Dag van:
Er staat een plantje op de vensterbank in mijn keuken....
Lichtgroene blaadjes en regelmatig roze hartvormige hangende bloempjes.... een begonia Lucerna....
Ik vind het nogal een verantwoordelijkheid dit plantje....
En nou is versnaperingen misschien wel een vreemd woord als het gaat om het in leven houden van een plantje....
Maar in dit geval is het een plantje met een verhaal.....
Ooit gekregen van twee ontzettend lieve zeer oude mensen uit de kerk....
Ik zie ze nooit meer.....
En ook dat heeft een verhaal....
Wim, de man in het verhaal werd ziek...
Hij knapte wel weer op, maar niet voldoende om nog kwiek als hij ervoor was, van alles te doen en te ondernemen....
Alie, de vrouw in het verhaal kon haar Wim ook niet alleen verzorgen....
Besloten werd dat ze naar een verzorgingshuis moesten....
En toen kwam daar dat vreselijke nieuws....
Wim was welkom maar Alie niet....de twee moesten uit elkaar....
Alle haren van familie, vrienden, en ons stonden recht overeind...
Wim en Alie uit elkaar, dát nóóit.....!!!!
Hoe kan je twee zulke lieve, aan elkaar verknochte mensen na 60 jaar huwelijk uit elkaar halen....
Er werd gezocht naar een verzorgingshuis waar ze samen konden blijven....
Gezocht, gezocht en gezocht.....
En er werd er één gevonden..... maar....
Ver weg van de vertrouwde plek waar ze al die jaren hadden gewoond, geleefd, gevierd, gestreden.....
Ze konden naar Drenthe.....
Één geluk was er....
Ze zouden dichter bij hun dochter komen te wonen.....
En daar gingen Wim en Alie.....
We gaven ze een mooi kaarsenhoudertje mee en eentje hielden we zelf....
Elke keer als nu de ronde tafelmaaltijd was zou Willem bellen en zouden beide kaarsjes in het houdertje worden aangestoken.... net zolang als de maaltijd duurde....
Zo bleef toch die verbinding met hun plekje Duiven, met hun kerk, met hun vrienden en bekenden.....
En eens in paar maanden belde Alie met updates over hun leven daar....
Positief bleven ze, ondanks het genius naast het vertrouwde....
Maar ze hadden elkaar... nog steeds elkaar...
Het plantje in mijn vensterbank komt van hen....
Maar het is niet zomaar een plantje....
Het is een stek van de plant die ze ooit van haar moeder kregen toen ze na hun trouwen in hun eigen huis gingen wonen....
En haar moeder had het weer gekregen toen zij in het huis kwamen wonen na hun trouwen....
Het plantje is dus minstens 75 jaar oud.....
En och lieve help.... soms ziet het er niet uit.... en dan ineens bloeit het weer op een zit vol hartjes.....
Soms geef ik het teveel water, soms te weinig....
Geen idee wat ik nou precies moet doen maar..... het plantje blijft in leven....
Vandaag is Willem naar de begrafenis....
Wim is niet meer.....
Heel rustig en vredig inslapen in zijn leunstoel naast Alie......
Alie is niet alleen maar verdrietig.....
Ze is vooral dankbaar....
Dankbaar dat Wim zo lang bij haar was....
Dankbaar dat hij zo rustig mocht inslapen....
En natuurlijk zit het verdriet er....
En wie weet zal het niet lang duren voor we nu ook Alie moeten missen....
Alie zonder haar Wim.... het kan bijna niet....
Vorige week zaterdag belde ze ons zelf....
En op de één of andere manier voelden we gewoon dat ze met het nieuws kwam....
Ze belde immers nooit zo vroeg op de dag....
We zaten buiten.... aan de ochtend koffie....
En het was zelfs alsof de natuur om ons heen, samen met ons, even helemaal stil viel....
Gek misschien, want dood komt altijd onverwacht natuurlijk, maar bij sommige mensen is het net alsof ze nooit dood zullen gaan.... mogen gaan....
Omdat ze er altijd zullen zijn.....
Willem is erheen.....
Ik kan niet mee in verband met de honden en een wond aan Borres poot die door de prednison niet wil dichten....
En 94 jarige vriend van Wim is wel mee....
Willem haalt hem op....
Vanmorgen om acht uur all belde hij waar Willem bleef, terwijl Willem toch tot drie maal toe duidelijk gezegd had dat hij er om tien uur zou zijn....
Willem moet fluiten....
Twee liederen.... één improvisatie en een lied uit het liedboek "ga met mij Heer".....
En ik zal het kaarsje hier branden om één uur.....
Twee bloemen heeft Willem mee om in de rieten mand, waarin Wim ligt, te steken....
Maar ik zal het kaarsje zetten naast de plant....
Dag lieve Wim......
Je stoel leeg.
Je handen stil.
Altijd hier
Nu daar.
Niet meer.
Onwerkelijk stil.
Onvoorstelbaar weg.
Zoveel jaar samen.
Nooit alleen.
Dankbaar hart.
Verdriet ernaast.
Zo rustig.
Naast haar.
Je mocht gaan.
Zij bleef.
Het plantje hier.
Van jullie.
Oud leven.
Nieuwe blaadjes.
Ik zorg.
Zoals zij.
Zon en water
Herinnering voedend.
Soms zwak.
Toch bloei.
Kleine hartjes.
Voor altijd.
Een kaars.
Twee vlammen.
Jij daar.
Bij jouw Hem.
Dank je.
Voor alles.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten