Dag van:
Ik zit in mijn stoel en voel hoe de vermoeidheid zich niet losmaakt, maar juist vaster nestelt......
Ze zeggen dat het in de eerste dagen uit je lijf trekt, maar bij mij lijkt het precies andersom te werken......
Alsof mijn lichaam eindelijk de ruimte ziet en denkt: nu dan......
Ik ben altijd al een beetje uit het ritme, maar nu het ritme helemaal weg is, weet ik niet wat ik met die vrijheid moet.....
Alles mag, en juist dat maakt me besluiteloos.....
Dus blijf ik zitten, soms soezel ik weg, dan weer staar ik voor me uit, over het water en langs de bosrand, waar niets van me wordt gevraagd en alles gewoon is......
Ik probeer mijn hoofd leeg te houden zoals bij een haakpatroon, maar dat lukt niet goed......
Het is nooit alleen het volgen van de steken; er moet altijd iets van mezelf in......
Dat maakt het lastig, want vandaag voelt mijn hoofd vol en tegelijk ongeordend.....
De radio murmelt op de achtergrond en ineens hoor ik dat Chris Rea dood is.....
Riding Home for Christmas krijgt een andere lading, alsof het nummer zelf nu ook onderweg is naar Kerstmis en wel heel dichtbij het Kerstkind zelf is genaderd....
Over honderd jaar draaien ze het nummer vast nog steeds, denk ik.....
Sommige stemmen verdwijnen niet zomaar.
De dood lijkt zich niets aan te trekken van feestdagen.....
Willem is naar een begrafenis, mijn lieve collega ook, en op Facebook lees ik dat de vader van een bekende is overleden......
Kerst of niet, het gaat door.....
Of eigenlijk: het stopt, ongeacht slingers, lichtjes of wat er op komst is......
Ik blijf zitten, kijk, luister, denk.....
Wellicht is dit ook een vorm van zijn.....
Gewoon even hangen tussen mogen en moeten, tussen leven en stilstaan.......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten