Dag van…
Thuiskomen....
Tas in de hoek....
Laarzen ergens halverwege de trap uitgetrapt.....
En dan… plóffen.....
In je stoel....die ene stoel....die met precies de juiste kuil op precies de juiste plek.....
Ogen dicht.....even niets.....
En dan dat heerlijke wegdromen naar vroeger.....
Naar die tijd waarin pensioen nog gewoon met 65 begon.....
Vijfenzestig.....!
Dat klonk toen als een soort magisch eindstation.....
En ik had er inmiddels al driekwart jaar van kunnen genieten… in theorie dan hè.....
Maar nee.....
Maandag mag ik gewoon weer....
Na een week werken kom ik dus thuis na weer zo’n vrijdag......
Zo’n vrijdag waarop alles anders ging dan gepland.....
Want…
Er was een moeder.....
Een opruimende moeder.....
Een enthousiaste opruimende moeder, die haar zolder had aangepakt......
En wat blijkt....?
Twee enorme dozen....
Geen kleine schoenendoosjes, nee nee....twee volwassen, respect afdwingende, "wij-nemen-de-hele-bagageruimte-in"-dozen....
Met al het oude, maar nog goede speelgoed....en meubilair.....
Een moeder dacht: wat fijn, dat kan vast naar school....!
Dus wat doet ze....?
Ze geeft het mee aan de chauffeur die haar kind naar school bracht.....
Natuurlijk.....logisch., praktisch.....
Voor haar......
En daar sta je dan om kwart voor negen.....
Met twee dozen waarvan je denkt: hier kan ik een weeshuis mee voorzien....
Maar wacht.....Dat was nog niet alles.....
Dan was er die collega die nieuwe kasten kreeg......
Prachtige dingen.....fris.....modern.....
Met van die deuren die zachtjes dichtgaan..... En ik....?
Ik had, geheel bescheiden, gevraagd of ik haar oude kast mocht, want die had nog twéé deuren.....
En de mijne… had er nog maar één.....
De andere hing meer in de categorie 'er was eens'.....
Dus…
Oude kast uitpakken....
Nieuwe kast inpakken....
Nieuwe kast neerzetten....
Oude kast verslepen....
Ondertussen twee enorme dozen speelgoed openmaken....
En terwijl wij dus tussen knuffels, puzzels, boekjes enz stonden en de ICT-er binnenkwam om met laptop weer aanspreekbaar te maken, want JA die was ook nog eens stuk....
Bleven alle leerlingen heerlijk, lief spelen.....
Rustig wachten tot de juffen klaar waren....
Eerlijk.....?
Dat is misschien wel het grootste wonder van de dag.....
Maar wel gevolg.......
Complete rooster in de war....
Alle leuke lessen… plons....
Geen nieuwe letter vandaag.....
Geen cijfers oefenen.....
Maar hé.....improvisatie is ook een vak.....
Dus wat doe je.....?
Dan ga je programmeren met het robotje dat een andere collega had meegebracht.....
En zie ze daar nou zitten.....geconcentreerd, turend, knoppen indrukken alsof ze de volgende generatie techmiljonairs zijn.....
En dan dat mooie weer…
Lang leve het mooie weer....
Lekker naar buiten....
Extra rondjes rennen....
Extra zand in schoenen....
Extra rode wangen....
En dan eindelijk…thuiskomen....
In je stoel plóffen....
Afstandsbediening pakken.....
Televisie aan....
En wat is het eerste wat je hoort.....?
"Versnelde verhoging van de AOW-leeftijd…"
Ik rechtop.....
Ogen wijd open.....
"HOE DAN?!".....
Serieus.....hoe dan......?
Maar gelukkig is er dat debat......
Er is discussie....
Er is nog geen meerderheid....
Er wordt gesproken over verzachten....
Over zware beroepen.....
Over dienstjaren....
En terwijl ze daar in Den Haag praten…
Zak ik langzaam weer weg in mijn stoel.
Ogen dicht....
En ik droom....
Oké, misschien dan wel geen 65 meer.....
Misschien geen 66 en een beetje.....
Misschien zelfs 67......
Twee jaar later dan ooit bedacht was.....
Maar toch komt er ooit dat moment waarop ik ’s ochtends wakker word en denk: vandaag hoef ik niets......
Geen kasten.....geen dozen.....geen spoed-improvisatie-lesprogramma’s.....
Gewoon koffie en rust.....
En misschien een beetje denken aan vroeger.....
Want eigenlijk was vandaag misschien wel een perfecte samenvatting van het hele leven.....
Je kunt plannen wat je wilt....
Roosters maken....
Kasten indelen....
Dozen uitzoeken....
Maar het leven.....dat gooit er gewoon twee onverwachte dozen tussendoor.....
En eerlijk…
Dat maakt het ook wel weer mooi.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten