Vandaag toch maar weer eens wat voor doen voor Willem en de kerk...
Volgende week is wat dat betreft ook de vakantie voorbij en zou ik weet in het techniekhok....
Het thema van Willems preek zal zijn: gebrek aan sociaal contact is net zo schadelijk/dodelijk als roken....
Zo, die durft denk ik....
Maar uit de teksten in de bijbel, boek Spreuken 18 en Marcus 6, daar wordt het toch ook al aangegeven....
Alleen werd dan niet het roken benoemd natuurlijk....
Als ik klaar ben met de PowerPoint, reken ik even na hoeveel tijd ik nodig heb voor het lange to do lijstje dat ik nog vóór school heb liggen en tel de dag van gisteren, de dag van de verjaardag van mijn zoon en het lunch uitje met mijn dochter, en een avondje bij Marleen eraf, waarin ik niks voor school gedaan heb....
Maar wel andere, voor mij, belangrijke dingen...
Toch bijzonder......
Anders zou ik maar zijn doorgegaan en doorgegaan en nu ben ik er een stuk relaxter onder....
Zou dat nou te maken hebben met het feit dat dit het laatste jaar is.....
Dat je je niet meer zo nodig hoeft te bewijzen...?
Maar dan moet dat zich in het onderbewuste afspelen want volgens mij heb ik al heel lang die bewijsdrang niet meer....
Of komt het misschien dat er een soort angst af is.... zoiets van "ze kunnen me toch niet meer ontslaan"....
Het is niet het gevoel dat ik dit jaar maar een beetje ga uitzitten...
Integendeel.... ik zet me alweer volop in....
Maar de stress of werkdruk is eraf of zo....
Terwijl die werkdruk toch heus niet verminderd is...
Het speelt zich dus af in mijzelf....
Ikzelf ga er anders mee om denk ik....
Het, 'het komt wel goed' gehalte viert hoogtij...
En misschien komt dat dan toch gewoon door de ervaring van door de jaren heen en het vertrouwen in jezelf.....
Ik bereken dus nog een keertje de to do items voor de PowerPoint voor de info-avond, de opp's en de hp"s, de voorbereiding voor de komende mdo s, en de tijd die ik nodig heb om al de Kleuterflits lessen aan te passen....
LD functie taken zet ik even op een lager pitje..
En ik denk 'het komt wel goed.... ik ga lekker in bad'....
De avond wil ik toch echt een stukje van Zomergasten kijken....
De allerlaatste uitzending van het allerlaatste seizoen Zomergasten want na 39 seizoenen houdt het programma ermee op...
Na dik tweehonderd afleveringen, is psychiater Jim van Os de allerlaatste 'Zomergast'.....
Dankzij bezuinigingen. Stopt het programma...
Ik kan het woord bijna niet meer horen....
Zeker niet als het om het verdwijnen van zulke goeie programma's gaat....
Moet alles dan plaatsmaken voor inhoudsloze, lege hoofden, commerciële vermaak, uitzendingen die nergens over gaan....?
Jammer dat ik niet de hele uitzending kan bekijken want ik moet morgen werken en dus op tijd naar bed....
En wat dat betreft werkt de gedachte "laat maar, het komt wel goed,", dus niet hè...
Want onherroepelijk krijg ik dan morgen Jan met de hamer op bezoek....
Maar een klein stukje volg ik toch wel....
Psychiater Jim van Os..... kan niet anders dan dat dit interessant gaat worden....
En ja hoor.... het begint al met die eerste opmerking...
Dat je eigenijk het gesprek met een moment van stilte zou moeten beginnen...
Even landen uit de wereld waar je net vandaan kwam.... even focussen op het nu....
En dan de tweede opmerking: "eigenijk zou je ook meteen die witte jas uit moeten trekken en tegenover elkaar gaan zitten als gelijkwaardig kwetsbaar mens....
En vooral die opmerking raakt me....
Dat is nou precies wat ik doe als ik tegenover ouders van mijn leerlingen zit...
Juffenbril afzetten en als medemens tegenover die ouders gaan zitten....
We hebben immers allemaal ons verhaal, onze ervaringen ons kruis en onze betere en mindere kanten....
Door je eigen kwetsbaarheden te laten zien en te vertellen, komen ouders ook vaak zo niet altijd, met hun kwetsbare verhaal, hun twijfels hun zorgen, hun onwetendheid en verdriet....
Je bent als juf immers niet meer of beter dan een ouder....
Je kijkt alleen naar het kind door een andere bril ....
Ouders vanuit thuis en een juf vanuit school....
Maar allebei zie je hetzelfde kind....
Ofwel....
Als je de figuurlijke jas van je functie (de psychiater of de juf) aan de kapstok hangt, breek je fijn de traditionele machtsverhouding af....
Je zit er dan niet meer als de afstandelijke 'autoriteit' of de alwetende 'Juf Bril' tegenover een ouder, maar als het mens tegenover mens....
Ouders (maar ook kinderen) voelen feilloos aan wanneer een volwassene echt is.....
Mijn kwetsbaarheid geeft hen de ruimte om ook hun eigen maskers te laten vallen.....
Ouders die zich schrap zetten voor slecht nieuws of kritiek, voelen dat ze niet tegenover een instituut zitten, maar tegenover een mens die met hen wil samenwerken en delen.....
Zeg maar een soort van bondgenootschap..... Het is niet de 'alwetende school' tegenover de 'falende of overbezorgde ouder', maar twee volwassenen die zij aan zij staan....
Tegelijkertijd filter je de informatie puur op wat relevant is voor de begeleiding van het kind.....
De rest bewaar je respectvol in je achterhoofd, zonder erover te oordelen....
Zo bewaak je dan tóch nog je grenzen van je professie....
En dat zal die psychiater ook heus wel doen....
Heel jammer dat het programma te lang duurt om alles te bekijken....
Maar dit was voor mij al heel waardevol...
Even weer bewust zijn over iets dat eigenijk al zo vanzelfsprekend voor me was....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten