als je er in de buurt staat is het net alsof je een Ici Paris parfumerie binnenloopt....
Één en al rozengeur..... zonder maneschijn maar wel volop zonneschijn.....
En toch.... toch vind ik mezelf tegelijkertijd, zonder ondankbaar voor al dat moois om me heen te zijn, nog steeds best zielig.....
De pijn is nu voor iets langere momenten minder, bewegen gaat iets makkelijker (zolang ik pijnstillers slik), ik kan zelfs iets langer in één houding staan, maar moet nog enorm opletten om geen verkeerde beweging te maken....
En liggen durf ik écht nog niet....
Met andere woorden; ook deze dag niet eventjes....zelfs niet héél eventjes, naar Jazz in Duketown in Den Bosch.....
En aangezien ik geen chocolade liefhebber ben en dus geen dozen chocolade als troost naar binnen werk, neem ik heerlijke beschuiten met aardbeien....
Tja dat is informatie die nergens op slaat maar waar moet je anders over schrijven als je rug in staat van wrakwaardigheid verkeert en je niet verder dan je stoel en je tuin komt.....





Geen opmerkingen:
Een reactie posten