14 februari 2026

Dag van:

Ik merkte dat het de afgelopen week, of misschien zelfs al langer, voelde alsof ik een beetje op de automatische piloot had geleefd....... 

Sinds al het papierwerk voor school en het regel- en planwerk eindelijk achter de rug waren, zakte er iets in mij weg......

Alsof mijn hoofd besloot dat het wel genoeg was geweest en de stekker er gewoon even uit trok......

Ik voelde me ziek, moe,  en ook niet helemaal mezelf......

En tegenhouden of doorwerken hielp niet.... eraan toegeven was de enige optie.....

Mijn denken leek uitgeschakeld, alsof er een knop was omgezet zonder dat ik het doorhad......

Ik liet de dagen maar komen zoals ze kwamen......

Dingen liet ik over aan anderen, beslissingen ook......

Wat er op me afkwam, liet ik binnen zonder er echt bij stil te staan.......

Ik reageerde wel zoals er van me verwacht werd, knikte, stemde in, en legde me neer bij keuzes die anderen maakten......

Het ging allemaal wel, maar het voelde alsof ik er zelf niet echt bij was......

Alsof ik alleen maar meespeelde maar geen rol had, slechts toeschouwer was in plaats van het spel zelf te sturen en te regisseren......

Is dat nou hoe de automatische piloot werkt......? 

Dat je beweegt, reageert en doorgaat, maar zonder dat je werkelijk aan het roer staat.....?

En toen was het vandaag......

Nadat ik met Willem zijn nieuwe bril had

opgehaald.... één die er overigens precies zo uitzag als de vorige, alleen was die beschadigd geraakt en gelukkig verzekerd..... gebeurde er iets geks.......

Alsof er ergens diep in mijn hoofd een oude geiser stond, waarvan de waakvlam plotseling met een vonk tot leven kwam...... Ineens dacht ik: hé, wacht eens even… je gaat zondagnacht op reis......

Willem weet niet hoe dat werkt....en er moet nog van alles gebeuren.......

Het was alsof ik, na dagenlang passagier te zijn geweest, ineens weer de kapitein werd die het roer stevig in eigen handen nam......

Online inchecken.......

De tickets in de Samsung Wallet zetten......

Een taxi regelen voor naar het hotel op het vliegveld in Thessaloniki.....

En toen: oh jee, er moeten nog cadeautjes mee voor de Grieken......

Wat is het eigenlijk voor weer in Thessaloniki......? 

Wat moet ik in hemelsnaam inpakken.....? Lentekleren, iets warms, allebei misschien, voor de frisse of nog koude avonden.....? 

En mijn haar… mijn haar moet nog geknipt.....

Ooooooo en de katten, ik moet nog zorgen dat iemand voor de katten zorgt.....

Alles leek tegelijk te binnen te schieten, alles op het laatste moment......

Maar toch voelde het anders dan de dagen daarvoor......

Niet verlamd of afwezig, maar juist wakker geschud...... 

Alsof de mist in mijn hoofd optrok en ik weer beetje bij beetje zelf begon na te denken, zelf begon te navigeren......

Misschien nog steeds een beetje chaotisch, misschien op het nippertje..... maar wel weer met mijn eigen handen aan het roer......

En dat alleen al voelde als een klein begin van terugkomen......

We zijn dus ingecheckt....

De taxi is geregeld.....

Ik heb actuele filmpjes bekeken van Thessaloniki waarop de één zonder jas liep en de ander in een winterjas....

De ervaring leert dat de Grieken nu dikke jassen dragen en de toeristen in korte mouwen lopen.....

Maar 's avonds had toch iedereen iets warms aan....

Duidelijker kan het niet....

Ik heb heerlijk naar Griekse muziek geluisterd om toch maar een beetje in de stemming te komen,  en heb zelfs een broodje met ei durven eten,  dat er ook in bleef.....

Het zou toch zonde zijn als ik straks niet van al die heerlijke Griekse lekkernijen kan genieten....

Morgen word ik ook geknipt en haal ik de cadeautjes.....

Lang leve mijn vriendinnetje die er altijd is als je haar nodig hebt....

En van mijn andere vriendinnetje mocht ik een andere keer op haar verjaardag komen zodat ik zelfs vroeg naar bed kan en er weer uit kom als waarschijnlijk bij haar het feestje nét is afgelopen.....

Het leven komt weer een beetje binnen bij me.....

Nog niet helemaal en ik moet ervoor zorgen dat de vlam niet van schrik weer in waakstand gaat,  maar ik kom weer een beetje bij.....

Net als Willem, die dat weer anders doet dan ik...... maar hele dagen in zijn stoel zittend en mini dutjes van hooguit tien minuten doende, ook meer rust vond.....

En zo even achterom kijkend zijn we ook eigenlijk wel beestachtig veel aan het werk en bezig geweest.....

Och ja, ik had zelfs inspiratie voor een Valentijnsgedicht....

Late liefde

Rustig begin

Geen haast

Geen maskers

Geleefde jaren

Eigen paden

Die elkaar kruisen

Volle rugzakken

Begripvolle harten

Die mee dragen

Niet zoeken

Maar vinden

In elkaars voelen

Niet hoeven worden

Geen wringen in bochten

Maar mogen zijn

Weten wie je bent

Durven te blijven

Zoals je bent

Twee levens

Vele richtingen

Één horizon

Ruimte geven

Ruimte krijgen

Ademen naast elkaar

Geen strijd

Alleen groei

Schouder aan schouder

Late liefde

Diep geworteld

Innig en sterk

En.... het is wat het is....❤️