Dag van:
Dit jaar is donderdag mijn vrije dag....
En ja hoor, je kunt dan meteen merken dat je ouder wordt want ik ben compleet de kluts van dagen kwijt.....
Zo gewend aan die vrije dinsdag dat ik er niet eens bij stilsta dat er al een maandag, dinsdag en woensdag voorbij zijn en helemaal in de veronderstelling dat het morgen woensdag is....
Maar goed, ik heb nog wel mijn verstand bijelkaar om, gezien die waslijst die ik gister benoemde, wat aan m'n werk te doen....
En.....zelfs nog genoeg verstand over om mezelf eraan te herinneren dat ik me dit laatste schooljaar niet uit de naad ga werken dus de middag bewaarvoor leukere zaken.....
Ik heb me dus die verstandsverbijstering over de dagen maar vergeven..... en begon aan het maken van een nieuw format voor de kleuterlessen voor bij de nieuwe methode en maak daarna zelfs nog één OPP en een HP af.....
De spits is er weer af....
Buiten in de tuin is onze klusjesman aan het werk om het bovendeel van het terras op te hogen en te egaliseren....
En hij is maar wat blij met de parasol die we er hebben staan want het is echt een zinderende zon die op zijn kalende bol schijnt....
Onze lieve buren lopen net het bruggetje over als ik het vernieuwde terras sta te bewonderen...
Arme hoogzwangere Lisa..... was ze net blij dat de hitte voorbij was, krijgt ze er nog zo'n dag als vandaag, als toegift, overheen....
15 September is ze uitgerekend.... nog even volhouden...!!
We leven met haar mee....
We maken even een praatje en dan duiken ze snel het bos in waar de schaduw op hem wacht.....
Dan loop ik naar binnen en sluit de
Laptop af om de verhalen van de zojuist thuisgekomen Willem aan te horen....
Laptop af om de verhalen van de zojuist thuisgekomen Willem aan te horen....
Kleine stapjes en niet alles tegelijk brengt het rouwproces met zich mee voor hem....
Gisteren afscheid van dierenpension Quimper, die zo lang zo goed voor onze honden en dus ook voor Borre hebben gezorgd....
En vandaag naar zijn lievelingsdierenarts Bart die weer is begonnen na zijn vaderschapsverlof....
Met hem heeft Willem immers het hele ziekteproces van Borre doorgemaakt....
Met een kraamcadeau en een taart heeft hij de zichtbaar ontroerde Bart bedankt.....
Barts woorden: "goh Willem wat stel ik dit ontzettend op prijs".....
Nu is iedereen wél zo'n beetje bedankt....
Nu is het tijd voor de lieve kleine Borreherinneringen....
En ik stap in de auto....
Eindelijk met mijn dochter gezellig lunchen nadat we al twee keer hebben moeten afzeggen....
Je zou het niet zeggen maar in de oude Rijnhal, aan de Decathlon bij ons in de buurt zit een Grand Café vast, en dat is de plek waar we afgesproken hebben....
Grand café Rijnboulder....
Rijnboulder....?
Boulderen.....?
Jazeker...!
250+ binnenroutes op vrijstaande blokken én een unieke bouldertuin met 70+ buitenroutes, raak je nooit uitgeklommen....
Boulderen is namelijk een vorm van klimmen op korte routes tot ongeveer 4,5 meter hoog, waarbij je geen touw of gordel gebruikt.....
En om je dag compleet te maken is er dan een modern, industreel Grand Café met verse pizza's, salades, luxe broodjes gebak en smoothies.....
En voor dat laatste komen wij dus....
Nu is het wel even héél prettig dat de zon schijnt....
Het is namelijk heerlijk toeven op het terras....
Beetje trage bediening, maar ach.... we hebben de tijd....
En onder het genot van gemberthee, latte macchiato, een geitenkaas sandwich en een stukje worteltaart, zitten we uren te kletsen en ons zonbruine huidskleurtje bij te houden....
We hebben gesprekken over het moederschap en de opvoeding.....
Ze deelt haar dagelijkse beslommeringen, de kleine uitdagingen en de grappige, herkenbare momenten die ze nu meemaakt met haar eigen dochters.....
Vooral die ene die nu nog zo heerlijk in de puberteit zit....
Terwijl ze praat en haar hart lucht, kan ik een glimlach niet onderdrukken.....
Er spoelt een warme golf van herkenning over me heen......
Het is alsof ik in een tijdmachine ben gestapt.....
De verhalen die ze vertelt over mijn kleinkinderen, de dynamiek tussen hen en de situaties waar ze tegenaan loopt, klinken me zo ontzettend bekend in de oren....
Niet allemaal maar toch wel heel veel....
Zij staat echter bij dingen stil waar ik nooit zo bij stil gestaan heb, en ze maar heb aangenomen voor hoe ze kwamen....
Nooit stilgestaan daar het misschien wel kwam door mijn eigen opvoeding door mijn ouders...
En trots denk ik.... je doet het nog niet zo gek meisje....
Ik kijk naar haar en zie mezelf weer zitten, jaren geleden, toen zij nog klein was en ik in haar schoenen stond.....
De rollen zijn nu omgedraaid: het meisje dat ik vroeger zelf opvoedde, zit nu als moeder tegenover me en deelt bijna exact dezelfde ervaringen.....
Het is een prachtig, warm besef dat de geschiedenis zich op zo'n mooie manier herhaalt.....
De cirkel is rond..... maar ook doorbroken rond....
Want toen ik tot zelfbesef kwam zoals mijn dochter nu ook, hebben we ook duidelijk afstand genomen van bepaalde routines...
Als oma is het puur genieten om dit vanaf de zijlijn te mogen aanschouwen.....
Mijn tekortkomingen van toen zijn niet haar tekortkomingen...
In dat opzicht heeft ze mooi gedacht "Mam dat doe ik toch ff anders"....
Maar gelukkig bestaan er geen perfecte moeders en schiet elke moeder op een ander punt wel weer eens tekort....
Ook bedenk ik me, dat er geen geen unaniem maatschappelijk beeld van een moeder bestaat.....
Wat we van moeders verwachten en hoe we hen zien, verschilt sterk per cultuur, generatie en sociale klasse..... maar ook 'rugzakjes' en omstandigheden.....
Het beeld van de 'ideale moeder' is voortdurend in beweging en kent grote interne tegenstrijdigheden....
Er is eerder sprake van een mozaïek van verwachtingen die vaak met elkaar botsen, wat voor veel moeders zorgt voor een constante balanszoektocht.....
Het maatschappelijke beeld van 'een moeder' hebben of zijn, is bijna onlosmakelijk verbonden met een ideaalbeeld....
In de sociologie en psychologie wordt dit vaak de 'mythe van de perfecte moeder' genoemd.....
Dit hardnekkige ideaalbeeld is historisch zo diep in onze cultuur verankerd, dat we de neiging hebben om 'moeder' te definiëren aan de hand van wat ze zou moeten zijn of doen, in plaats van wat ze in de realiteit is.........
Voldoet een moeder niet aan het perfecte plaatje, dan ontstaat er al snel kritiek vanuit de omgeving óf vanuit de moeder of haar kind zelf in de vorm van gemis of schuldgevoel.....
Laten we er daarom voor waken dat we praten over 'het maatschappelijke beeld', en dus helaas bijna automatisch over de druk van onrealistische idealen, waardoor de ruimte van de misschien wel net zo goede en liefdevol bedoelde werkelijkheid vervaagd.....
En laten we er vanuit gaan dat ieder kind altijd weer elke generatie, kritiek zal hebben....
Maar dan wel in het zelf weer anders te doen....
Ikzelf, mijn zoon en dochter, en straks weer mijn kleinkinderen ook.....
Het wordt een heerlijke middag waarin veel uitgesproken wordt....
En wat zijn we weer lekker bij gekleurd....
Gauw weer een keer doen....!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten