Dag van:
Er rijden meer treinen langs station Zuid dan dat er stoppen...
Dat is mijn eerste conclusie van vandaag... Maar conclusie nummer twee is minstens zo belangrijk: als die paar treinen die wél stoppen ook nog eens keurig op tijd rijden, is reizen eigenlijk verrassend ontspannen...
Kedengedeng... kedengedeng... en voor je het weet stap je uit in Düsseldorf...
Nog even de monorail in, zoef... en je staat al in de vertrekhal....
Tenminste... veel te vroeg, want wie koste wat kost op tijd wil zijn, is meestal zó op tijd dat er nog niets te doen valt.....
Dus volgt conclusie nummer drie: ga eerst maar koffie drinken....
En bestel vooral geen middelgrote koffie. Ik weet niet hoe groot de bevolking van Düsseldorf is, maar met zo'n beker kun je een compleet leger van cafeïne voorzien.....
Daarna richting label machines en bagage drop-off....
Althans... richting de apparaten die dat zouden moeten doen.....
Negeneneenhalve van de tien keer blijken ze vooral heel goed te zijn in níét werken.... Uiteindelijk word je toch weer vriendelijk doorgestuurd naar een balie met echte mensen.....
Wonderlijk eigenlijk... levende mensen blijken nog altijd slimmer dan de modernste selfservice....
Ergernis.....?
Welnee.....!
Hooguit een glimlach om hoe ingewikkeld we de wereld soms maken.....
Dan de douane...
Natuurlijk begint uitgerekend mijn poortje, zoals ik gewend ben, enthousiast te piepen....
De metalen haarclips zijn blijkbaar staatsgevaarlijk....
Mijn metalen haaknaald daarentegen wandelt zonder één piepje probleemloos door de scanner..
.Begrijp jij het.... ik niet.....
We blijven gewoon lachen.
Boarden...
Op de grote borden staat duidelijk: Gate B28....
We keken weldrie keer.....
Je vertrouwt zo'n luchthaven namelijk, waar daar betreft voor geen meter....
Je hoeft maar één keer niet te kijken en je vliegtuig vertrekt ineens vanaf de andere kant van het gebouw....
Barcelona had vandaag immers ook al vijf uur vertraging én een andere gate gekregen....
Ondertussen vermaken wij ons uitstekend met mensen kijken....
Zo is er een dame die zichtbaar geïrriteerd geen stoel kan vinden....
Haar partner krijgt daar vervolgens uitgebreid de schuld van....
Alsof die arme man even een paar honderd wachtende passagiers kan verzoeken hun stoel af te staan....
De woorden worden harder, de blikken donkerder... en uiteindelijk verdwijnt mevrouw stampvoetend uit beeld....
Haar echtgenoot verandert direct in een haan zonder kop die inmiddels al zeker acht keer de halve vertrekhal heeft afgezocht maar zijn boze kip....
Wij zitten ondertussen voorbeeldig bij gate 28....
Zo goed als alleen...
Een half uur voor vertrek is het er wel érg stil....
Bij gate 26 en 27 staan juist enorme rijen....
Toch maar even vragen....
"Nee hoor... Kos vertrekt vanaf gate 26"....
Blijkbaar is 26 vandaag gewoon het nieuwe 28.
Het boarden verloopt voorspoedig....
Nou ja... totdat iedereen in de bus zit die ons naar het vliegtuig moet brengen....
We wachten.....en wachten.....en wachten nog even....
Waarop...?
Juist.....op de verdwenen kip en haar inmiddels volledig dolgedraaide Jan zonder kop....
Na een kwartier geeft men het op en mogen we eindelijk vertrekken.....
De piloot stelt ons meteen gerust: het kwartier vertraging vliegen we er onderweg wel weer af....
Dat klinkt toch altijd alsof iemand het gaspedaal van een vliegtuig nét iets verder indrukt....
De vlucht...
Bij het boarden zagen we ze al zitten.....
Baby's....peuters....kleuters.... dreumesen...
Complete gezinnen....
Je denkt nog heel even: als er alsjeblieft maar niet eentje naast ons komt...
Maar misschien heeft boven iemand ons toch wel gehoord....
Want we blijken omringd door de allerliefste kinderen.....
Er zit zelfs een klein mannetje dat Willem heet..... en dat schept een band....
Maar.... dán naast mij een meisje van een jaar of negen....
Met een paardenstaart....
Correctie...een buitengewoon beweeglijke paardenstaart....
En wie ooit naast een beweeglijke paardenstaart heeft gezeten, weet dat zo'n ding een eigen leven leidt....
Bij iedere hoofdbeweging zwiept hij vrolijk over mijn arm, langs mijn gezicht, over mijn schouder....
Het kriebelt de gehele vlucht...
Ach... ook dat hoort blijkbaar bij vakantie.
Dan nog iets bijzonders....
Tegenwoordig kun je maanden vóór vertrek in een app al aangeven wat je tijdens de vlucht wilt eten....
Serieus....?
Alsof ik midden in de winter, terwijl ik nog volop in de stamppotten zit, al weet waar ik tien weken later trek in heb.....
Blijkbaar zijn er mensen die dat wel kunnen....
Dus rijdt de stewardess met haar karretje langs....voor iedereen die maanden geleden iets besteld heeft....
En tegen de rest zegt ze vriendelijk:
"We komen straks nog wel even terug... als er nog iets over is"....
Drie kwartier later, nadat niemand zich meer kan herinneren wat hij ooit besteld heeft, zit Willem tevreden met een overgebleven muffin....en ik met een busje Pringles....
Ach ja...
Oh ja, en cola schijnt trouwens overal goed voor te zijn.....
Voor verstopte toiletten...
Voor roestplekken...
En voor een bedorven maag (zie blog gisteren)...
De landing blijft bijzonder....
Dat moment waarop de wielen de grond raken en je denkt: we zijn er weer....
De telefoon doet het weer...
Lieve berichtjes komen binnen...
Printscreens van onze vlucht vis en vlucht tracker....
"Jullie zijn er"...
De koffers verschijnen verrassend snel....
De taxichauffeur belt al ongeduldig of we eindelijk buiten staan....
En ja hoor daar rijden we even later...
De zon zakt langzaam achter de bergen....
Vreemd dat de enige zon die we kennen, hier in Griekenland toch zo anders, feeëriek mooi, ondergaat...
Kos....
Zelfs de files voelen hier vriendelijker....
Bussen laden vakantiegangers uit, auto's
wachten geduldig en iedereen rijdt ongeveer in het tempo van een slak....
wachten geduldig en iedereen rijdt ongeveer in het tempo van een slak....
Weliswaar tot lichte wanhoop van zowel onze chauffeur als Willem die graag snel op de plek van bestemming willen zijn...
En dan...
Hotel Veroniki...
Alsof de tijd hier ergens jaren geleden is blijven stilstaan....
De inmiddels hoogbejaarde eigenaren zitten ontspannen voor hun hotel....
Aan de patio hangen, na een geduchte wringermassage, frisse, met de hand gewassen lakens te drogen....
Een eveneens hoogbejaarde vrouw....vast familie.... hangt met haar kromme, trillende handen de laatste slopen op en knijpt er zorgvuldig een wasknijper aan.....
Ineens besef ik waarom ik hier zo graag kom....
Na alle piepende poortjes, haperende zelfscans, apps, QR-codes en zelfbedieningsapparaten voelt dit als thuiskomen....
Echte handen...echt werk....echte aandacht...
Onze kamer heeft geen balkon met uitzicht op zee dit keer...
Die kamers waren al volgeboekt...
Maar weer geven er wel eentje met een raam dat uitkijkt op die patio vol wapperende lakens....
En eerlijk...?
Ik zou niet willen ruilen....
Vijf minuten later zijn we alweer buiten....
En iedere keer opnieuw voelt het alsof je onder een onzichtbare triomfboog doorloopt....
Van alle kanten wordt gezwaaid....
Je naam wordt geroepen...
Je krijgt een knuffel...
Alsof je geen jaar weg bent geweest...
Alsof je niet op vakantie bent...maar thuiskomt.
Op ons vertrouwde pleintje staat Ioanna....
Met haar glimlach lijkt de wereld ineens weer een stukje lichter...
Trots laat ze de nieuwe menukaart zien...
Speciaal voor Willem staat er nu een tomahawk steak op....zevenhonderd gram.
Ik moet snel schrijven, want als ik één keer met mijn ogen knipper, heeft Willem hem al half op....
We praten over Alexis, die voor zaken met de kinderen in Drama is....
Over hondje Lexa....over nieuwe aanwinst kater Oscar....
Over haar MS, die gelukkig zo goed onder controle is.....
En over haar moeder, die bijna niemand meer herkent....
Maar wanneer Ioanna zegt: "Mama... jij bent een ster...", klinkt steevast zachtjes terug:
"Ster..."
Sommige woorden vinden altijd hun weg terug....
Wat is het toch bijzonder dat wij een klein beetje deel mogen uitmaken van deze Griekse families....
Daarna lopen we nog even langs Fikos....
Antonis komt meteen op ons af....
Ook de andere obers begroeten ons alsof we gisteren nog zijn weggegaan....
Ik hoor alweer "Feyenoord"...!
En natuurlijk..."omelet"....
Ze weten het allemaal nog....
Dat is misschien wel het mooiste van steeds terugkomen...
Niet de gebouwen....
Niet de zon....
Maar de mensen....
Aan de haven is het nog heerlijk druk...
Vakantiegangers flaneren voorbij...
Terrassen zitten vol...
Maar deze ouder wordende taart is op....
Willem kan gerust nog uren blijven zitten...ik niet...
Dus rekenen we af...
Lopen om het hoekje, terug naar het hotel...
Bij het hotel steken we zelf de sleutel in het slot, want de lieve oude eigenaren liggen allang te slapen....
Kijk...van déze vorm van selfservice houd ik dan weer wél...
Nog één sleutel....kamer 216...
En dan...slapen...
Want morgen wacht er weer een dag Kos....
En voelt het leven weer heerlijk Grieks langzaam.....
