 |
| (Onze Jip) |
Dag van:
Wereld Downsyndroom dag....
En als er iets niet onopgemerkt voorbij mag van, is deze Dag het wel.....
Wereld DownSyndroom dag 2026
Drie keer hoera voor extra
Niet één, niet twee, maar drie keer hallo,
een chromosoom dat zegt:
ik doe gezellig mee.
Extra knuffels,
extra schaterlach,
extra “ik doe het lekker tóch”.
Een chromosoom dat men “te veel” noemt,
blijkt ruimte voor zachtheid,
voor lachen zonder rem,
voor waarheid zonder omweg.
Puur als water uit de bron,
dicht bij wat wij vergaten.
Puur zonder filter,
eerlijk zonder plan,
recht uit het hart....BAM!
Heerlijk eigenwijs,
met humor die muren laat vallen
no nonsense,
alleen hart.
Ze zouden 'minder' zijn?
Wat een gek idee.
Want wie goed kijkt, ziet meteen:
sommige mensen krijgen
gewoon wat meer zon
mee.
Ze lijken enkel minder
voor wie alleen in cijfers meet,
maar wie voelt, ziet:
DOWNside UP
want hier is méér.
Maar ook de dag van de GROTE YESSSSSS....de lente is begonnen....!!!
Er zijn van die dagen waarop je ’s ochtends wakker wordt en meteen denkt: JA hoor, dit is ’m.....
Dit is zo’n dag.....
Vandaag was zo’n dag.....
De dag waarop de lente officieel, officieus, meteorologisch, astronomisch, kosmisch en volgens mijn humeur in elk geval keihard is begonnen......
Wanneer precies.....?
Geen idee......echt niet......
Ja, vandaag dus....
Volgens de meteorologen begon de lente namelijk al op 1 maart.....
Blijkbaar hebben die mensen een kalender waar “gevoelstemperatuur” niet op staat.....
Volgens de astronomen begon de lente op 20 maart om exact 15:46 uur, wanneer de zon loodrecht boven de evenaar stond......
Hoe ze dat meten weet ik ook niet.... met een waterpas tegen de zon of zo.....?
Voor mij is het simpel..... want volgens wat ik namelijk ooit op de lagere school heb geleerd, wisselen de seizoenen gewoon netjes op de 21ste van maart, juni, september en december.....punt.....
Geen discussie.....de meester had altijd gelijk......
(Behalve dan toen hij zei dat breuken later nuttig zouden zijn.).....
Kortom: kies maar wat je wil., maar ik kies: vandaag......
En wat een weer.....
Zo’n zon die niet alleen schijnt maar ook meent wat hij doet.....
De computer stond al braaf aan, klaar om productief te zijn.....
Maar ja… ontspanning is ook werk.....
Mentale hygiëne......preventieve energie opdoen......
Dus zitten Willem en ik al snel buiten met koffie in het zonnetje......
Nou ja… buiten.....
Ik zit buiten.....
Willem zit al binnen een kwartier onder de parasol.....
Je weet maar nooit hè, dat verraderlijke lentezonnetje.....
Voor je het weet heb je een streepje op je wang en moet je factor 50 halen bij het kruidvat....
Zoals dat gaat met koffie in de zon, komen de gesprekken al snel op de grote thema’s van het leven.....
Zinvol leven.....betekenisvol bestaan...... Waarom we hier zijn...... die gesprekken dus....
Voor Willem betekent dat vooral dat er “iets na dit leven” moet zijn......
Voor mij betekent het dat er ook “meer dan hier en nu” is......
Na twintig minuten praten blijken we exact hetzelfde te bedoelen, maar met totaal andere woorden......
Conclusie: communicatie is ingewikkeld en koffie helpt soms niet genoeg......
Dan zegt Willem ineens iets waar ik stil van word:
“Sommige mensen komen zichzelf in de stilte tegen en moeten dan van zichzelf meteen tot actie overgaan.”
Ik probeer me dat voor te stellen.....
Want als ík mezelf in stilte tegenkom, ga ik juist zitten......of liggen.......of nog een koffie halen.....
Stilte is voor mij een wellness-arrangement zonder badjas......
Maar goed, mensen zijn verschillend..... Gelukkig maar, anders was het hier wel heel druk in mijn hoofd......
Na nog wat filosofisch rondbabbelen krijg ik plotseling een ingeving......
Zo’n lente-energie-impuls......
Ik laat de computer, de computer zijn....
Ik ga de tuin in.....
Ja, echt......
Heerlijk ontspannen tuinieren.....
Te beginnen met het onkruid.....
Dat had zich de hele winter gedragen als een soort groen Shrek monster.....
Overal waar ruimte was, zat het......
Tussen de tegels is het voor mij een verloren zaak, daar heeft het onkruid inmiddels eigendomsrecht, en kan Willem later zijn goede daad verrichten.....maar in de border valt voor mij nog genoeg eer te behalen.....
Dus daar ga ik: tussen de salvia en de jasmijn, onder de appelboom en de hortensia, rond de prunus en de rozenstruiken......
Je kunt er maar druk mee zijn....
En dat was ik ook.....
Alles wat de winter niet heeft overleefd, spullen hè, geen planten, verdwijnt in grijze vuilniszakken samen met bergen gewied onkruid.....
En eerlijk is eerlijk: het ruimt heerlijk op..... Alsof je huis opruimt maar dan zonder dat je binnen hoeft te stofzuigen......
Maar ja… dan komt het gevaarlijkste moment.....
De tuin is leger.....
Dus moet er iets nieuws in.....
Niet naar het tuincentrum hoor, nee nee nee.....
We doen bescheiden.....
We gaan naar…de Action.....
Natuurlijk de Action......
Daar verdwijnen er vrolijke hangpotten in de kar, lampjes die waarschijnlijk zonne-energie verzamelen wanneer de maan vol is, en....vooruit dan.... die nep-narcissen ook..... Want echte narcissen moet je water geven en dat is een vorm van tijdrovende verantwoordelijkheid.....
Nu heb ik dat verantwoordelijkheidsgevoel well, maar de tijd ontbreekt.....
“Niet te gek maken,” zeg ik tegen mezelf terwijl ik nog een setje meeneem “voor de gezelligheid”.....
Bovendien heb ik een plan.....
Voor mijn verjaardag wil ik van Willem vraag een pergola.....
Een goede stevige.....
Niet zo'n halfgaar metalen niemendalletje, maar eentje die een storm overleeft en niet bij windkracht 4 besluit dat vrijheid ook belangrijk is.....
En natuurlijk Intratuin-bonnen, want tegen de tijd dat ik jarig ben, is de nachtvorst hopelijk vertrokken en kan alles wat nu nep is vervangen worden door dingen die wel dood kunnen gaan......
Na verloop van tijd bereik ik dat cruciale punt waarop ontspanning begint te voelen als werken......
Mijn rug maakt geluiden die niet in de handleiding staan.....
Mijn handen lijken op die van een archeoloog na een opgraving.....
Tijd om te stoppen.....
De lente duurt tenslotte drie maanden.....
We hoeven niet alles vandaag te doen.....(zeg ik tegen mezelf, terwijl ik weet dat ik morgen waarschijnlijk weer met tuinhandschoenen aan buiten sta na de kerk......)
Gereedschap opgeruimd.....
Laatste zonnestraaltjes op mijn gezicht... gratis vitamine D met een vleugje optimisme.....
Nog even dat heerlijke gevoel van: ik heb iets gedaan, maar net op tijd niet te veel.....
En zo eindigt mijn eerste echte lentedag.
Een dag van zon, koffie, filosofie, onkruid, plastic bloemen en grootse plannen voor een pergola die de apocalyps kan doorstaan.....
Kortom:een uitstekend begin van drie maanden waarin alles groeit — inclusief de rommel, de plannen en het goede humeur.....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten