Dag van:
Vandaag loop ik weer te genieten van mijn leerlingen....
Van hun wijsheden....
Hun slimheidjes....
Hun heerlijke primaire, basale basic signalen die zó puur zijn dat er niets verhuld wordt....
Kinderen die gewoon zeggen wat ze denken....
Die voelen wat ze voelen....
Die nog niet geleerd hebben om lagen over zichzelf heen te leggen....
En terwijl ik daar sta, kijk ik met minstens zoveel respect naar de ouders die tijdens de inloopmiddag binnenlopen en met hun kinderen aan de gang gaan met werkjes die ik klaar gelegd had.....
Ouders met verhalen.....
Met zorgen.....
Met momenten van wanhoop of machteloosheid....
Maar boven alles: met die onvoorwaardelijke liefde voor hun ‘speciale’ kind....
Een liefde die soms moe is, maar nooit minder wordt....
Vanmiddag ga ik op kraamvisite....
Met twee van mijn collegavriendinnen....
Wij noemen ons groepje van vier ‘de gezelligste meiden’.....
Die naam ontstond ooit in een periode waarin we samen een ontzettend moeilijke klas draaiden.....
Vier vrouwen, schouder aan schouder en afspraken die precies op één lijn zaten....
We zaten er soms doorheen, maar we bleven....
We hielden elkaar overeind....
En samen kregen we het voor elkaar: ieder kind in zijn kracht zetten....
We werken inmiddels niet meer samen, maar wat je samen doorleeft, weeft zich in je vezels....
We zijn een hecht clubje gebleven....
En nu heeft één van ons, twee weken geleden, een baby gekregen....
Een ieniemini, lief klein mannetje....
We hebben cadeautjes verzameld, zelf dingen gemaakt, tas na tas gevuld....
En vanmiddag trekken we, bepakt en bezakt, naar het gelukkige nieuwbakken gezinnetje....
Zoals onze naam betaamt, wordt het een oer-gezellig samenzijn....
Gelach....
Beschuit met muisjes.....
Verwondering om tien kleine vingertjes.....
Eenmaal thuis appen we in onze groepsapp onze blijdschap over de middag....onder andere:
"Een super papa en mama en een prachtige baby.....
Jullie maken de wereld nu al mooier"....
En dan lees ik later die avond een artikel.....
Je doet de wereld je kinderen aan en je kinderen de wereld....
‘De wereld je kinderen’, want er zijn al genoeg mensen....
Door een kind te krijgen verhoog je de CO₂-uitstoot....
‘Je kinderen de wereld’, want zij krijgen sowieso te maken met klimaatverandering, woningnood enz....
Geen kinderen krijgen betekent minder lijden, voor de ongeborenen en voor de levenden....
Ik lees dat steeds meer mensen — 25 tot 30 procent van Generatie Z en Millennials, aangeven geen kinderen te willen.....
Vanuit klimaatoverwegingen....
Vanuit ongelijkheid....
Woningnood....
Tekort aan banen....
Of simpelweg een ander levensplan....
En ik denk: hoe doe je dat dan?
Hoe tem je dat enorme, niet tegen te houden oergevoel.....?
Dat verlangen dat zich diep vanbinnen nestelt zonder dat je het plant....?
De oerdrang om moeder te worden zat zó diep in mij.....
Emotioneel, biologisch, onontkoombaar......
Ik moest.....ik zou moeder worden.....
Pas later kwamen er wat beren op de weg....
Als mijn zoon maar niet dat nare leger in moet voor de dienstplicht...
Als mijn dochter maar dezelfde kansen krijgt als mannen.....
Maar boven alles had ik één doel:
Ik zou heel graag, als het mij gegund is, kinderen krijgen om mijn kinderen de wereld mooier laten maken.....
Laat helder zijn: ik vind oprecht dat het
ieders eigen keuze moet zijn....wel of geen kinderen, mits het je gegeven is....
ieders eigen keuze moet zijn....wel of geen kinderen, mits het je gegeven is....
De één is niet beter of dommer....
Niet vollediger of onvollediger....
Zeker niet...!!
Maar toch knaagt er dan die gedachte....
Wie gaat de wereld verbeteren als alleen de mensen die haar kapotmaken kinderen krijgen....?
Wie ondersteunt straks de ouderen, als de vergrijzing doorzet....?
Wie bedenkt nieuwe duurzame oplossingen...?
Wie implementeert ze....?
Wie zorgt dat liefde weer voorrang krijgt....?
Geen kinderen krijgen kan een nobele gedachte of beslissing zijn.....
Maar helemaal geen kinderen meer krijgen… lost dat werkelijk iets op....?
Laat mij alsjeblieft nog mogen genieten.....van mijn kleinkinderen.... mijn klas.....van dat ieniemini mannetje van vanmiddag.
Laat me ze zien opgroeien tot wereldburgers
die de wereld niet zwaarder maken, maar lichter.....
Die haar niet uitputten, maar inkleuren.....
Die liefde rondstrooien alsof het zaadjes zijn.... of stenen in de rivier waar steeds grotere krijgen omheen ontstaan....
Want misschien is dat wel het grootste antwoord op alle vraagstukken:
Niet minder kinderen....maar meer mensen
die leren hoe ze de wereld mooier achterlaten dan ze haar vonden.....
Geef de kinderen de toekomst,
niet als belofte voor later,
maar als grond onder hun voeten.
Geef ze lucht die ademt,
water dat zingt,
een wereld die niet op is
voordat zij beginnen.
Geef ze woorden van hoop,
daden van moed,
voorbeelden om in te groeien.
Geef de kinderen de toekomst
zodat zij haar,
met grotere handen dan de onze,
weer door kunnen geven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten