20 maart 2026

Dag van:

Sommige dagen beginnen met licht.....

Met verwachting en een glimlach die al op je gezicht zit voordat je goed en wel wakker bent......

Vandaag was zo’n dag.....

Mijn jongste kleinkind, de hekkensluiter, is veertien geworden......

Een leeftijd die voelt als een nieuw hoofdstuk.....

Niet meer klein, nog niet groot......vol dromen, zachtheid en eigenheid......

Veertien vandaag.

Lichtje meer.

Groter hart.

Altijd helpend.

Altijd lief.

Sociaal wonder.

Eevee knuffel.

Pokémon power.

K-pop vibes.

Fietst dapper.

Wind tegen.

Haarlem — IJmuiden.

Dromen zacht.

Luna-wereld.

Sterren dichtbij.

Concert lichten.

Samen zingen.

Vriendinnen lachen.

Papa’s meisje.

Mama’s trots.

Broer… soms strijd.

Broer… ook lief.

Grote glimlach.

Warme ziel.

Puur geluk.

Blijf stralen.

Blijf dromen.

Blijf jij.

Gefeliciteerd oma's lieverd.....

Naar Haarlem was ik al geweest om het te

vieren.....

Vandaag zelf zou lastig zijn, zij immers in Euro Disney Parijs, ik gewoon aan het werk.... 

Maar toch voelde het als een feestdag......

Haar dag blijft mijn dag......

In een vrolijke stemming reed ik ’s ochtends naar school.....

Maar al snel merkte ik dat deze ochtend nog een andere betekenis had.....

Overal langs de weg zochten auto’s een parkeerplek..... tientallen, misschien wel honderden......

Mensen liepen en fietsten allemaal in dezelfde richting.....

Prachtig gekleed.....

Mannen en vrouwen in diepe kleuren of juist in stralend wit, lange gewaden die zacht bewogen in de ochtendlucht.....

Gezinnen....ouderen gearmd met jongeren.....kinderen ......zoveel kinderen..... met verwachtingsvolle gezichten.....

En overal glimlachen.....

Ze waren op weg naar de moskee voor het feestgebed......

Het is Suikerfeest.

Het ontroerde me.......zoveel verbondenheid, zoveel vreugde zo vroeg op de dag......

Ik genoot van het beeld, alsof ik even getuige mocht zijn van iets heel puurs.....

Dus kwam ik vrolijk aan op school.....

Dubbele feeststemming.....

Ik wenste ouders en kinderen via de schoolapp een “Eid Mubarak” en begon aan de dag......

Maar zoals zo vaak in het onderwijs, en zeker in het speciaal onderwijs, kan een dag anders lopen dan je verwacht of hoopt.....

Ik werk met kleuters die moeite hebben om zich efficiënt verstaanbaar te maken, niet alleen met woorden maar ook met gedrag.....

Negatieve aandacht is ook aandacht....

Hun ellende, frustratie, onmacht,  kunnen ze niet verwoorden....

Ze kunnen het wel laten zien....

Kinderen die zo graag goed en lief willen zijn, maar gevangen zitten in frustratie, angst of onmacht.....

Het is het mooiste werk dat er is.....

En tegelijk soms het zwaarste.....

Driftbuien, agressie, stoelen die door de klas vliegen, speelgoed dat door de lucht suist, het hoort erbij......

Elke dag ga je opnieuw de strijd aan.....

Niet tegen het kind, maar voor het kind..... Voor veiligheid.....

Voor vertrouwen.....

Voor een klein stapje vooruit.....

Soms voelt het als een gewonnen veldslag.... waar ik gisteren over schreef.... 

Alleen.... soms kan je nog zoveel veldslagen winnen maar de oorlog kan láng duren.....

En elke keer ga je er samen met de kleuter weer voor om een slag te winnen maar sommige dingen zitten zo diep dat er een 80 jarige oorlog voor nodig is om het op te kunnen lossen....

Een oorlog vol strijd om veiligheid en vertrouwen te winnen....

Keer op keer op keer weer.....

Ook vandaag....

Soms lijkt de overwinning nabij, soms moet je tien stappen terug....

Soms heb je ineens die ingeving van 'dit is het, dit helpt'.... soms moet je wel honderd dingen proberen en volhouden, en soms zit je met je handen in het haar een weet je het ook even niet meer.....

Zo'n dag werd het dus....

Vandaag werd zo’n dag waarop niets echt lukte......

Ondanks dat het rustiger was omdat veel kinderen Suikerfeest vierden.....

Ondanks alle pogingen.....

Een verloren strijd......

Aan het einde van de dag zit je dan in de auto met een zwaar gevoel.....

Je herhaalt alles in je hoofd....wat had ik anders kunnen doen......? 

Had ik eerder moeten ingrijpen.....? Geduldiger moeten zijn.....? 

Strenger..... of juist nóg zachter.....?

En ergens weet je: geduld is soms nog belangrijker dan liefde......maar het vraagt zoveel......

Thuis aangekomen vang ik nog net de laatste zon in de achtertuin.....

Ik zak weg in mijn stoel, helemaal links , waar nog een laatste restje zon is op dit tijdstip.....mijn plek.....

De plek waar mijn schouders vanzelf omlaag zakken......

Voor me het water.....

Woerden zwemmen voorbij.....

Mannetjes koeten en waterhoentjes patrouilleren alsof zij de wacht houden.....

De vrouwtjes zie je niet, zij zitten verscholen te broeden.....

Zoals elk jaar speur ik het riet af, hopend een glimp op te vangen.....maar ze blijven onzichtbaar......

Het pimpelmeesje laat zich wél zien..... Natuurlijk het mannetje.....

Ze hebben opnieuw een van onze vogelhuisjes gekozen om een gezinnetje te stichten......

Zo klein, zo bedrijvig, zo vol leven.....

En dan zie ik de prunus.....

Vorig jaar geplant, nu nog ielig, maar nu al in bloei.....

Alsof ze wil laten zien: ik ben er, ik doe mee dit jaar.....

Ook de appelboom opent voorzichtig zijn knoppen....

Lente......

Lieve, zachte lente.....

En langzaam voel ik hoe de zwaarte van de dag van me afglijdt.....

Zoals winter altijd overgaat in lente, zo zullen ook moeilijke periodes weer lichter worden....

Voor mij.....voor de kinderen....

Misschien duurt het lang.....

Misschien voelt het soms als een tachtigjarige oorlog.....

Maar met liefde, geduld en vertrouwen blijven we doorgaan.....

En wie weet…

Misschien komt er een dag....een zomer na de lente..... waarin de strijd niet meer nodig is.....

Waarin veiligheid vanzelfsprekend is geworden.....

Waarin vertrouwen groeit zoals bloesem aan een boom......

Een dag waarop alles eindelijk mag bloeien.....