Dag van:: 30 juli 2026 Kos dag 2

Dag van:

Ken je dat...."s morgens gaan douchen, achter een douchegordijn dat de grond op 40 centimeter mist....

Dus bij het aanzetten van deze douche staat er net zoveel water op de vloer als dat er uit de gaatjes van de douchekop komt...

Gelukkig zijn dat er niet al te veel want de meeste gaatjes zijn dicht van de kalkaanslag....

Dan geduldig wachten tot het water warm wordt, want warm water is hier geen recht maar een verrassing.....

Het water wordt warm dus dan snel onder de douche stappen...

Volgende ervaring.... ochtendruzie met je douchegordijn...

Het ding plakt bij de eerste stap die me onder de douche zet daar waar het maar een plekje naakte huid ontdekt.... en dat zijn er nogal wat als je wil douchen....

Volgende gevecht: je wilt het douche gordijn ontwijken maar je billen raken daarbij

onherroepelijk de warm en koud hendel....

Gevolg aaaaaaah koud.... of iiieeeee heet.....

Geïrriteerd van dat geplak van dat gordijn en in een vlag van opkomend intelligent nadenken, sluit je het raampje (hee er zat een raampje)....

Gevolg: je ziet binnen 30 seconden niks meer want er hangt één grote Griekse waterdamp mist...

En het hielp uiteindelijk ook niet eens want het gordijn bleef bewegen en plakken want het vind mij moeiteloos terug in de mist....

Maar goed, je bent weer schoon....

De wc is een apart verhaal.... toilet papier niet doorspoelen.....

Dit heerlijke hotel heeft de leidingen niet aangepast zoals velen op Kos daar al wel gedaan hebben....

Papier dus in de daarvoor bestemde bak.... ja ook poeppapier....

En nu ruik je eigen lichaamsdelen vaak niet en de ander wel, maar geloof me.... bij het openen van dat bakje snap je wat anderen bedoelen...

Daar komt nog bij dat een budgethotel duidelijk een andere definitie heeft van luxe.....

Vierlaags toiletpapier....?

Wat een decadentie....!

Twee laagjes is meer dan voldoende.....je leert vanzelf heel zorgvuldig vouwen.....

Een glas om je mond te spelen na tanden poetsen, ho maar....

Iets om de handdoeken aan op te hangen.... nou oké één haakje dan.... voor vier handdoeken...

Maar och wat genieten we van dit hotel....

We zouden niet anders willen....

Natuurlijk begint onze dag weer bij Fikos...

Willem hunkert maar een omelet speciaal....

Alsof we nooit weg waren....

En ja hoor... daar zijn ze weer; July, Luciano, Jimmy.....

Geen uitbundige begroeting, geen "hoe is het" dat uit beleefdheid wordt gesteld, maar die warme omhelzingen van mensen die elkaar misschien maar één week of twee per jaar zien en toch precies weten waar ze vorig jaar zijn gebleven....

Toch voel je meteen dat er iets is....bij Luciano....

Sommige gezichten vertellen hun verhaal al voordat er één woord gesproken is....

Hij houdt het eerst nog een beetje af....."nee hoor... niks"....maar dat "niks" blijkt al snel een heel verhaal te zijn....

Naast zijn werk als ober in Fikos is hij een eigen scooterverhuurbedrijfje begonnen....

Heel kleinschalig maar trots op wat hij zelf heeft opgebouwd....

Gewoon hard werken, lange dagen maken.... Stapje voor stapje iets van jezelf creëren....

En dan ineens...een boete...

Driehonderd euro....

Volgens hem zonder duidelijke uitleg...

Zo werkt de Staat hier...

Of het verhaal werkelijk alle kanten laat zien.....dat weten we natuurlijk niet.....

Maar op dat moment zie je vooral een jongeman die boos is. En gefrustreerd..... Omdat hij alleen maar probeert zijn hoofd boven water te houden.....

Driehonderd euro....

Voor ons een vervelend bedrag....

Voor iemand met een Grieks salaris en een beginnende onderneming is het een flinke hap uit het huishoudpotje....

Soms hoef je geen oplossing te hebben....

Soms is even luisteren al genoeg....

Met Jimmy gaat het gesprek een heel andere kant op...

Acht maanden chemotherapie....en een zware operatie...

En nu...

Voorlopig schoon....

Wat een prachtig woord eigenlijk: voorlopig....

Het geeft hoop, maar laat tegelijk zien dat niemand garanties krijgt in het leven....

De controles blijven....de gevolgen van de behandelingen ook...

Maar Jimmy...Jimmy lacht....

Hij vertelt dat hij alweer vier uurtjes werkt....

Niet omdat het moet, maar omdat het weer kan....

En ergens denk ik dan dat het leven misschien niet draait om grote verschillen tussen Nederland en Griekenland....

Mensen blijken overal verrassend veel op elkaar te lijken....

We maken ons zorgen....

We vechten...

We hopen....

We genieten van kleine overwinningen....

En ondertussen drinken we gewoon weer een kop warme of ijskoffie .. en begint er vanzelf weer een nieuw gesprek.....

Wat is dat toch met het Eleftheriasplein, het Vrijheidsplein, midden in de oude stad van Kos...

Ooit vernoemd als eerbetoon aan de strijd van het eiland voor vrijheid...

Een plein waar de geschiedenis nog zachtjes lijkt na te fluisteren....

Overdag bruist het van het leven; Grieken die hun koffie drinken alsof de tijd niet bestaat, toeristen die zich vergapen aan alles wat mooi is en straatmuzikanten die de soundtrack van de dag verzorgen....

's Avonds verandert het plein....de lampjes gaan aan, de muziek wordt zachter en de warmte van de dag maakt plaats voor het zwoele van de avond....

Maar wij komen er eigenlijk altijd als de

middag langzaam afscheid begint te nemen....

Steevast bestellen we één... of vooruit, twee glazen van die verrukkelijke Griekse sangria....

En dan gebeurt het weer....

Ieder jaar opnieuw.....

Ineens hebben we gesprekken die thuis te zelden nog ontstaan....

Over onszelf....over onze relatie....over alles wat er in de wereld gebeurt.....

Grote vragen, kleine antwoorden en soms gewoon even stil zijn.....

Dat doet dat plein dus...

Oké... de sangria helpt misschien ook een klein beetje....

En misschien helpt het ook dat kerk en school even heel ver weg zijn en we elkaar weer terugvinden tussen alle drukte die normaal zo vanzelfsprekend is....

Nog even een leuk jurkje op de kop tikken en daarna richting restaurant Olympia....naar Stefanos....

Zijn haviksoog ziet ons al van verre....

Met grootse gebaren houdt hij het verkeer tegen zodat we veilig het zebrapad over kunnen....

Verder dan halverwege komen we niet, want daar is de Griekse omhelzing alweer....

Ook Stefanos is aan het herstellen van die rotziekte... kanker....

Twee jaar geleden namen we afscheid zonder te weten of we elkaar ooit nog terug zouden zien....

Vorig jaar was hij nog bezig met kuren....

En nu staat hij daar nog....

Een paar kilo zwaarder, een glimlach die nog altijd hetzelfde is en met een bewonderenswaardige vastberadenheid nog steeds vechtend tegen alles wat de ziekte hem probeert af te nemen....

Als wij binnenkomen zit er nog bijna niemand....

Maar Willem en hij zijn net een contactdoos waar verrassend veel stekkers in passen....

Een half uur later zit de hele zaak vol...

Stefanos straalt, hij is weer helemaal in zijn element....

Na het eten maken we traditiegetrouw het rondje terug...

De calorieën wandelen we er wel af zo....

We lopen langs de muziek, het geroezemoes van de haven, de boten die zachtjes deinen, jongeren die richting Barstreet trekken en al dat andere leven dat Kos-stad iedere avond weer zo onweerstaanbaar maakt....