Dag van:
Precies op de kop af 39 dagen geleden voor het laatst gehoord....
De wekker....
En ja hoor vandaag was ie er weer...
Dat bekende geluid van toen....
Ik keek de wekker op mijn mobiel eens aan....
Hij keek mij niet aan, maar ik voelde duidelijk dat hij iets me iets wilde zeggen met z'n irritante geluidje.....
Ik zet ik hem dus uit.....en precies op dat moment wist mijn lichaam ineens best hoe laat het was....
Daar stond ik dan… om 7.15 uur naast mijn bed.....
En jeetje later dan dat ik er morgen alweer uit moet....
De wekker lag weer stil tevreden op mijn nachtkastje.....
Hij had gewonnen.....
En soms hè begin ik steeds meer te vermoeden dat die wekker helemaal niet bedoeld is om mij wakker te maken… maar om mij eraan te herinneren dat ik ouder word.....
Laat me slapen.... laat me met rust.... mijn stramme ledematen zijn niet meer toe aan dat gejacht en gejaag....
Mijn hersenpan echter wel...
Die ziet het wel weer zitten om aan het werk te gaan...
Klas inrichten...
Binnenkomen in een puinhoop die verhuizers ervan gemaakt hebben toen ze de spullen van de gang weer in de klas zetten....
Niets meer terug kunnen vinden behalve dan die spullen die helemaal niet in je lokaal horen maar van anderen zijn...
En dat terwijl je toch écht voor de vakantie de spullen gestickerd hebt met het nummer van het lokaal in grote letters er duidelijk op....
En precies zo gaat dat dus vanmorgen....
Je rijdt de oh zo bekende weg naar school....
Je ontdekt zelfs al de eerste tekenen van de herfst want tjonge wat ligt er al veel blad op de weg....
Je loopt de gangen door die allang niet meer naar boenwas ruiken...
Je ziet dat de gangen enorm opgeknapt zijn met overal beide brede beige stroken hardboard waar iets opgeprikt kan worden; foto's, tekeningen, werkjes van de kinderen...
En zo stap je je lokaal vol bende in....
Ergens tussen die bende hoor je de stem van je klassenassistente en een andere collega....
En ja hoor, daar duiken ze tussen de zooi op....
Hé, die spullen zijn van de verpleegruimte...
En hé, dat zijn niet onze bureaustoelen...
De broodkratjes verdwenen...
Och die hebben de buren in gebruik genomen....
Pfffft....
Waar is ons spiksplinternieuwe klimrek gebleven....?
Huh.... in de therapiezaal.....
En hoe hebben ze die er dan in gekregen, want eruit, krijgen we hem niet... laat niet door de deur....
Zucht....
Dit dus....
Je bent een uur bezig met spullen terug brengen op de juiste plek, en nóg eens een uur om je eigen spullen weer bij elkaar te krijgen....
En dan....dan pas kun je beginnen met inrichten...
Op zich voor mij al een hele klus want ik ben een slechte interieur styliste, getuige ons eigen huis...
Het is er gezellig, ja absoluut, maar van enige stijl is geen sprake....
Maar goed, we beginnen met schuiven en plaatsen....
Nu en dan komt er een collega binnenlopen met niet alleen de vakantieverhalen maar ook nuttige tips....
En zo komen we er wel....
Bouwhoek hier, leeshoek daar, digibord bij de deur.... nee dat staat niet... dus gewoon terug naar de oude plek van vorig jaar...
Huishoek karig inrichten, aangepast aan het niveau van de leerlingen die we krijgen...
Speeltafel op de plek van de grote kast, die we naar de verschoonruimte verplaatsen...
Een taal- reken tafel.... materiaalkasten ertussen....
Bureau een beetje anders dan anders en vooral zoveel mogelijk uit het zicht van die ene leerling die gefixeerd is op computers, tablets, telefoons en mobieltjes....
Kijk.... het wordt al wat....
Ondertussen mailtjes beantwoorden want die regenen harder binnen dan de druppels van buiten...
Nu nog een beetje gezelligheid..... dat hoort nu eenmaal bij ons....
Maar dan dit jaar een zo prikkelarm mogelijke gezelligheid....
Ach wie weet hoe dat lopende het jaar weer veranderd....
Gaby (assistente) en ik kijken tevreden rond...
Dat hebben we toch maar mooi weer geflikt....
Ik bedoel, we zijn twee liter lichter van het uitgetranspireerde vocht, mijn rug is een wrak, Gaby's ledematen voelen stijf aan, ik heb blaren op mijn tenen nu ik weer dichte schoenen aan heb, mijn handen zijn zo goed als gevoelloos.... maar de klas staat als een 
huis....!!
huis....!!
Dat we nu zelf gesloopt zijn is bijzaak....
Maar naar huis gaan we nu wel...
Het is genoeg geweest...
En ik moet nog boodschappen doen.... véél boodschappen.... zware boodschappen ook....
Ik sleep mezelf voort door de winkel, haal medicijnen op bij de apotheek, help zelfs nog een lief oud dametje die echt niet snapt hoe de afhaal automaat van de apotheek werkt en ook nog eens bij de verkeerde automaat blijkt te staan, en dan kan ik eindelijk huiswaarts....
"Oei", zegt Willem....
"Dat is weer heel andere energie dan de afgelopen vijf weken"....
En dat klopt natuurlijk.... maar ik hoef gelukkig het komend schooljaar niet elke dag de klas in te richten dus wellicht zal het morgen al anders zijn....
Door de rouw heen heeft Willem toch van alles gedaan vandaag...
Dóór de rouw is Willem weer tot mooie inzichten gekomen....
We eten gezellig samen....
Ik draai toch nog maar een was, want inmiddels zit zo'n wasmand toch weer vol....
Dat gaat immers sneller dan je lief is...
En dan plof ik op bed....
Een goeie die me hier nog af krijgt vanavond....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten