Dag van:
De nacht was opnieuw onrustig.
Willem draaide, zuchtte, sliep en werd weer wakker.......
Ik lag naast hem, luisterde naar zijn ademhaling die nooit echt de rust vond......
Maar die gebroken nacht schonk mij ook weer iets anders.....
Om iets voor achten stond ik op ons balkon, acht hoog boven de stad......
In Nederland zou het nog geen zeven zijn, en ik heb geen idee of tijdsverschil werkelijk iets met me doet, maar daar stond ik dan, boven Thessaloniki......
Onder mij: chaos......
De stoplichten op het kruispunt van de Egnatia Street werkten niet.....
Auto’s kropen, scooters schoten ertussen door, bussen duwden hun massa vooruit.....
En midden in die kolkende stroom stond één agent.....klein.....kwetsbaar, maar net opgeheven armen, als een dirigent van een orkest dat niet luisteren wil......
Van bovenaf leek hij bijna een zielig hoopje mens......
Maar misschien lijkt alles klein vanaf hoogte......
Egnatia.....
De slagader van de stad.....
Genoemd naar de oude Via Egnatia, die ooit Rome met Constantinopel verbond.....
Paulus liep hier......
Handelaren trokken hierlangs......
Legers marcheerden hier.....
De geschiedenis stroomde hier al voordat wij bestonden......
En nu stond daar één man het verkeer te temmen......
De enorme lange weg is genoemd naar de Via Egnatia uit de Romeinse tijd, toen die langs de stad liep......
De Via Egnatia was een cruciale Romeinse heerweg (aangelegd rond 146 v.Chr.) die Rome met Constantinopel verbond en dwars door Thessaloniki liep, wat de stad tot een belangrijk handelscentrum maakte......
De weg liep van Dyrrachium (Albanië) via Ohrid en Thessaloniki naar Byzantium (Istanbul)......
De Via Egnatia speelde een belangrijke rol in de verspreiding van het christendom; Paulus reisde via deze weg van Filippi naar Thessaloniki.....
De snelweg A2 in Griekenland, vaak de Egnatia Odos genoemd, volgt over een lengte van ongeveer 360 km parallel de route van de oude Romeinse weg.......
Langs de route in de regio liggen belangrijke archeologische vindplaatsen zoals Pella en Philippi......(Wikipedia)
Egnatia is bebouwd met winkels en kantoorgebouwen, en is de drukste straat van Thessaloniki.......
Het leven in Saloniki houdt geen rekening met vakantiegangers.....
Ons zonnige ontbijtplekje was afgezet met lint en gaas.....
De straat krijgt nieuwe trottoirs......
Tegels worden met donderend geweld uit de grond gerukt en vermorzeld.....
Gelukkig liet de puinwagen op zich wachten.....
Wij zagen dus in de schaduw maar in rust omdat de stratenmakers niet verder konden....
Misschien is rust belangrijker dan zon.....
Dimitris belt....
Twee uur komt hij.....
Hij voelde zich nog niet top, maar wel iets beter dan gisteren..... “Heute ist es ein neuer Tag,” zegt hij.....
Wij begonnen bij het nieuwe tentje, gerund door de vrouw die op haar negentiende Duitsland verliet om haar Griekse wortels terug te vinden.....
Willem, moe van de nacht, viel in slaap in de zon, zelfs toen een auto een paaltje omver gereden werd.....
Zelfs toen de man naast mij een gesprek aanknoopte.....
Soms is vermoeidheid een bescherming tegen de wereld......
Dimitris komt....
We reden naar een wijk waar ooit na de volksverhuizing van 1912 de Grieken terugkeerden.....
Ooit een arme wijk....nu vol allure.....
We herkenden het van ons eerste bezoek aan thanking, jaren geleden......
Luxe terrassen.....glanzende straten.....
Niet onze smaak als je het beheeromgeving met het historisch centrum, maar je moet het soms gezien hebben......
We bezoeken een luxueuze café restaurant....
Niet ons ding, maar toe maar....
Dan bellen Evangelos en Elona.....
Nee geen afspraak in de wijk Thermi.....
Niet het gezellige restaurant waar we op hoopten......
Maar een afspraak in de stad..... vanavond.....
Oké zegt Dimitris, die zich nog steeds niet helemaal beter voelt, dan rijden we eerst maar mijn huis, nemen daar een taxi en laten ons afzetten in Thessaloniki centrum zodat hij kan drinken vanavond.....
Goed plan....!!!!
Ja toch....?
Bij hem thuis......taxi nemen.....?
Staking.....!
Aaaah vandaar die toeterende taxi's gisteren op de Egnatia.....
Willem direct in de stress of er wel een taxi is die ons morgen naar het vliegveld kan brengen... .
Maar goed.....we reden dus weer terug..... Spits...... files.....geen parkeerplek......
Alsof de stad opnieuw besloot ons te testen.....
En toen kwam het bericht: Elona was weggelopen..... naar een advocaat.....
Wat begon als een afscheidsavond, werd een huwelijkscrisis....
We vonden Evangelos, ontredderd, met zijn vierjarige zoontje naast zich.....
Angst in zijn ogen.....boosheid in zijn stem.... Een kind dat niets begreep maar alles voelde.....
Maar Elona kwam toch.... zij het later......
De lucht was koud.....
Woorden vlogen over tafel: scheiding, werk, verwijten, cultuurverschillen, onbegrip.....
Hij Grieks. .....zij Albanees....
Twee werelden die ooit verliefd waren geworden....en nu elkaars verschillen als wapens gebruikten......
Wij luisterden.....
Want soms is luisteren het enige wat je kunt doen.....
Zoeken naar overeenkomsten waar verschillen schreeuwen......
Het was geen mooie avond.....
Maar wel een echte......
Aan het einde was er geen oplossing.....
Maar wel tips en een opening......
Geen vrede......
Maar wel een kier waar licht doorheen zou kunnen.....
Wij namen afscheid in verwarring.....
En zochten zelf een plek.....
Die vonden we, hoe kan het ook anders, bij de muur van Yehudi Hamam.....
Prachtig verlicht in de nacht.....
Oud steen dat al eeuwen zwijgend toekijkt hoe mensen liefhebben, ruziën, verliezen, hopen.....
We zaten daar met een glas Metaxa en een glas wijn.....
Verward......stil. .....overdonderd.....
Maar wij vonden zoals altijd weer elkaar.....
Dieper dan ooit.
We spraken over dingen die we nooit eerder uitspraken.....
En over eerdere huwelijken......
Over samen oud worden.....
Over hoe je betekenisvol sterft..... maar dus ook betekenisvol leeft.....
Over wat liefde eigenlijk is wanneer het leven schuurt......
Alsof de chaos van die avond ons zacht had opengebroken......
Een bedelaarster kwam langs.....
We gaven haar, in onze stemming, veel te veel geld......
Maar zij ontving het met een waardigheid die ons raakte, en even later zagen we hoe ze er daadwerkelijk eten van kocht bij het afjaalrestaurantje om de hoek......
Soms is geven geen verlies.....
En terwijl ergens in Thermi het gesprek tussen Evangelos en Elona voorzichtig weer werd geopend, ontstond er bij ons een andere rust......
Hoop.....
Vriendschap is een wonderlijk fenomeen.....
Zeker over culturen heen.....
Maar uiteindelijk gaat het niet over Grieken of Albanezen of Nederlanders.....
Het gaat over mensen......
Over liefde......
Over de moed om te blijven luisteren.....
Zo eindigde onze laatste avond..... 
Niet zoals gehoopt..... verre van zelfs.....
Maar misschien wel zoals nodig......
Met hoop voor hen......
En met een diepere, begripvolle liefde tussen Willem en mij......
Soms is het goed dat je van tevoren niet weet wat een dag zal brengen.....
Omdat je anders misschien niet was gegaan.....
En juist daar, midden in de chaos van Egnatia, vonden we iets wat geen vakantieprogramma kan plannen.....
Elkaar....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten