Dag van:
Dat was ’m dan… zomervakantie 2026...
Een weekje gezellig op Camping Strandheem....
Even lekker thuis, en toen nog tien geweldige dagen Kos en Nisyros, waar we niet alleen genoten, maar waar ook tijd was voor de dieren van Animal Rescue....
Zon, zee, eilandjes, mooie momenten en vooral: even helemaal los van school...
En toen kwam die laatste vakantieweek…
Die stond ineens in een heel ander teken... Veel verdriet om het afscheid van Borre... Zo’n afscheid dat nog een tijdje onder je huid blijft zitten....
En ondertussen moest er ook weer gewoon worden opgestart...
Klas inrichten, spullen zoeken, vergaderen, ouderstartgesprekken, collega’s weer zien... Het bekende schoolgedoe dat na zes, eigenijk vijf, weken vakantie ineens weer als een tsunami over je heen komt...
En nu staat hij dus weer....de wekker...
Morgen gaat-ie af...6.15 uur...
En daarmee begint… het begin van het einde....
Klinkt dramatischer dan het is....
Alsof ik morgen met een zwarte cape en een zandloper onder mijn arm de school binnenloop....
Nee hoor, dat niet....eigenlijk valt het mee...
Morgen begin ik aan mijn laatste werkzame schooljaar...
Daarna ga ik van mijn pensioen genieten...
Alhoewel… “genieten van mijn pensioen” klinkt natuurlijk alsof ik daarna ineens verander in een geranium die met een dekentje over de knieën de hele dag naar buiten zit te staren....
Nou… nee, ik heb nog veel te veel plannen...
Maar eerst dus dit jaar...
Mijn allerlaatste schooljaar...
En eerlijk gezegd weet ik nog steeds niet helemaal wat ik daarvan moet denken...
Ik kijk naar het einde uit... dat is zeker....
En ik zie tegelijkertijd tegen datzelfde einde op..... en ook dat is zeker....
Want je weet niet precies wat je krijgt…
maar je weet wél wat je gaat missen...
De kinderen, de collega’s, de reuring, de onverwachte gesprekken, de kleine overwinningen die voor een buitenstaander misschien helemaal niets voorstellen, maar waar je zelf een week op kunt teren...
En natuurlijk is er ook die enorme hoeveelheid gedoe waarvan ik denk:
“Nou… dát ga ik dus echt niet missen”....
Maar één ding weet ik inmiddels wel....
Tijd om hierover na te denken heb je in het onderwijs niet...
Daar is het simpelweg te hectisch voor en te druk...
Te veel ballen tegelijk in de lucht...
Te veel kinderen, ouders, collega’s, vergaderingen, plannen, formulieren, gesprekken, telefoontjes, afspraken en dingen die eigenlijk gisteren al af hadden moeten zijn....
Dus ergens ben ik ook benieuwd hoe het zal voelen als straks die permanente versnelling eruit gaat....
Maar eerst moet ik dit laatste jaar nog maar eens zien vol te houden...
Want ja…schooljaar 2026-2027....ga ik het fysiek redden....?
Ga ik nog nieuwe dingen ontdekken....?
Hoe zal ik mijn ervaringen en wijsheid doorgeven....?
En wanneer is het dan écht genoeg..?
Blijf ik tot mei..?
Of denk ik ergens halverwege:
“Ach joh… we maken er gewoon het hele schooljaar van”....
Ik weet het werkelijk niet...
En misschien is dat ook wel prima...
We zien wel...
Ik begrijp natuurlijk heel goed waarom Nederland ooit heeft besloten dat 67 jaar een logische pensioenleeftijd is....
We worden met z’n allen ouder...
De AOW moet betaalbaar blijven...
Er moeten voldoende werkenden zijn om de boel draaiende te houden...
Allemaal hartstikke logisch...
Maar er is één klein probleempje...
Een menselijk lichaam leest geen CBS-statistieken...
Een lichaam denkt niet: “o, gemiddeld worden we ouder, dus mijn knieën, rug en energievoorraad zullen zich daar ook wel even netjes aan aanpassen".....
Was het maar zo...
Want biologisch gezien slijt een mens gewoon...
Ongeacht hoe oud de gemiddelde Nederlander wordt...
En voor mensen die hun hele leven fysiek of mentaal zwaar werk hebben gedaan, kan doorwerken tot 67 gewoon een enorme opgave worden...
Je wilt misschien nog wel, maar soms kán je gewoon niet meer zoals vroeger...
Of je moet alle zeilen bijzetten om het nog vol te houden...
De wet kijkt naar gemiddelden en statistieken....wij beleven ondertussen gewoon de praktijk...
Ik moet er soms aan denken:
'Wat heb ik eraan om langer te leven als ik tegen die tijd lichamelijk bijna nergens meer van kan genieten'...?
Mijn beste vriendin met reuma...
Die goede kennis met die versleten rug...
De man van een collega die blijvende gevolgen van een hernia heeft...
Mensen die misschien best nog willen, maar bij wie het herstel gewoon niet meer hetzelfde is als twintig jaar geleden...
En nee hoor, we hoeven natuurlijk geen idiote dingen meer te doen...
Maar ik had vijf jaar geleden bijvoorbeeld nog gedacht dat ik die eindeloze metrotrappen in Parijs wel zou hebben kunnen beklimmen....
Toen dacht ik hooguit:
“Pfff… wat een pokkeneind”.... en klom lekker verder omhoog..
Nu denk ik: "waar is die lift, of de roltrap”....?
En als die lift of dit roltrap vervolgens buiten werking zijn omdat een stel vandalen het ding hebben geruïneerd, sta je daar...
Met je koffer, voor een kapotte lift...
En een trap die eruitziet alsof hij rechtstreeks naar de Mont Blanc loopt...
En dan komt ineens die vraag: “hoe kom ik nou boven om van perron te wisselen"...?
Tja…sorry hoor...
Dan ben ik nu toch even zo’n oud wijf dat zegt: “maar vroegúhhh”.....
Want vroeger was het toch echt anders...
Wie op zijn vijftiende of achttiende begon met werken, kon ergens rond zijn 55e tot 58e zeggen: “zo....veertig dienstjaren....klaar”...!!
Veertig jaar werken en dan stoppen was ooit een soort ongeschreven maatschappelijke norm...
Bij de overheid, defensie, politie en het onderwijs waren de regelingen zelfs nog gunstiger...
En dan hadden we natuurlijk de gloriedagen van de VUT...
Totdat de eeuwwisseling kwam...de
vergrijzing toesloeg...
vergrijzing toesloeg...
Er kwamen steeds meer vutters en steeds minder jongeren om de premies op te brengen...
En dus werd het systeem uiteindelijk onbetaalbaar...
Vanaf 2006 werd er stevig aan de pensioenregelingen gesleuteld en sindsdien werd eerder stoppen vooral een kwestie van zelf sparen, plannen en rekenen...
Begrijpelijk en noodzakelijk misschien zelfs....maar toch…
KAK!
Want soms denk je gewoon: “had ik dat vroeger maar geweten”...
Maar goed...
Het heeft geen enkele zin om achterom te blijven kijken...
En trouwens…achter de geraniums gaan zitten ben ik absoluut niet van plan....
Ik ga dit laatste jaar gewoon voluit...
Alleen…anders...
Ik wil mezelf dit jaar bewust gaan leren schakelen van groeien naar overdragen...
Niet meer overal mijn tanden in zetten...
Niet ieder probleem persoonlijk oplossen...
Geen overactieve langetermijnprojecten meer...
Geen grote reorganisaties...
Geen klussen waarvan je weet dat je er over drie jaar nog middenin zit...
Dat is niet meer mijn strijd...
Mijn agenda mag leger...
Mijn energie mag zuiniger worden ingezet...
En emotioneel mag ik langzaam afstand gaan nemen...
Van trekker naar nestor...
Eigenlijk was ik daar al een tijdje mee bezig, en kwamen mijn jongste collega's al vaak even buurten om raad advies, of een hart onder de riem..
En eerlijk..?
Ik vind het ook nog eens een fijn idee om heerlijk steeds meer aan de jongere frisse generatie over te laten...
Mijn kennis delen wanneer die nodig is...
Ervaring doorgeven...
Meedenken...
Maar niet automatisch meer degene zijn die opstaat zodra er ergens een kar getrokken moet worden....
Ik ga zelfs proberen om onderwijsdiscussies waar ik vroeger nog drie nachten wakker van lag, gewoon te laten voor wat ze zijn...
Niet alles hoeft meer mijn gevecht te worden...
Mijn nieuwe motto wordt: lekker op tijd naar huis...
Dat klinkt simpel...
Maar voor iemand uit het onderwijs is dat bijna revolutionair...
Dit is mijn laatste jaar...
Ik doe mijn best...in mijn klas, voor mijn kinderen, voor mijn collega’s...
Maar mijn batterij is sneller leeg...
En daar moet ik rekening mee houden...
Laatste-schooljaar-voornemens genoeg...
Nu alleen nog kijken of ik me er ook werkelijk aan kan houden...
Want ja…
Ik ken mezelf...
Voor je het weet zit ik ergens enthousiast middenin een nieuw project en roep ik:
“Nou vooruit dan, dit kan er ook nog wel bij"…
Om vervolgens drie maanden later te denken: “Wampie… mens… je zou toch juist afbouwen”...?
We gaan het beleven...
Morgen gaat de wekker...
De klas wacht...
De kinderen wachten...
Het schooljaar wacht...
En ergens aan de horizon staat die finishlijn...
Nog één keer...
Nog één schooljaar...
Nog één keer die schooldeuren open...
Nog één keer die chaos...
Nog één keer dat kleine, wonderlijke wereldje waarin geen dag ooit loopt zoals je hem van tevoren hebt bedacht...
En daarna...?
Dan begint er weer een heel ander hoofdstuk...
Nu eerst op naar schooljaar 2026-2027...
Het laatste schooljaar van mijn 46 jaar voor en achter de schoolschermen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten