Dag van:
Och och… wat een dag...
Assistente ziek, geen inval.
En dus draai je je klas met een flexondersteuner, een ondersteuner op therapeutische basis én op één na alle kleuters...
En eerlijk is eerlijk: de sfeer was goed, hartstikke goed zelfs....
Maar aanpoten was het wel....
Zo’n dag waarop je van hot naar her vliegt, ondertussen probeert twintig dingen tegelijk in de gaten te houden en aan het eind van de dag het gevoel hebt dat je ongeveer drie werkdagen in één hebt gepropt...
En ik heb me na vandaag één ding voorgenomen....
Wat betreft altijd maar iedereen te hulp schieten, geldt vanaf nu mijn nieuwe levensmotto:
“Al te goed is buurmans gek.”
Of, in prachtig Oud-Nederlands:
“Collega’s in de nood, honderd in een lood.”
Oftewel…
Daar ben ik wel een beetje klaar mee....
Maar gelukkig had ik nog iets anders aan mijn hoofd...
Iets leuks...
’s Avonds een bruiloft..!
En niet zomaar eentje, de bruiloft van één van de verpleegsters van één van mijn oud-leerlingen....
En dat vind ik nou zo mooi....
Uit het oog is gelukkig niet altijd uit het hart....
Dus daar moest natuurlijk op gepaste wijze acte de présence worden gegeven...
Alleen… daar was één klein probleempje...
Mijn kledingkast...
Nou heb ik heus wel wat kleding...
Maar als het om feestkleding gaat, heerst er enige schaarste op de kleerhangers en planken...
En aangezien ik mezelf de afgelopen weken ongeveer de pokke heb gewerkt, had ik ook niet bepaald tijd gehad om eens gezellig te gaan shoppen...
Dus ik vlucht redelijk bijtijds de school uit.
Er moest nú iets feestelijks worden gescoord...
Een te gekke rok heb ik thuis, maar ja…wat moet daarop....?
Heb ik weer.
Op weg naar huis will je dan nog even snel iets leuks zoeken en dan…
BAM....
Een mega-ongeval...
Precies vóór de weg waar ik de doodlopende weg verlaat en de grote weg op wil rijden....
En daar sta je dan...
Omringd door verblindende zwaailichten....
En nóg meer zwaailichten....
Mannen in gele hesjes...
Mannen in oranje hesjes...
Blauwe uniformen...
Een takelwagen...
En waarschijnlijk nog een heel circus aan hulpverleners dat ik door al die lampen nauwelijks kon zien....
En ik maar wachten....
En natuurlijk gebeurt zoiets precies wanneer je haast hebt....
Maar dan mag ik oversteken en eindelijk verder...
Nu moet ik me alleen nóg meer haasten...
Maar goed…
Onder druk presteer ik vaak op z’n best...
En ja hoor...
Twintig minuten na amongst in de kledingwinkel, heb ik iets gevonden...
Passen....?
Welnee...!
Daar hebben we natuurlijk geen tijd voor....
Gewoon meenemen, komt vast goed...
Maar dan…de schoenen...
Welke schoenen doe ik aan...?
Geen laarzen, nee....
Maar iets anders in die kleur heb ik niet....
Sneakers, ja die heb ik wel in die kleur....
Maar om nou op sneakers naar een bruiloft te gaan… dat vind ik toch nét iets te ver gaan....
Dus hup, ook nog even een schoenenwinkel in...
Wow… mooie kleur...
Maar die hak..!
Help..!
Andere schoen...
Wow… ook mooi...
Maar die gaat gegarandeerd bij de hiel voor een mooie verzameling blaren zorgen...
Volgende, oehhh nee...
Die knellen bij mijn tenen al als ik er alleen maar naar kijk....
Maar gelukkig…ik slaag...
Een chique beige schoentje...
Een wat lagere hak....
Een strikje bovenop....
Feestelijker kan ik het niet bedenken....
Nu op naar Didam, partycentrum De Plok....
Van een walking dinner met live muziek, een barbecue experience tot een Italiaanse tafel, het is allemaal mogelijk. Van een ceremonie op het buitenveld tot knus in de kroeg. Ieder feest is uniek, precies uitgevoerd op de manier zoals je je dat hebben voorgesteld.
s Avonds gaat het dak eraf
Lekker dansen met een DJ of een 5-koppige band, in ieder geval met lekkere drankjes.
Op de parkeerplaats zal ik ook de andere verpleegsters ontmoeten....
Het cadeauplan is simpel...
Een mooie verlichte stolp met een gouden hart....
Een dito bijpassend envelopje...
Een mooi kaartje zelfs stijl...
Iedereen schrijft er een wens op, stopt er geld bij en klaar...
Alleen…die kaartjes moeten nog wel ter plekke worden geschreven, en de envelopjes gevuld...
Dus waar doe je dat....?
Op de parkeerplaats natuurlijk....
Bijna tegelijkertijd komt iedereen aanrijden, dus binnen de kortste keren is de klus geklaard...
En dan…
Naar binnen..!
Op naar het feest....
Bij De Plok eerst koffie...
Met een allerlekkerst gebakje...
De bruid en bruidegom laten nog even op zich wachten...
Maar dan…half negen...
De DJ zet de muziek aan...
Alle lampen en effecten gaan los...
Grote neonletters verschijnen...
"WENDY & FRITS.
Welkom op hun bruiloft"....!
De muziek zet in....
En dan komt het bruidspaar binnen...
Ze rennen bijna de dansvloer op en openen het feest met een geweldige dans op een mix van vier nummers...
Je ziet dat de bruid zenuwachtig is...
Maar de dans gaat foutloos, en zelfs de lift lukt....
En vanaf dat moment kunnen ze alle gasten langs....
Veel leuker dan de hele avond achter een tafel moeten staan....
Ook wij komen aan de beurt...
Maar dan willen we maar één ding.... ook de dansvloer op....!
En geloof me…
Wij hebben gedanst...
Op ABBA, Tina Turner, Dolly Parton, Saturday Night Fever....
En werkelijk een wereld aan muziek uit de jaren tachtig en negentig waar geen einde aan kwam....
Af en toe moesten we even bijkomen...
Buiten op het terras...
Even zitten en op adem komen....
Maar ja…
Na een paar minuten begonnen die voetjes dan alweer te kriebelen....
Dus hup, weer naar binnen, weer de dansvloer op...
Er kwam zelfs nog een zanger optreden....
En natuurlijk bleven we dansen....
Tot de late uurtjes....
Nou ja…
Bijna.
Want ergens bijna am het einde begon mijn lichaam toch subtiel een boodschap af te geven...
Mijn knollen waren op...
Mijn voeten in nieuwe schoenen begonnen te smeken om een voetbad...
En die nieuwe beige schoentjes wilden héél graag uit...
Eerlijk gezegd…na zo’n werkweek zat het er gewoon niet meer in om ook nog het allerallerlaatste uurtje mee te pakken...
Jammer...?
Een beetje...
Maar spijt...?
Geen seconde....
Want wat was het heerlijk....
Weer eens dansen, lachen, herinneringen ophalen, nieuwe verhalen van elkaar horen....
En vooral…
Dat stralende bruidspaar zien...
Ik heb in mijn leven heel wat gelukkige blije bruidsparen gezien....
Maar ik geloof niet dat ik ooit een bruidspaar zo letterlijk heb zien stralen als deze twee...
Zo’n avond waarop je even alles vergeet...
De werkdruk, de zieke assistente, de flexondersteuners, de administratie... enz...
Gewoon even genieten....!!
Even na twaalven kom ik thuis...
En dan is het hoogste tijd om mijn beige lakmuiltjes uit te gooien...
Die mogen hun dienst voor vandaag beëindigen voor de petemoei weer langs komt een ze in klompen veranderd...
Tja, ach…mijn prins zit tenslotte toch al in zijn stoel op me te wachten....
Dus ik kan mijn schoenen met een jolige zwaai weer in het rek zetten....
Voor een volgend feest....
Want wie weet…misschien hoef ik dan niet eerst een ongeval, een schoenencrisis en een halve sprint door het winkelcentrum te overleven...
Maar één ding weet ik zeker:...het was het allemaal meer dan waard...!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten