Dag van:
En zo glijden we, zonder overgang of waarschuwing, van een drukke kerstnacht met visite en een kerst-nachtdienst de eerste kerstdag in.....
Geen pauze, geen fade-out, gewoon hop, daar is hij: Eerste Kerstdag, fris noch fruitig, maar wel onontkoombaar én met twee toespraken, één van de paus en één van de koning......
Er is weer een kerkdienst, met een kerstspel......
En daarin is Willem de herder......
Nee, niet de ezel dus.....
Ik voel het al bij het opstaan: ik kan het niet opbrengen......
Mijn kerstgeest ligt ergens onder een stapel afwasdoeken en vuile schalen en volle afvalbakken van gisteravond.....
Bovendien moet er vóór de middagbrunch met zijn oudste dochter en haar gezin nog “even wat” worden klaargemaakt......
Wat in kersttermen niet 'even' betekent, maar alles.
Ik blijf thuis.....
Ik mag ook thuisblijven, want ik heb geen technische dienst vandaag, dus geen morele plicht en geen excuus nodig.......
Alleen schuldgevoel-light, dat ik vakkundig onderdruk met koffie......
Online kijk ik even mee......
Willem de herder zit daar, op het podium naast hem Borre, de Duitse herder.....de twee-eenheid......
Mens en hond.....Kinderen zitten er op de knietjes omheen, alsof ze wachten op een openbaring......
Borre vindt het allemaal best......
Die is in zijn element: handen, aandacht, geaai......
Meer hoeft kerst voor hem niet te zijn.....
Ik ben jaloers op Borre......
En dan weer dóór.
Sandwiches maken, stol snijden, kaasplank samenstellen alsof er een jury langskomt..... Stokbrood snijden, kerstpannenkoeken opwarmen..... ja, die bestaan dus blijkbaar......
Mijn aanrecht verandert langzaam in een buffet waar ik zelf niet eens meer langs kan.....
Ik wens, heel even maar, dat kerst gewoon voorbij is.....
Dat iemand op een knop drukt en zegt: zo, klaar, iedereen weer normaal doen.......
Als iedereen er is, barst het los.....
Het bekende kerst-belang-belang.....
Praten door elkaar heen, lachen op volume zes, kinderen die overal zijn behalve waar je ze verwacht..... maar vooral bij de dieren in dit huishouden....
We kijken de Top 2000, want wat is kerst zonder de Top 2000.....?
Niets immers......
We galmen mee met het Feyenoord-lied alsof dat ook ergens religieus verantwoord is......
We spelen een potje kezen.....
We eten, en we eten nóg meer.....
Mijn knollen, fysiek én mentaal, raken langzaam op......
Als ze weg zijn, is het stil.....
Zo’n stilte die eerst pijn doet aan je oren.....
Ik zit, we ruimen af en op.....
Restanten brood gaan naar de eendjes die zich massaal op het water verzamelen, alsof ze via-via hebben gehoord dat het kerst is bij ons......
We ruimen de extra stoelen en bijzettafels op en als die weg zijn is er weer ruimte, een ruimte die zeer aan je ogen doet....
Dan: even…héééél even…de ogen dicht......
Om zeven uur gaan we de deur uit want om half acht begint het 'elderse' eten......
We-time, noemen we dat.....
Alsof het een bewuste keuze is en geen laatste restje energie dat we bijeenrapen.....
We moeten ons er even toe zetten......jas aan, schoenen, glimlach.....
Maar dan komt er wijn.....goede wijn...... Griekse wijn.....
En daarna (midia saganaki) mosselen en (kalamaris) inktvis.......
En ineens gebeurt er iets wonderlijks: de dag zakt een beetje uit mijn schouders......
De sfeer is goed.....
Het is bijkomen, al voelt het niet als rust...... Meer als gecontroleerd uitblazen......
Morgen nog één drukke dag.......
Tweede Kerstdag in Haarlem, waar mijn kinderen zich verzamelen......
Borre mag mee.....
En dat scheelt...... want dan hoeft Willem niet om de haverklap te vragen hoe het met hem zou gaan in het achtergebleven Arnhem.....
Kerst draait immers om wat echt belangrijk is: samenzijn, tradities… en weten of je hond oké is......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten