Dag van:
Wat zei ik nou…..?????
Nou… wat zei ik nou…????
Dat kaneel in de appeltaart misschien wel eens een klein beetje helpend zou kunnen zijn bij de komst van de baby van onze buurtjes…!!!
En ik kreeg GELIIIIIIJJJJJKKKKKKK....!!!!
YEAHHHHHHHHH....!!!
Vanmorgen vroeg, toen ik wakker werd en mijn bed uitstapte om naar het toilet te gaan, zag ik het meteen....
Huh…????
De auto van de buurtjes om kwart over zes niet meer op de oprit....!?
Dat is nog nooit gebeurd...!
En dan beginnen er dus van die heerlijke kriebels in je buik....
Het zal toch niet…?
Het zal toch niet…?
Zou het dan zomaar één dag voor de uitgerekende datum…?
Ik kom 's morgens over de drempel van de klas en het eerste wat ik tegen mijn assistente roep:
“IK DENK DAT DE BUREN VANDAAG DE BABY KRIJGEN"......!!!!
Tja… Willem sliep nog, dus daar kon ik mijn enthousiaste ei natuurlijk niet kwijt...
Maar oooohhh, wat ben ik benieuwd....!
Ik kan eigenlijk al niet wachten om alle gebreide en gehaakte babyspulletjes eindelijk in te pakken....
Want… het zal toch wel…?
Het zal toch wel echt…?
Maar ja, er gebeurde vandaag natuurlijk weer van alles op school....
En niet zo'n beetje ook....
Dus voordat ik de hele dag met mijn gedachten bij nummer 64 kon zitten, werd ik alweer volledig opgeslokt door school....
En uiteindelijk eindigde de dag met een bordsessie....
Een bordsessie vol zorgen....wanhoop, tranen, boosheid, intervisie....
Maar vooral…TEAMSPIRIT....
Door luisterende oren, harten onder de riem, aangeboden hulp, ingehouden adem, begrip, bevestiging, en troost....
En aan het einde van zo'n gesprek zucht je dan eens diep en zeg je:
"Oké… er gebeurt hier ontzettend veel....maar wat was deze bordsessie enorm waardevol"....
En dan zegt een collega:
“Nog veel waardevoller dan al die doelen op dat bordsessiebord”.....
En daar zit dan eigenlijk alles in...
Want daarna gaan we weer ieder ons weegs, maar niet voordat we plannen hebben gemaakt om elkaar daadwerkelijk te helpen....
Niet alleen in raad…
Maar vooral in daad...
Ik ga aan de slag met een Yurls, zet mijn map met formats voor de portfolio's over naar de unit, leg Prowise uit en deel lessen.....
We maken plannen om de unitruimtes aan te pakken....
Kortom: schouders eronder en ons niet laten kleinkrijgen...!
En terwijl ik daarmee bezig ben, denk ik ineens:....dit gaat misschien wel één van de meest memorabele jaren uit mijn hele schoolloopbaan worden....
En dat is eigenlijk best bijzonder als ik me realiseer dat dit tegelijkertijd mijn laatste schooljaar is...
We gaan dus uiteindelijk behoorlijk laat naar huis...
Maar natuurlijk zit ik nog niet eens in de auto of mijn gedachten schieten alle kanten op...en dan vooral richting…NUMMER 64....
Zou er al een baby zijn…?
Zou het…?
Zou het echt…?
Ik rij de straat in en………
BALLONNEN.....!!!!
VLAGGETJES....!!!!
JAAAAAAAAAAAAAA....!!!!
ER IS EEN BABY....!!!!
Ik zit bijna stuiterend in mijn auto....
Maar ja… aan de kleur van de vlaggetjes kan ik niet zien of het een jongetje of een meisje is....
Ik gokte een meisje....
Of zou het toch een jongen zijn...?
Zou ik gelijk hebben...???
En hoe zal ze heten...?
Hoe zal ze eruitzien...?
Hoe groot zal ze zijn...?
En vooral…
Hoe zullen de kersverse papa en mama het hebben beleefd...?
Ik weet nog van mijn eigen kraamtijd dat ik het liefst eerst gewoon even samen wilde zijn...
Even bijkomen, en eindeloos lang kijken....
Even beseffen dat er ineens een heel nieuw mensje bij je hoort....
Niet meteen visite....
Niet meteen drukte....
Dus hoe nieuwsgierig ik ook ben…
Ik ga niet meteen aanbellen....
Laat ze eerst maar lekker samen genieten....
Wennen aan al dat nieuws... aan dat leven op z'n kop....alles rustig laten landen...
Maar stiekem…heel stiekem…kijk ik toch iedere keer even door het zijraam...
Misschien zie ik de kersverse papa wel buiten lopen...
Of misschien zal de luxaflex bewegen...
Of misschien…zie ik ergens een klein babyhoofdje.....
Geduld, Wampie…
GEDULD...!!!!
Maar één ding weet ik zeker:...de kaneel heeft zijn werk gedaan.....
En ik...?
Ik ben officieel buurvrouw-oma-in-afwachting....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten