Dag van:
Ik heb de mooiste baan die je je maar kunt wensen......
Speciaal onderwijs....... waar ieder kind er mag zijn....... waar ieder kind wordt gezien.....
Echt gezien......
Niet alleen op papier.... niet alleen om wat het kan, maar juist ook om wat het nodig heeft......
Dat maakt het werk bijzonder......en intens.....
Twee keer negen weken liggen nu achter me......
De herfstvakantie zit ertussen, maar voelt alweer ver weg......
De dagen rijgen zich aaneen......
Gesprekken volgen elkaar op......
Ik spreek en mail achtentwintig instanties, mensen met verschillende functies, verschillende talen, verschillende belangen.....
Ik vul enquêtes in, soms met wel 230 vragen, om een kind zo goed mogelijk in beeld te krijgen.......
Elk vinkje staat ergens voor......elk antwoord kent zijn gewicht......
De ouders zie ik nog vaker....
Ik luister......troost.....adviseer......
Ik tip, raadpleeg en deel.....
Soms ben ik het anker, soms de doorgeefluik, soms gewoon even een mens naast een ander mens......
Ik geef les, maar help ook op het toilet.......
Ik maak epileptische aanvallen mee, voer kinderen, dien medicijnen toe......
Ik blijf rustig, ook als het spannend is, of misschien juist dan daarom...... en soms schiet ik uit mijn slof want ook ik heb wel eens een gebrek aan geduld.....
Maar daarna zijn er altijd die honderd knuffels en "sorry juf's schuld".....
Er wordt vergaderd...... overlegd......
besproken......in kaart gebracht......
besproken......in kaart gebracht......
Gepland en georganiseerd......
Er zijn schema’s, lijstjes, zorgplannen en afspraken...... veeeeeeel afspraken.....
Ziekte en afwezigheid opvangen.....
En ondertussen gebeurt het echte werk vaak tussendoor......in een blik.....in een hand op een schouder.......in een klein moment van vertrouwen......
En het geeft me energie......veel energie......
Ik ga naar huis met een vol hart.....
Het voelt goed.....nog steeds......
Maar ik merk ook iets anders......
Mijn hoofd wil wel door......altijd door......
Maar mijn lichaam begint zachtjes tegen te sputteren......
Niet luid, niet dramatisch, maar wel duidelijk......
Ik ben eigenijk, zonder dat ik het wil toegeven, best moe......
Niet leeg, maar ietwat uitgeblust.....
Nog drie dagen......
Dan is het kerstvakantie.....
Wat een vooruitzicht zo'n vakantie.....
Alleen brrrrr kerstvakantie.... bij dat woord doemt het volgende op......
Etentjes organiseren......kinderen en kleinkinderen ontvangen, of ernaartoe......
Willem en de kerkdiensten, Willem en de muziek optredens.....
Op visite gaan......
Oliebollen bakken......
Salades maken......
Gezelligheid, zeggen ze...... en ik zie voorlopig eventjes vooral een berg......
Ik voel weerstand, terwijl ik weet dat het vast weer goed komt....... want dat komt het altijd.
Ik adem diep in......
Drie dagen.....ik tel af.....
Niet ongeduldig, maar hoopvol......
Er komt ergens weer eventjes rust.....
Even geen vragenlijsten.....geen telefoontjes......geen acute zorg.....
Even niets hoeven dragen......
En één ding weet ik zeker: die kerstboom komt er hier thuis mooi niet in...... óók dat nog zeker....?
Nou écht niet.....
Sloffen en een luie stoel dat is alles wat ik nodig heb....
Maar tja.....leer mij dit huishouden kennen....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten