Dag van:
Het is helemaal niet gek dat je een hekel hebt aan oktober, lees ik als ik me vandaag ineens besef dat ik oktober best een pokke rot maand vind....
Voor veel mensen blijkt dit psychologisch en biologisch gezien een van de zwaarste maanden van het jaar....
Jippie, ik sta daar niet alleen in....
Hoewel sommigen houden van de herfstkleuren en 'gezelligheid', brengt oktober voor een grote andere groep een flinke omslag met zich mee....
Al moet ik zeggen dat ik vandaag ook heus heb genoten van het 'goud' dat ik naar beneden zag dwarrelen....
Er blijken echter tal van redenen te noemen waarom die oktobermaand zo zwaar valt....
Zo hebben we de:
• De 'Biologische Klap': In oktober worden de dagen in rap tempo korter en grijzer......minder zonlicht en dus de bekende najaarsdip....
• De Wintertijd-Verstoring: De klok die een uur achteruit wordt gezet....
En hoewel je een uurtje 'extra' slaapt, raakt je biologische klok aardig van de wap, en is het ineens 's middags wel heel vroeg donker.....
• Afscheid van de Zomer gevoel: In september klampen we ons vaak nog vast aan de laatste nazomerdagen. In oktober dringt de realiteit definitief door: "het is weer voorbij die mooie zomer" en de koude, natte winter staat voor de deur.......
• Het Gure Weer: Oktober staat bekend om de omslag naar écht herfstweer; gure wind, aanhoudende regen en vallende bladeren die veranderen in gladde modder, breathing weer aaneen dus oh help de gasrekening.....
• De 'Oktober-Sleur': De zomervakantie is alweer een tijdje geleden, en de gezellige feestdagen van december zijn nog nét te ver weg....
Oktober voelt daardoor soms als een lange, saaie tussenmaand waarin je vooral moet 'doorbijten'......
Nou me dunkt.... genoeg om er somber van te worden....
En ik weet niet of het alleen bij mij zo is, maar oktober voelt voor mij soms ook als de maand van de dood.....
Vandaag open ik Facebook en binnen een paar minuten zie ik al vier berichten van moeders die vandaag jarig zouden zijn geweest, maar er niet meer zijn..... allemaal vandaag....!!!!!
Ik lees over iemand die vandaag overleden is.....
En dan realiseer ik me dat het vandaag ook de dag is waarop mijn eigen moeder stierf.....
Alsof de dood zich vandaag van alle kanten laat zien.....
Want dan is er nog dat intens verdrietige nieuws over de dierenverzorgster van de Beekse Bergen.....
Ook haar overlijden raakt ontzettend veel mensen.....
Je hoort er bijna iedereen over....
Ik vraag me af waarom het ons zo aangrijpt wanneer iemand die we niet persoonlijk kennen, plotseling uit het leven wordt weggerukt..... terwijl dat n.a.v. een willekeurig verkeersongeval, waarover we lezen bijvoorbeeld, weer niet hebben...
Misschien omdat we aan ongevallen met auto's en firsts gewend raken....
Misschien omdat we geraakt worden door de liefde voor de dieren van de oppaster, door de wreedheid van het scenario en de paradox van de setting.....
Of omdat we een dierentuin associëren met een veilig, vrolijk dagje uit, verwondering en liefde voor de natuur.....
Dat dan juist op zo'n plek van 'onschuld' zoiets gruwelijks gebeurt....
Een aanval door wilde dieren raakt immers onze diepste oerangsten....
Maar het raakt waarschijnlijk ook omdat we dagen hebben meegeleefd......
En zo kwam ik vandaag vanzelf weer bij mijn moeder terecht.....
Ik moest denken aan die rit die ik met haar in de ambulance naar het ziekenhuis reed.... Een beeld dat ik nooit meer ben vergeten....
Mijn moeder keek door het smalle raampje van de ambulance naar buiten.....
De bomen lieten tijdens een windvlaag hun bladeren los en in prachtige tinten oranje, geel en rood dwarrelden ze naar beneden.....
Ze vond het verschrikkelijk mooi en attendeerde me, ondanks de erge pijn die ze had, erop.....
Ze keek naar die kleuren, naar die blaadjes die door de lucht dansten....
Ze benoemde hoe mooi het was....
Besefte ze dat ze dit schouwspel nooit meer zou zien.....?
Het was de laatste keer.....
Vandaag stond ik op school voor het raam, omdat een leerling me erop attendeerde.... Ons schoolplein ligt midden in het bos.....
En daar was het weer: die prachtige herfstbladeren die door een windvlaag van de bomen werden losgerukt en naar beneden dwarrelden.....
Oranje, geel, rood.....
Heel even was ik weer terug bij dat smalle raampje van de ambulance.....
Ik zag mijn moeder weer kijken en genieten....
En weet je.... ik vertelde het mijn collega's, want het maakte me niet verdrietig, maar het was juist ook zo mooi.....
Want hoe wonderlijk is het dat zo'n klein moment, ergens onderweg naar het ziekenhuis, zoveel jaren later nog steeds bij je kan zijn.....
Dat een windvlaag op een schoolplein je zomaar terugbrengt naar zo'n moment...
Misschien is dat wel wat herinneringen doen.....
Want tussen al dat loslaten door is er ook schoonheid.....
In een boom die zijn bladeren laat vallen.....
In een berichtje waarin iemand een overleden moeder herdenkt.....
In de liefde die mensen voelen voor een vrouw die ze misschien nooit persoonlijk hebben gekend.....
Én in dat kleine raampje van een ambulance, waardoor mijn moeder naar buiten keek en de herfst zo verschrikkelijk mooi vond.....
Dus laat de bladeren maar vallen.....
Laat oktober er maar zijn met zijn kleuren, zijn melancholie en zijn herinneringen.....
Ik sla me er wel doorheen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten