Dag van:
Vroeger ja.....
Vroeger wel ja...
Vroeger waren we elke dag op de Vierdaagse feesten te vinden...
Nee...nu niet meer...
Je komt Nijmegen amper in met de auto..
Parkeren lukt al helemaal niet...
En de treinen ernaartoe zitten stampend vol....
Maar voor de tv zitten... ja dat doe ik wel...!!
Zo heerlijk al die enthousiaste mensen over de Via Gladiola...
Bekenden gespot?.... er liepen tenslotte best veel bekenden mee....
Maar er liepen nog zo'n 45.000 mensen mee en vindt jouw bekenden maar eens in die massa....
Dus nee, geen bekenden ontdekt...
Maar wel op Facebook gevolgd....
Wist je trouwens dat de 4Daagse eigenijk gewoon een militaire oefening was om de conditie en weerbaarheid van militairen te verbeteren.....
Dat in 1909 tenminste zo....
De Nederlandse Bond voor Lichamelijke Opvoeding had dat bedacht....
Ze startten op 1 september 1909 met 296 militairen en slechts twee handjevol (10) burgers.....
Na verschillende andere startplaatsen in eerdere jaren, werd Nijmegen in 1925 de vaste en definitieve start- en finishplaats van het steeds groter groeiende
wandelevenement....
wandelevenement....
In 1928 werden er ook buitenlandse militairen uitgenodigd...
De bijnaam van de Vierdaagse werd toen 'the walk of the world'...
Dit jaar werden er bijna 2 miljoen bezoekers geteld om mee te feesten...
Tegen eind van de middag wordt het zappen geblazen...
De wielrenners van de Tour gaan straks ze mij zó geliefde Alp d'Huez op....
Ooit bedwong ik het gevaarte zelf... lopend....
Met drie collega's samen de berg, met 21 bochten, op voor een vierde collega (mijn toenmalige klassenassistente) die op dat moment in het ziekenhuis lag voor de zoveelste chemokuur......
Borstkanker.....!
Ik zie haar nog zo na de kerstvakantie de klas inkomen en zeggen "er zit een knobbeltje, voel jij eens"....
'S middags meteen naar de dokter en daar begon toen de rollercoaster in stroomversnelling.....
Maar ze is er nog....
Werken kan niet meer...
De chemotherapie heeft de kanker wel doen verdwijnen maar heeft daarnaast zoveel meer kapot gemaakt....
We hebben gelukkig nog steeds contact en blijven zo op de hoogte van elkaars wel een wee....
En vandaag gaan dus de renners van de Tour de berg beklimmen....
De berg die mij leerde dat als je echt niet meer denkt te kunnen, je toch nog verder kan....
Elke bocht die ze doorgaan herken ik...
De bocht waar ik tegen mijn collega's zei dat zij maar verder moesten en ik mijn eigen tempo aanhield en alleen verder ging...
De bocht waar ik Willem belde die toen nog vóór de klas stond...
En Willem en die klas die me even over zo'n dood punt heen hielpen....
Ze bocht dat ik dacht dat ik echt niet verder kon....
Het stuk bijna boven waar ik om de paar meter even moest zitten...
En dan het laatste stuk, langs de toeschouwers die luid applaudisseren...
Radio Gelderland die me vlak voor de finish interviewde....
Die euforie toen ik over de finish kwam met Willem aan de telefoon aan mijn oor....
Het moment dat ik mijn collega's weer zag....
Matthijs die ons kwam ophalen met de auto en die doodenge terugreis over de achterkant van de berg naar beneden....
De terugkomst op de camping waar Ben en Marleen en Jennie van de vriendenkliek op ons wachtten....
Maar ook alle beelden van onderweg...
De tranen, de kaarsjes, de pijn, het verdriet, de trots de blijdschap, de herinneringen, de muziek....al die emoties....
Wat een sfeer....!
Dat valt bijna niet uit te leggen... dat moet je beleeft hebben....
En kijk nou die renners eens klimmen...
Tussen massa's mensen door....
Zoveel toeschouwers dat ze ternauwernood met één fiets tussen ze door kunnen....
Weer een heel andere sfeer, maar vast ook een prachtige ervaring ....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten