28 maart 2026

Dag van:

Ik kon het weer niet laten.....

Daar lag ik, diep weggedoken onder mijn dekbed, terwijl de rest van het huis al lang in dromenland was......

Het blauwe licht van mijn mobiel flikkerde zachtjes tegen het plafond......

Middernacht was allang voorbij, en ergens wist ik heus wel: morgen ga ik dit voelen...... Morgen ben ik moe, traag, en waarschijnlijk een tikje chagrijnig.....

En, alsof het een vast ritueel is, hoorde ik op een gegeven moment tijdens een van nachtelijke prostaatlozingen, de stem van Willem vanuit de deuropening:

“Ga nou toch eens slapen… morgen ben je niks waard".......

Ik mompelde iets terug wat verdacht veel leek op “ja ja, nog eventjes”, maar we wisten allebei dat ik nog lang niet klaar was met deze nacht.......

Het voelde immers té fijn......

Alles donker......stil......

Niemand die iets vindt van wat ik kijk.....

Geen afleiding, geen verplichtingen, alleen dat warme nest onder mijn dekbed en de wereld die zich voor me ontvouwt op het scherm......

Het voelt een beetje alsof de tijd even niet bestaat...... en ik verblijf in een andere wereld.....

Die nacht reisde ik ver......

Ik dwaalde door de gangen van Kasteel

Drakensteyn, liep over het grind van Paleis Soestdijk, liep de trappen op van Paleis Noordeinde en stond stil bij Huis ten Bosch......

Maar ik reisde ook verder......naar zonovergoten plekken in Italië, besneeuwde hellingen in Lech en warme, verre oorden zoals Mozambique......

Koninklijke sferen......

En zoals dat gaat als je je laat meeslepen, voelde ik alles weer......

Ik slikte opnieuw bij de klanken van Adiós Nonino, die ene traan van Máxima Zorreguieta brandde weer achter mijn ogen..... 

Ik rouwde mee om het tragische leven en de dood Juliana der Nederlanden en voelde boosheid opborrelen richting de overspelige Bernhard.....

Ik merkte dat mijn gevoelens over Beatrix der Nederlanden nog steeds ingewikkeld waren.....vol respect, maar ook afstand......

Maar het was Claus die bleef hangen.....

Niet door macht, niet door status, maar juist door zijn kwetsbare kracht...... 

De manier waarop hij sprak, keek… alsof hij dwars door alles heen kon zien.....

En toen kwam die ene zin......

Een zin die zich vastzette en me de dag bleef achtervolgen.....

"Kijk niet naar de tralies, maar naar de ruimte ertussen, dáár liggen je kansen."

Ik lag daar, stil onder mijn dekbed, en voelde het landen.....

Wat een gedachte.....

Wat een eenvoud.....

En tegelijk… wat een diepte.....

Niet de beperkingen zien, maar de ruimte..... Niet wat je tegenhoudt, maar wat nog open ligt.....

Ik zou het zo in mijn klas kunnen hangen....

Een andere manier van kijken.....

Een andere manier van leven, misschien wel.....

Het deed me denken aan die andere uitspraak die ik ooit hoorde: Twee mannen keken door de tralies van een gevangenis.....de één zag modder......de ander zag sterren......

De volgende dag zat ik weer gewoon aan het werk......Stapels ideeën voor lessen, af te handelen verantwoordelijkheden.....alles wat er altijd is.....

Maar hoe voelde toch een beetje anders....

Tussen de ‘tralies’ van alles wat moest, zag ik ineens stukjes ruimte.....

Kleine openingen......lentemomenten van vrijheid......keuzes......kansen..... het uitzicht op de Pasen en de meivakantie.....

En het werk voelde… lichter......

Misschien is dat wel de les van die nacht, verstopt onder een dekbed en badend in zacht licht van het mobieltjes scherm: dat het leven niet altijd verandert door wat er gebeurt, maar door hoe je ernaar kijkt.....

Dus ja.....misschien ben ik morgen weer moe.....

En misschien zegt Willem weer hetzelfde..... of zoiets van "zie je nou wel, ik zei het je toch"....

Maar ergens, tussen die vermoeidheid door,

zie ik dan toch weer een beetje ruimte.....

En misschien… zijn dat wel de momenten die het meest waard zijn......

Er was genoeg te zien vandaag tussen de tralies van mijn laptop en werkzaamheden door....

Mijn dochter en gezin in Disney, mijn zoon en gezin die een kitten gered hebben die nu bij hen woont en Willem die het hele huis aan het poetsen was en boodschappen voor zijn feestje van morgen deed.....