Dag van:
Vandaag sta ik stil bij een lieve vriend.....
Vandaag zou hij jarig zijn.....
Maar vijf jaar geleden wordt hij getroffen door corona en sindsdien hoort zijn verjaardag bij het herdenken......
En eigenijk denk ik vandaag niet alleen Ben, maar automatisch ook aan de anderen......
De mannen met wie wij vrouwen samen de Vriendenkliek vormen......
Bob, Jurjen, Ruud, Jan… namen die vanzelf opkomen, alsof ze nog ergens rond het park lopen.......
Het park.....?
Het is een kliek van twaalf vrienden......
We wonen rondom hetzelfde park, alsof het zo bedoeld is......
Onze kinderen zitten op dezelfde school.....
Het park is ons middelpunt, ons decor......
Hier rondom wordt het leven gevierd......
Hier worden honden uitgelaten, klinkt gelach als we naar elkaar oversteken......
Lachen...... ach wat hebben we gelachen....hard......bulderend.
En gezongen..... Hollandse liederen, Arnhemse liederen, voetbal liederen.... en de blues.....
Ik zie ze nog voor me......
Met z'n allen om de tafel of in de tuin.....
Niet netjes naast elkaar, maar door elkaar heen......
De één met een schort om achter de barbecue, overtuigd dat hij de beste kok is.....
De ander in de partytent achter zijn catering schalen....
De een met een rugzak waar alles in zat dat je maar nodig kon hebben.....
De ander met altijd die helpende hand waar het om klussen gaat.....
De een die moppen en sterke verhalen vertelt, steeds iets sterker dan de vorige keer......
Verhalen met details die niemand meer echt gelooft, maar waar niemand ook ooit een punt van maakt..... deze verhalen horen erbij......
Allemaal zó verschillend, maar samen klopt het......
Ze vieren verjaardagen, seizoenen, het leven zelf......
Soms groots, soms gewoon met een biertje op een bankje....
"En het park weet alles want het hoorde alles.......het heeft alles gezien"......
Nu zijn ze er niet meer......
Op Willem na zijn de mannen verdwenen..... Eén voor één......
Te vroeg......
Te stil......
"Het park is leger, maar niet leeg......
Want wat blijft, zijn hun voetsporen....
Wat blijft is de echo van hun geluid......
Hun lachen hangt er nog steeds......
Hun stemmen, hun meningen, hun kookkunsten".....
Alles zit verstopt in herinneringen die onverwacht opduiken......
In verhalen die worden doorverteld....
Vandaag zie ik Ben het scherpst.....
Zijn bebaarde gezicht is niet stil, niet plechtig......
Het lacht......
En in dat gezicht zie ik ook de anderen......
Ze schuiven erbij.......onzichtbaar, maar voelbaar......
Zoveel jaar later zijn ze geen verleden tijd.....
Ze leven in verhalen die opnieuw verteld worden......
In momenten waarop iemand zegt: "Weet je nog"?......
En dan zijn ze er weer......
Rond het park......
Rond het leven......
En weer verder...... rond het leven dat 'het leven gaat door' heet.....
We gaan verder op school.....
En dit verhaal is écht waar hoor… geen verzinsel, geen overdreven leerkrachtendrama, pure keiharde realiteit.....
We zijn inmiddels 18 schoolweken en één herfstvakantieweek verder en ik kan met mijn hand op mijn hart zeggen:
op één dag na heb ik de klas nog géén enkele keer compleet gehad.......niet één keer.....nada.....noppes.
Er is altijd wel iets.......áltijd.......
Alsof het rooster stiekem is aangepast naar: 'wie is er vandaag afwezig'..........?
De ene dag is het een kind met 'een beetje koorts' (lees: lava in zijn lijf), de volgende dag is het de tandarts......want die plant afspraken natuurlijk het liefst midden in de schoolweek om half tien ’s ochtends......
Dan weer een doktersbezoek, want 'het hoestje klinkt toch anders dan gisteren'.....
En o, de klachten…
Snotneuzen in alle gradaties' helder, geel, groen, alles daartussen.......
Keelpijn, met of zonder zichtbaar rode pitten.....
Ontstoken ogen die eruitzien alsof er drie zandbakken in zijn leeggestort.....
Een verkoudheid......
Een ándere verkoudheid......
Een nóg andere verkoudheid ('deze is echt anders juf')......
En vandaag......?
Vandaag begon de oorontsteking......
Natuurlijk begon die vandaag, want die hadden we nog niet gehad.....
Alsof dat nog niet genoeg was, werden ik en de overige klassenleiding ook al (eerder) vrolijk meegenomen in deze virale achtbaan......
En vanaf trouwens weer eentje.....
Buikgriep hier, buikgriep daar, holte ontstekinkje, hoofdpijn, misselijk, overgeven......
Zo eentje waarvan je denkt: ik ga dit wel winnen,
maar je lijf denkt......absoluut niet......
En toch sta je de volgende dag met een apotheek aan middelen in je tas, voor de klas......
En dan denk ik deze week nog optimistisch.....
'Ach joh, na de kerstvakantie zal dit vast wel allemaal over zijn'.....
Frisse start, schone lei, gezonde kinderen, klasje compleet......dat idee.
En wat hoor ik dan vanavond op tv…?
De supergriep......
Ja hoor.......
Die komt gezellig uit Engeland overgewaaid......
Geen gewone griep, nee nee......
Een variatie van het normale griepvirus, maar dan besmettelijker..... veeeeeeel besmettelijker.....
Want waarom ook niet......
Nou, maak je borst maar weer nat dan......
Ik zie het al helemaal voor me......
één kind niest, drie anderen kijken al bleek......
Binnen twee dagen ligt de halve klas weer thuis......
Want laten we eerlijk zijn.....in een klas gaat alles rond......
Potloden, speelgoed, deurklinken…en vooral: vingertjes.......
Vingertjes die overal aan zitten.......
Aan tafels, stoelen, speelgoed, neuzen, monden, elkaar......
Hygiënisch.....?
Ach ja… relatief...... na het plassen handen wassen.... dat dus.....
En zakdoekjes.....?
In het speciaal onderwijs zitten die nou niet bepaald standaard onder de te behalen doelen en dus niet in het lespakket.....
Daar worden snotneuzen vaak afgeveegd met een mouw, een hand of, als je pech hebt aan jouw jurk of trui......
Dus ja.....
De supergriep staat in de startblokken,
de kinderen zijn al aan het oefenen
en ik zit hier te denken.....we halen het schooljaar vast wel…
Met een incompleet team.....
Een incompleet lokaal......
Maar wél met een compleet verhaal......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten