Dag van:
Vandaag was zo’n dag waarop alles door elkaar heen liep.....
Zo’n dag waarop je ’s ochtends denkt dat het allemaal wel mee zal vallen, maar waarop al snel blijkt dat er van alles geregeld moet worden......
Nog voordat het ene was afgerond, diende het volgende zich alweer aan.....
Telefoontjes, lijstjes, vragen tussendoor, kleine brandjes die geblust moesten worden......
En steeds was ik afhankelijk van die ander.....
Het voelde alsof ik de hele dag achter de feiten aan rende, steeds met het idee: als dit nog even lukt, dan komt het goed......
En zo wachtte ik, aan het einde van de dag, nog op die ene toezegging......
Dat ene berichtje, dat ene telefoontje dat alles rond zou maken en de dag een gevoel van afronding zou geven......
Ik bleef er toch een beetje op hopen......
Maar het kwam niet......
De uren tikten door, het werd later en later, en uiteindelijk bleef het stil.....
Dus bleef ook dat licht onvoldane gevoel hangen......
En een teleurstellende boodschap die ik mensen moest brengen terwijl ik er zelf niks aan kon doen.....
Dan maar weer wachten tot maandag, zei ik tegen mezelf.......al had ik het stiekem graag anders gezien......
Tussen al dat geregel door was er gelukkig ook nog de klas......
Mijn kleuters, met hun verhalen, hun vragen en hun kleine, vrolijke wereldje......
Leren met euro's te betalen terwijl ze eigenijk alleen maar het woordje 'pinnen' of 'tikkie' van hun ouders kennen.....
En dus zag ik de één en twee euro muntstukken door de pingleuf verdwijnen......
Maar dit stukje van de dag voelde als een soort anker......
Even weg van het gedoe, gewoon samen tellen, lachen en ontdekken en ze notabene zelfs een tikspel leren waarbij ik geen juf maar een monster was die graag een kindje lustte.....
Ze kunnen zo opgaan in iets kleins, en daar word ik zelf ook altijd weer rustig en blij van......
En nee hè...... door alle drukte ontdekte ik later dat ik iets belangrijks was vergeten: de enveloppen voor de ouders waren niet mee naar huis gegaan......
Gelukkig had ik de benodigde documenten wel digitaal gestuurd, maar onderteken moet toch op papier.....
En de enveloppen lagen nog netjes op de kast, precies waar ik ze had neergelegd om ze zeker niet te vergeten......
Dus ook dat schuift weer door naar maandag......
Soms zit een dag gewoon zo in elkaar......
Wat me de hele dag door trok, was de gedachte aan vanavond.....
De opening van de Olympische Winterspelen......
Een moment waarop er niets geregeld hoefde te worden, niets opgelost, niets onthouden.....
Alleen maar kijken.....
Alleen maar genieten......
Zoals ik dat steevast al doe vanaf dat ik het eerste daglicht zag.....
Omdat mijn vader altijd zei "dat hoort bij je opvoeding"......
En och, wat was het vanavond weer mooi.....
Zo klein, zo eenvoudig, en juist daardoor zo intens.......
Geen overdaad, geen spektakel om het spektakel, maar een soort stille schoonheid die je vanzelf stil maakte.....
Adembenemend.....
De muziek, de sporters, de toespraken… het voelde alsof de wereld even samenkwam in één moment......
Toen Andrea Bocelli begon te zingen en Mariah Carey verscheen, de Olympische hymne gezongen werd....kreeg het iets bijna sprookjesachtigs.......
En toen de Olympische vlam werd ontstoken, zo zacht, zo licht, zo prachtig om te zien, ontsnapte me zomaar hardop een: "Oooh, wat mooi".....
Zo’n spontaan moment van verwondering, alsof de hele dag even van me afviel.......
En zo eindigde deze rommelige, een tikje onvoldane dag toch nog met iets zachts......
Met muziek, licht en een klein Olympische magie.....
Soms is dat ook precies genoeg......
Geen opmerkingen:
Een reactie posten