Dag van:
Hectische dag of niet, je maakt er altijd van die onvergetelijke momenten mee die je de rest van je leven bijblijven…
Alleen twijfel ik nog of dit nu een “met een mond vol tanden”, ongemakkelijk, vertederend, af te keuren of juist een “goed bedacht” moment was…
Het verliep als volgt.
Och, wat heeft die kleine kleuter het er moeilijk mee dat ze ‘grote zus’ is geworden…
Eerst al die negen maanden wachten.....
Zonder enig besef van tijd......
Zonder idee hoe lang negen maanden eigenlijk zijn......
Met alle onzekerheden van dien…
Als mama straks meer van de baby gaat houden…
Als mama geen tijd meer voor mij heeft…
Als de baby meer cadeautjes krijgt dan ik…
En dan ook nog horen dat het een broertje wordt......
En hoe werkt dat eigenlijk, zo’n jongetje.....?
Je hebt immers alleen je twee nóg grotere zussen…
We hebben wat te stellen gehad met het gedrag van deze in wording zijnde ‘grote zus’.....
Maar nu was het dan zover......
De baby is er.....
En ze laat er geen woord over los.....
Niet over zijn naam.....
Niet over waar hij slaapt.....
Niet of hij veel huilt of wat hij drinkt......
Wel heeft ze ons groepsknuffelkonijn steeds onder haar jurk of trui verstopt......
En… er was een mevrouw met bruine haren die mama hielp......
Ik vermoed de kraamhulp....
Maar nee, ze mocht geen flesjes geven....
De baby niet vasthouden....
Ze is nog te klein....
Verder geen informatie....
Tot vandaag....
Vandaag stond ze ineens weer voor me....
Boos.....verdrietig......wanhopig...... Schreeuwend en huilend, alles door elkaar.....
Ze kwam heel dicht tegen me aan staan.....
Bleef daar even staan.....
Werd langzaam rustig terwijl ik door haar lange blonde haren kriebelde......
En toen kwam het.....
"Wampie… hoe oud worden baby’s"....?
Zó’n vraag waar álles onder zit.....
In een neutrale toon.....
Want ze weet heus wel dat je baby’s lief en schattig moet vinden.....
En dat je er geen kwaad woord over mag zeggen.....
Maar je voelt:....ze is er klaar mee.....
Met al dat babygedoe....
Ze weet niet hoe ze haar frustratie kwijt moet....
Niet hoe ze met deze nieuwe situatie om moet gaan....
En dan nog een keer....
"Wampie… hoe oud worden baby’s eigenlijk"...??
Ik besluit eerlijk te antwoorden en zeg:
"Nou… zo oud als opa, denk ik".....
Ze springt tegen me aan en zegt:....
"Ik heb geen opa meer"....!!
Ik zeg verder niets.....
Het blijft een korte blog dit keer.....
Maar na deze opmerking heb ik stof tot nadenken voor minstens tien blogs.....
En ik wil alleen nog dit kwijt:....
Hoezo kinderen met een beperking....?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten