Dag van:
Het is niet druk in de klas......
Integendeel, er zijn er wel vijf ziek......
En toch… ik weet: de drukte gáát komen.....
Straks komen de cliniclowns.....
En daarna moeten we ook nog naar het ontdeklab..... werken met computers en robots.....
Veel prikkels, veel verwachtingen.....
Daarom beginnen we rustig.....
Puzzelen.....
Handen die zoeken, hoofden die ordenen.....
Kinderen die nog wat onrust in zich dragen, zakken zichtbaar weg in hun stoel.....
Er valt een stilte die goed doet......
Maar dan is het zover......
We zitten er klaar voor......
De cliniclowns komen binnen......
Aantrekkelijk in hun eenvoud.....
Eentje met een grote fles water op het hoofd, eentje met een kliko an de hand en de ander met een zelfgemaakt instrument......
En meteen gebeurt er iets in de groep.....
Schouders gaan omhoog.....
Ogen worden groot.....
Sommige handen worden over oren geslagen....
Kinderen die net nog wiebelden, zitten ineens stil......
Kinderen die vaak afwachten, leunen naar voren.....
Er wordt niet gesproken, maar er wordt wél begrepen.....
Klanken en clownsogen spreken misschien wel een begripvollere taal.....
Eentje probeert een vlaggetje te hijsen maar dat glijdt jammerlijk steeds naar beneden..... Oh domme clown, je moet hem óók vastmaken......
De ander clown wil naar voren lopen maar er staat een krat voor zijn voeten......
Wat nu? Eroverheen, er doorheen, ooooh je kunt er ook langs......
De tweede clown wil op de fles water gaan zitten maar haar knieën werken niet mee. " ben jij een ouwe clown"? vraagt één van mijn kleuters......
En de volgende clown probeert op de kliko te springen maar.... och nee, ze komt met de rug naar het kinderpubliek op het ding terecht en kukelt ook nog eens eraf......
Dan maar een opstap krukje proberen. De kinderen helpen wel.
Een vlaggetje dat steeds naar beneden
glijdt....
glijdt....
Een krat dat in de weg staat.....
Knieën die niet meewerken.....
En telkens reageren de kinderen.....
Ze fluisteren of creëren oplossingen.....
Ze lachen hardop.....
Ze leven mee.....
Een kind dat normaal niet durft te roepen, roept:
“Je kunt er ook langs!”
Een ander, vaak wat teruggetrokken, staat op zonder iets te zeggen
en zet het opstapkrukje alvast klaar.
Als de clown bijna valt, houden ze hun adem in.
En als ze weer opstaat, komt de lach.....
Niet uitlachen, maar samen lachen.....
Uit de kliko komt een groot blauw zeil.....
Oeps, nee juf, het is nu even de zee waar je in kan zwemmen en duiken.....
De kinderen mogen meedoen.....
En ineens zijn er kinderen die durven meedoen, die hun lichaam inzetten, die zich laten zien.....
Angst maakt plaats voor nieuwsgierigheid.....
Spanning verandert in spel......
En wat mij misschien nog wel het meest raakt: kinderen die even vergeten hoe ze wereld then ze aankijkt.....
Geen druk......
Geen goed of fout......
Niet zielig of gehandicapt.....
Alleen het moment...... en het erbij horen....
Tot slot vinden ze flesjes in de kliko die, als je ze schudt, geluid maken......
En een zwarte buis waar je doorheen kan blazen en toeteren.... samen met de 'meneer clown'....
Aan het einde zijn ze stiller.....
Niet leeg, maar vol.....
Blikken die zachter zijn.....
Lichaampjes die er ontspannen bijzitten.....
Cliniclowns kunnen iets losmaken in kinderen.....
Iets wat je niet kunt afdwingen.....
Niet kunt uitleggen.....
Maar wat ontstaat als er echt contact is.....
De kunst van een clown zit in het zien van de mens..... van het kind....
Niet de leerling, niet het gedrag, maar het kind daaronder.......
Vandaag zag ik kinderen uit hun bubbel stappen......
Angst loslaten......
Zelfvertrouwen voelen....
Heel even voelen: ik mag er zijn...... ik hoorde erbij.....
En dat….dat neem ik mee vandaag. .....
Wordt donateur van de Cliniclowns!!!
