Dag van…
Alsof ik alle tijd van de wereld heb, schuif ik rond een uur of elf aan bij mijn vriendinnetje Annet.....
Koffie leuten, een beetje bijpraten, haren knippen en daarna samen naar de Action, want daar zullen ze vast wel iets hebben voor de Griekenlandvrienden......
En echt hoor, als iemand mij ooit zou vragen wat ik aan mijn uiterlijk over zou willen doen…
Nee, niet zo slank zijn als heel vroeger.... verre van dat.
De moedervlekken in mijn gezicht weghalen.....?
Welnee, die horen daar gewoon.....
Maar m’n haar… o, ik zou meteen wensen dat ik mijn dikke haardos van vroeger weer terug had.....
Ouder wordend haar is bij mij een ramp.... Dunner dan dun is mijn pruik geworden en ik vind het verschrikkelijk.....
Daarbij is het net zo eigenwijs als ikzelf.....
Het wil vooral niet die kant op waar ik het hebben wil, zelfs niet na uren föhnen....
Maar goed, Annet gaat er weer wat van proberen te maken.....
Vroeger knipte ik het tussendoor nog snel wel eens zelf, om haar niet te veel te belasten, maar dat doe ik echt niet meer.....
Dat wordt tegenwoordig direct een vogelverschrikkerkapsel.....
Ik neem plaats op de stoel vol verhalen.....
De witte houten stoel die Annet al heeft sinds ik haar ken, en waarop al heel wat mensen hebben gezeten om geknipt te worden en hun levensverhalen te vertellen.....
De schaar gaat knip-knap, zoals Annie M.G. Schmidt dat zo mooi beschreef in de Jip en Janneke-boekjes, en mijn hoofd kan er weer even mee door.....
Dan acte twee: de Action.
Drukker dan druk, natuurlijk.....
Maar we vinden wat we nodig hebben....
Een klok voor in het nieuwe huis van Dimitris, met de boodschap dat die ons eraan herinnert dat we elkaar, wanneer dan ook, altijd weer terugzien....
Ik vind het een geniale vondst al zeg ik het zelf.....
Nog wat leuke spulletjes voor de anderen en wat puzzels voor het kleine, verwende kindekijn....die zetten we mooi aan het puzzelen......
Na twee bedrijven even pauze, want om in carnavalsstemming te blijven: “mien vuuten doen zo zeer…”
Acte drie: het huis aan kant maken.....
Willem beneden, ik boven.....
Het lijkt wel alsof boven twee keer zo groot is als beneden, want terwijl Willem alweer schaatsen zit te kijken, ben ik nog niet eens op de helft.....
Maar dat kan ook aan mijn poetsgewoonten liggen, natuurlijk.....
Acte vier: wat neem ik mee?
Oftewel: koffer inpakken.....
En ik vind zóveel leuk… maar we gaan maar vijf dagen.....
Na ik-weet-niet-hoeveel keer passen, kom ik tot de ontdekking dat ik toch echt gekrompen ben.....
Dat witte jurkje dat eerst op de knie viel en dat ik eigenlijk te kort vond, valt nu over de knie.....
Ideaal voor een avondje uit denk ik maar één zo maak ik van iets negatiefs iets positiefs, nietwaar......?
Act vijf: haar een kleurtje en onder de douche.....
Tussendoor de medicijnen voor elkaar maken en duimen, duimen dat het niet harder gaat sneeuwen.....
Ik ben ’s nachts, maar dan ook nog eens in de sneeuw, geen held met rijden.....
Meteen maar een schietgebedje doen dat het vliegtuig überhaupt opstijgt als het sneeuwt....
Ik kan me de ellende op Schiphol van een paar weken geleden nog goed herinneren..... En al vertrekken we van airport Weeze… je weet maar nooit....
Act zes: check, check, dubbel check.
Haar föhnen en nagels lakken......
Nee, niet tegelijk, want dat werkt dus echt niet.....
Eerst het haar, dan de nagels......
Alles nog één keer nalopen en de wekker zetten: kwart voor drie....
Al met al betekent dat dat ik nog precies drie uurtjes slaap voor de boeg heb… en dan begint het avontuur....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten